Eugeniusz Skrobocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Skrobocki
Data i miejsce urodzenia 1950
Ejszyszki
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 2010
Grodno
Deputowany do Grodzieńskiej Obwodowej Rady Deputowanych
Okres od 1990
do 1995

Eugeniusz Skrobocki (ur. 1950 w Ejszyszkach, zm. 4 lutego 2010 w Grodnie) – polski działacz społeczny na Białorusi, były redaktor naczelny Głosu znad Niemna i Magazynu Polskiego, wiceprzewodniczący Związku Polaków na Białorusi uznawanego przez władze w Mińsku (2005).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły zawodowej pracował jako ślusarz. Kształcił się na Wydziale Dziennikarstwa Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego. Po odsłużeniu wojska na Dalekim Wschodzie podjął pracę dziennikarza w "Astrawieckiej Praudzie". Był redaktorem naczelnym gazety Mińskiego Instytutu Medycznego oraz korespondentem "Czyrwonej Zmieny". Zastępował redaktora naczelnego rosyjskojęzycznej "Grodnieńskiej Prawdy".

W czasie pobytu na wschodzie ZSRR pisał korespondencje dla "Socjalistycznej Jakucji". Pod koniec lat osiemdziesiątych był jednym z założycieli Związku Polaków na Białorusi i jego aktywnym działaczem. Przez pierwsze siedem lat istnienia pisma stał na czele redakcji "Głosu znad Niemna" (1989–1996). W 1992 założył i przez kilkanaście lat redagował wydawany w Grodnie "Magazyn Polski".

W latach 1990–1995 był deputowanym do Grodzieńskiej Obwodowej Rady Deputowanych. Pełnił w niej funkcję sekretarza Komisji ds. Narodowości i Stosunków Narodowościowych[1]. W maju 1995 kandydował w wyborach do Rady Najwyższej Białorusi XIII kadencji w okręgu Nr 119 w Wołkowysku z poparciem Związku Polaków i białoruskich organizacji demokratycznych[2].

W łonie Związku Polaków związany z prezesem Tadeuszem Kruczkowskim. Na zjeździe w Wołkowysku, który odbył się 27 sierpnia 2005, został wybrany wiceprzewodniczącym ZPB[3].

Od 1975 działał w Związku Dziennikarzy Białoruskich. Zajmował się m.in. dokumentowaniem historii miast i miasteczek dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, w tym rodzinnych Ejszyszek[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wystąpienie w obronie polskich szkół, "Głos znad Niemna", 4/1995, 30 stycznia–5 lutego 1995, s. 1
  2. "Głos znad Niemna", nr 18/1995, 8–14 maja 1995, s. 1
  3. Informacja na stronie Związku Polaków na Białorusi uznawanego przez władze w Mińsku
  4. Artykuł w "Naszym Czasie"

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]