Eugeniusz Stelmach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Stelmach
infułat
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1933
Gwoździec
Wyznanie starokatolickie
Kościół Kościół Polskokatolicki w RP
Inkardynacja diecezja krakowsko-częstochowska
Prezbiterat 29 czerwca 1962
Sakra biskupia 10 sierpnia 1996[1]
6 listopada 1999[2]
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 sierpnia 1996 (I)
6 listopada 1999 (II)
Miejscowość Warszawa (I)
Strzyżowice (II)
Konsekrator Tadeusz Majewski (I)
Jerzy Szotmiller (II)

Eugeniusz Stelmach (ur. 21 listopada 1933 w Gwoźdzcu) – duchowny starokatolicki, proboszcz parafii polskokatolickiej Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Strzyżowicach

Był członkiem zakonu salwatorianów, gdzie przygotowywał się do święceń kapłańskich. Z uwagi na ciężką chorobę, potrzebę operacji i szpitalnego leczenia wystąpił z niego otrzymując dyspensę do życia świeckiego.

Po rekonwalescencji odszedł z Kościoła katolickiego. Przystąpił natomiast do Kościoła Polskokatolickiego gdzie dokończył edukację teologiczną i formację klerycką. 29 czerwca 1962 roku w Warszawie otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Maksymiliana Rode. Od 1962 roku związany pracą duszpasterską z parafią polskokatolicką w Strzyżowicach, gdzie został proboszczem[3]. W latach 1963–1965 jego staraniem wybudowano polskokatolicki kościół parafialny w Strzyżowicach.

W okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej kilkakrotnie zgłaszany jako kandydat na biskupa. Jego ewentualna nominacja była jednak odrzucana przez Urząd do Spraw Wyznań. W 1996 roku w związku z narastającym kryzysem doktrynalnym i obyczajowym w strukturach Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich i obawą biskupa Tadeusza Majewskiego o przyszłe losy Kościoła Polskokatolickiego w RP został konsekrowany w Warszawie biskupem in pectore. W 1999 roku został ponownie konsekrowany sub conditione jako episcopus in pectore z tych samych powodów w Strzyżowicach przez biskupa Jerzego Szotmillera[4][5].

Pełni wysokie funkcje kościelne w Kościele Polskokatolickim w RP. Był wikariuszem generalnym diecezji krakowsko-częstochowskiej. Jest dziekanem dekanatu śląskiego. Posiada godność infułata Kościoła Polskokatolickiego w RP.

Działacz ekumeniczny, w latach 19812008 wiceprzewodniczący Oddziału Śląskiego Polskiej Rady Ekumenicznej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sakra udzielona w domowej kaplicy biskupa Tadeusza Majewskiego.
  2. Sakra sub conditione udzielona podczas mszy świętej w kościele parafialnym w Strzyżowicach.
  3. Parafia Kościoła Polskokatolickiego pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy (pol.). W: polskokatolicki.strzyzowice.pl [on-line]. [dostęp 2012-08-16].
  4. Jan Gross: XVIII. Episcopi in pectore (pol.). W: Pochodzenie sukcesji apostolskiej polskich biskupów luterańskich [on-line]. Wydawnictwo Warto, 2011. [dostęp 2012-08-16].
  5. Z uwagi na to, że żadna z tych konsekracji nie odbyła się z zachowaniem procedur prawa Kościoła Polskokatolickiego i bez zgody synodu Kościoła Polskokatolickiego ważność sprawowania funkcji biskupich przez konsekrowanego z punktu widzenia nauczania Kościołów starokatolickich jest problematyczna i wątpliwa. Sami biskupi konsekratorzy uzasadniali swoje postępowanie stanem wyższej konieczności i powoływali się na Tradycję jako argument za ważnością kanoniczną udzielanych potajemnie święceń.