Eugeniusz Szpręglewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Szpręglewski
pułkownik uzbrojenia pułkownik uzbrojenia
Data urodzenia 18 grudnia 1881
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki Okręgowy Zakład Uzbrojenia I
Zbrojownia nr 2
Inst. Badań Mat. Uzbr.
Dep. Uzbr. MSWojsk.
Inst. Badań Mat. Uzbr.
Stanowiska zastępca szefa departamentu
kierownik instytutu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Radzyminem
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Zwycięstwa

Eugeniusz Szpręglewski (ur. 18 grudnia 1881) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Eugeniusz Szpręglewski urodził się 18 grudnia 1881 roku[1][2][3]. W 1918 roku był szefem sztabu I Korpusu Polskiego w Rosji[4].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w Departamencie Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych[5]. Podczas wojny polsko-bolszewickej w trakcie bitwa pod Radzyminem był dowódcą artylerii „grupy warszawskiej”[6]. W następnym roku, w stopniu pułkownika w dalszym ciągu pełnił służbę w Departamencie Uzbrojenia MSWojsk., a jego oddziałem macierzystym był 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów[7].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia, a jego oddziałem macierzystym był Okręgowy Zakład Uzbrojenia Nr I w Warszawie[8]. W 1923 pozostawał w Rezerwie Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I[9]. W następnym roku pełnił służbę w Zbrojowni nr 2 w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr I[10]. Później służył w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia[11]. Z dniem 1 kwietnia 1929 roku został przeniesiony służbowo do Departamentu Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy szefa departamentu[12][13]. W grudniu 1930 roku został przeniesiony na stanowisko kierownika Instytutu Badań Materiałów Uzbrojenia[14]. Z dniem 31 marca 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku[15]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[1].

Podczas II wojny światowej był oficerem Stacji Zbornej Oficerów Rothesay nazywanej „Wyspą Wężów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 363, 858.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 343, tu podano, że uroził się 2 grudnia 1881 roku.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 277, 907, tu jako datę urodzin podano 14 grudnia 1881 roku.
  4. Z dokumentów chwili. „Ojczyzna i Postęp”, s. 17, 20, Nr 199 z 20 kwietnia 1918. 
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 7 lipca 1920 roku, s. 553.
  6. 12 sierpnia. rok1920.pl. [dostęp 2016-09-22].
  7. Spis oficerów 1921 ↓, s. 277, 907.
  8. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 343.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1351, 1363.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1227, 1233, 1244.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 439, 501.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 205.
  13. Ziomek 2014 ↓, s. 106, wg autorki w latach 1927-1929 miał być szefem tego departamentu.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 21.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 22 lutego 1932 roku, s. 119.
  16. Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922. 
  17. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 439.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]