Ewa Pilatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Pilatowa
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1909
Lwów
Data i miejsce śmierci 21 listopada 1945
Wrocław
doktor nauk chemicznych
Alma Mater Politechnika Lwowska
Doktorat 1938
Uniwersytet Lwowski
Habilitacja 1945
Politechnika Śląska
Uczelnia Politechnika Lwowska
Politechnika Wrocławska

Ewa Pilatowa, z domu Spława-Neyman (ur. 5 lipca 1909 we Lwowie, zm. 21 listopada 1945 we Wrocławiu) – polska chemik, wykładowca Politechniki Lwowskiej, Politechniki Śląskiej i Politechniki Wrocławskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką Kazimierza Neymana (inżyniera górniczego) i Stefanii również z Neymanów. Ukończyła gimnazjum im. Królowej Jadwigi we Lwowie oraz Polskie Konserwatorium Muzyczne we Lwowie (klasę fortepianu). W latach 1927-1932 studiowała chemię na Politechnice Lwowskiej, uzyskując w 1932 stopień inżyniera. W latach 1931-1933 była asystentką w Katedrze Chemii Ogólnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym, 1933-1934 w Katedrze Chemii Nieorganicznej na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej. Od 1934 pracowała w Katedrze Technologii Nafty i Gazów Ziemnych na Wydziale Chemicznym tej uczelni; w 1935 została żoną kierownika tej katedry Stanisława Pilata. Jej małżeństwo było bezdzietne. W 1938 na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie obroniła pracę doktorską Niektóre właściwości roztworów gazu ziemnego w lekkich węglowodorach.

Przyczyniła się do osiągnięć naukowych i rozwoju Katedry Technologii Nafty i Gazów Ziemnych Politechniki (od okupacji w 1939 - Lwowskiego Instytutu Politechnicznego), będącej czołową jednostką naukową w Europie w swojej specjalności. W latach 1941-1944 pracowała jako chemik w fabryce farmaceutycznej "Laokoon" we Lwowie (jej mąż został zamordowany przez Niemców w lipcu 1941 wraz z innymi uczonymi lwowskimi). Nie przyjęła kierownictwa katedry we Lwowskim Instytucie Politechnicznym.

W 1945 została pracownikiem Instytutu Paliw Płynnych na Wydziale Politechnicznym Akademii Górniczej w Krakowie, a w maju 1945 habilitowała się na wydziale chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach i w tym samym roku została kierownikiem Katedry Technologii Nafty i Paliw Płynnych na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej. W listopadzie 1945 zmarła we Wrocławiu śmiercią tragiczną. Została pochowana przy głównej alei na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.[1]

Była autorką wielu prac naukowych, poświęconych chemii farmaceutycznej, badaniom nad gazami i węglowodorami oraz chemii i technologii nafty, m.in.:

  • O pochodnych arsenowych indarolu (1932)
  • O leczniczym stosowaniu sulfokwasów naftowych i ich pochodnych (1933)
  • Ciepło rozpuszczania gazów ziemnych w węglowodorach ciekłych (1935)
  • Zur Klassifikation der Schmieroele (1935)
  • O zdolności zwilżania olejów smarowych (1936)
  • Oleje syntetyczne otrzymane z węglowodorów nienasyconych (1938)
  • Problem paliw płynnych (1945)
  • Kraking katalityczny (1945)
  • Płynne paliwa silnikowe (1950, podręcznik wydany pośmiertnie)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]