Ewa Siatkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Siatkowska
Data urodzenia 1930
Zawód, zajęcie językoznawczyni, slawistka
Narodowość polska

Ewa Siatkowska (ur. 1930) – polska językoznawczyni, slawistka. Interesuje się dziejami języka i leksykologią[1].

Całe swoje życie zawodowe związała z Uniwersytetem Warszawskim. Pracę na Uniwersytecie Warszawskim rozpoczęła w 1952 r. w Seminarium Slawistycznym. Później zaś pracowała w Katedrze Filologii Słowiańskiej, Instytucie Filologii Słowiańskiej oraz w Instytucie Slawistyki Zachodniej i Południowej[2].

W 1965 r. obroniła rozprawę doktorską. Habilitowała się w 1976 r. na podstawie pracy Zachodniosłowiańskie zawołania na zwierzęta. Stan obecny, funkcje historyczne, stosunek do systemu językowego. W 1990 r. uzyskała tytuł naukowy profesora[2].

W swoim dorobku ma 100 publikacji, w tym kilka książek[1]. Jej prace były poświęcone językom zachodniosłowiańskim, czeszczyźnie i językom łużyckim[2]. Założycielka czasopisma „Zeszyty Łużyckie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ewa Siatkowska, Instytut Slawistyki Zachodniej i Południowej [dostęp 2019-12-13].
  2. a b c Mieczysław Balowski, Jubileusz Profesor Ewy Siatkowskiej, „Bohemistyka”, V (4), 2005, s. 321–322.
  3. Łużyczanie wczoraj i dzisiaj, www.sprawynauki.edu.pl [dostęp 2019-12-13].