Ewa Skarżanka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Skarżanka
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1944
Wilno
Data i miejsce śmierci 18 marca 2005
Warszawa
Zawód aktorka
Lata aktywności 1967–2005

Ewa Skarżanka, wyst. też jako Ewa Skarżanka-Przybylska, Ewa Stępkowska-Skarżanka (ur. 11 czerwca 1944 w Wilnie, zm. 18 marca 2005 w Warszawie) – polska aktorka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Ewy Skarżanki (1944–2005) na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Córka aktorki Hanny Skarżanki i dziennikarza radiowego Bolesława Ćwiecińskiego[1], urodziła się na terenie okupowanej Polski w Wilnie. Edukację rozpoczęła w szkole muzycznej. Po maturze przyjęta została na Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, który ukończyła w 1967[2]. W swej karierze artystycznej używała nazwiska panieńskiego matki.

Po studiach zaangażował ją dyr. Jerzy Kreczmar do Teatru Polskiego. Debiutowała rolą Lukrceji w Mandragorze Machiavellego w reżyserii Jana Kulczyńskiego na scenie Kameralnej Teatru Polskiego 30 listopada 1967. Potem na krótko związała się z Teatrem Powszechnym, gdzie grała Anielę w Ślubach panieńskich Aleksandra Fredry w reż. Władysława Krasnowieckiego (1969). W tym samym roku zagrała Janinę w Ostrym dyżurze J. Lutowskiego, w reż. Mariusza Dmochowskiego, a rok później w Teatrze Narodowym rolę Dolly w Operze za trzy grosze Brechta w reż. Jana Maciejewskiego i Nataszę w Na dnie Maksima Gorkiego w reż. Jana Maciejewskiego. Następnie zagrała u Adama Hanuszkiewicza w Beniowskim autorstwa Juliusza Słowackiego (1971) oraz Ewę w Tragedii o Łazarzu i Bogaczu u Tadeusza Minca. Grała również w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie, Księżniczkę w Śnie srebrnym Salomei Juliusza Słowackiego w reż. J. Błeszyńskiego (1972), żonę Rybaka w sztuce Jerzego Grudy Portret dr. M. Kopernika w reż. J. Błeszyńskiego (1973) i Florę w Panu Geldhabie Aleksandra Fredry w reżyserii Zdzisława Wardejna. W Zabrzu w Teatrze Nowym wcieliła się w postać tytułowej bohaterki w dramacie Augusta Strindberga Panna Julia w reż. swojego męża Andrzeja Przybylskiego (1974). Rok później zagrała Helenę Popową w Niedźwiedziu i Natalię w Oświadczynach autorstwa Antoniego Czechowa. Obie sztuki reżyserował Andrzej Przybylski. Grała również w Cieszynie i Katowicach.

Po powrocie do Warszawy, gdy wystąpiły trudności ze znalezieniem etatu dla aktorki i jej męża, postanowiła występować z własnym programem artystycznym. Zaczęła jeździć po Polsce z monodramami i wierszami Cypriana Kamila Norwida. Występowała głównie w domach kultury. W Warszawie pojawiała się zazwyczaj w Klubie Nauczyciela na Mokotowie. W czasie stanu wojennego razem z Barbarą Hesse-Bukowską i Olgierdem Łukaszewiczem przygotowali program, który prezentowali w Archidiecezji Warszawskiej. Zmarła w wieku 60 lat. Pochowana została na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie przy ul. Młynarskiej.

Była żoną aktora Karola Stępkowskiego, z którym miała córkę Katarzynę Skarżankę, również aktorkę[3].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. l, Hanna Skarżanka, ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2018-06-30] (pol.).
  2. Witold Sadowy. Ewa Skarżanka. Pożegnanie. „Gazeta Wyborcza Lublin”, 2005-05-02. 
  3. Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 26, 25 czerwca 2015, s. 29.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]