Ewa Wiegandt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ewa Maria Wiegandt, z d. Frąckowiak (ur. 5 listopada 1939 w Poznaniu[1], zm. 10 września 2019[2]) – polska historyk literatury, badaczka literatury XX wieku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką Tadeusza Frąckowiaka i Zofii Frąckowiak, z d. Wolskiej[1]. W okresie II wojny światowej przebywała z rodziną w Radomiu, następnie powróciła do Poznania. W 1956 ukończyła V Liceum Ogólnokształcące w Poznaniu, w 1961 studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tam w latach 1964-1969 odbyła studia doktoranckie. W 1970 obroniła pracę doktorską Twórczość powieściopisarska Zofii Nałkowskiej w latach 1935-1954 napisaną pod kierunkiem Kazimierza Wyki[1]. Od 1971 pracowała na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w Zakładzie Teorii Literatury Instytutu Filologii Polskiej. W 1986 otrzymała stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Austria felix, czyli o micie Galicji w polskiej prozie współczesnej. W 2001 otrzymała tytuł profesora. W latach 2003-2006 kierowała Zakładem Poetyki Historycznej, następnie została pracownikiem Zakładu Poetyki i Krytyki Literackiej[1].

W 2010 wydała zbiór artykułów z lat 1962-2010 Niepokoje literatury. Studia o prozie polskiej XX wieku. Dla serii Biblioteka Narodowa opracowała Sól ziemi Józefa Wittlina (1991) i Romans Teresy Hennert Zofii Nałkowskiej (2001).

W 2010 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku. Słownik biobibliograficzny. Tom drugi , wyd. IBL PAN, Warszawa 2014, s. 313-315 (biogram autorstwa Barbary Tyszkiewicz)
  2. Ewa Wiegandt. Nekrolog
  3. M.P. z 2010 r. nr 87, poz. 1023