Ewa chce spać

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa chce spać
Gatunek komedia
Rok produkcji 1957
Data premiery 17 marca 1958
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 94 min
Reżyseria Tadeusz Chmielewski
Scenariusz Tadeusz Chmielewski, Andrzej Czekalski
Główne role Barbara Kwiatkowska
Stanisław Mikulski
Ludwik Benoit
Roman Kłosowski
Stanisław Milski
Jan Kobuszewski
Muzyka Henryk Czyż
Zdjęcia Stefan Matyjaszkiewicz
Scenografia Roman Mann, Adam Nowakowski
Kostiumy Bolesław Kamykowski
Montaż Janina Niedźwiecka
Produkcja Zespół Filmowy „Syrena”
Nagrody
Złota Muszla na MFF w San Sebastián
Motyw z filmu na nagrobku Haliny Chmielewskiej

Ewa chce spać – polska komedia filmowa z 1957 roku w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego. Film zdobył Złotą Muszlę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián.

Film jest debiutem reżyserskim Tadeusza Chmielewskiego, późniejszego reżysera popularnych komedii: Gdzie jest generał?, Jak rozpętałem drugą wojnę światową, Nie lubię poniedziałku, Wiosna panie sierżancie. Ewa chce spać to również debiut siedemnastoletniej Barbary Kwiatkowskiej. Surrealistyczny humor filmu tworzą dialogi autorstwa Jeremiego Przybory.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Film to nakręcona w konwencji podwórkowej ballady komedia satyryczna. Perypetie szlachetnej i naiwnie prostodusznej dziewczyny, bezskutecznie poszukującej noclegu w nierealnym mieście głupoty i występku. Młoda dziewczyna przyjeżdża w przeddzień rozpoczęcia roku szkolnego do miasta, lecz woźny nie wpuszcza jej do internatu. Ewa przez całą noc nie może znaleźć noclegu. Poznaje sympatycznego policjanta, Piotra, wplątana zostaje w przedziwne, na pół realne, na pół fantastyczne zdarzenia, których bohaterami są policjanci, złodzieje, karawaniarze, prostytutki.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia były kręcone w Piotrkowie Trybunalskim (Rynek Trybunalski, ul. Sieradzka, ul. Rycerska, ul. Pijarska, ul. Grodzka, Krakowskie Przedmieście) oraz we Wrocławiu[1]. Niektórzy zatrudnieni aktorzy byli prawdziwymi przestępcami, których na czas trwania zdjęć przywożono z aresztu[1]. Taśma filmowa miała ostatecznie 2818 m.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Agnieszka Warchulińska: Piotrków Filmowy. Piotrków Trybunalski: Urząd miasta w Piotrkowie Trybunalskim, 2011, s. 25-37. ISBN 978-83-933402-0-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004, s. 36. ISBN 83-7183-326-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]