Fahri Korutürk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fahri Korutürk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1903
Stambuł
Data i miejsce śmierci 12 października 1987
Stambuł
6. Prezydent Republiki Tureckiej
Okres od 6 kwietnia 1973
do 6 kwietnia 1980
Przynależność polityczna Bezpartyjny
Poprzednik Cevdet Sunay
Następca Kenan Evren
podpis
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielkim Łańcuchem (1951-2001)

Fahri Korutürk (ur. 3 sierpnia 1903 w Stambule, zm. 12 października 1987 r. w Stambule) – turecki polityk i admirał, szósty Prezydent Turcji w latach 1973-1980.

Kariera wojskowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Fahri Korutürk był absolwentem Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej. Służył na różnych szczeblach tureckiej marynarki wojennej. W latach 1933-1936 był przedstawicielem dyplomatycznym Turcji w Rzymie, Berlinie i Sztokholmie. 20 lipca 1936 roku, brał udział przy podpisaniu "umowy z Montreux" ,przywracającej Turcji pełną suwerenność. W latach 60. obejmował stanowisko ambasadora Turcji, najpierw w Moskwie potem w Madrycie. W roku 1968 był członkiem senatu Turcji. Został wybrany na Prezydenta przez Parlament w roku 1973, siedmioletnią kadencję zakończył 6 kwietnia 1980 roku.

Prezydentura[edytuj | edytuj kod]

Czas prezydentury Korotürka, był dla Turcji czasem politycznej destabilizacji. Najważniejszym wydarzeniem politycznym była inwazja sił tureckich na Cypr, decyzja o inwazji została podjęta przez prezydenta wraz z premierem Bülent Ecevitem oraz sztabem wojska tureckiego. Rezultatem destabilizacji politycznej i kryzysu gospodarczego był zamach stanu podjęty przez wojsko tureckie, kilka miesięcy po upływie kadencji Korutürka.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przez sześć miesięcy po upływie kadencji Korutürka, parlament turecki nie zdołał porozumieć się co do następcy, Turcja była do zamachu stanu 12 września 1980 przez Kenana Evrena de facto bez prezydenta.

Swoje nazwisko Korutürk otrzymał osobiście od Mustafy Kemala Atatürka.

Korutürk poślubił Emel w 1944 roku, był ojcem trojga dzieci.

Bibliografia, linki[edytuj | edytuj kod]