Fairey F.2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fairey F.2
Prototyp myśliwca Fairey F.2
Prototyp myśliwca Fairey F.2
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Fairey Aviation Company
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja dwupłat
Załoga 3
Historia
Data oblotu 17 maja 1917
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 2 x Rolls-Royce Falcon
Moc 142 kW (190 KM) każdy
Wymiary
Rozpiętość 23,47 m
Długość 12,36 m
Wysokość 4,11 m
Powierzchnia nośna 66,74
Masa
Startowa 2213 kg
Osiągi
Prędkość maks. 150 km/h
Prędkość wznoszenia 6 min na 1500 m
Długotrwałość lotu 3,5 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 km kal. 7,7 mm
bomby

Fairey F.2brytyjski eksperymentalny trzymiejscowy eskortowy samolot myśliwski w układzie dwupłatu z okresu I wojny światowej, zaprojektowany i zbudowany w wytwórni Fairey Aviation Company w Hayes. Z powodu niezadowalających właściwości lotnych i niskich osiągów maszyna nie weszła do produkcji seryjnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po odniesionych w końcu 1915 roku sukcesach niemieckich myśliwców Fokker E.I i E.III, w Wielkiej Brytanii narodziła się koncepcja samolotu eskortowego – dużego, wielosilnikowego, silnie uzbrojonego i zdolnego do długotrwałego lotu[1]. W odpowiedzi na zapotrzebowanie złożone przez Admiralicję, w zakładach Fairey Aviation Company w Hayes powstała pierwsza konstrukcja tej firmy, model F.2[2][3]. Zaprojektowano go jako trzymiejscowy (pilot i dwóch strzelców pokładowych) dwupłat, napędzany dwoma silnikami widlastymi Rolls-Royce Falcon[2][3].

Prototyp został oblatany 17 maja 1917 roku, jednak z powodu niskich osiągów, niezadowalających właściwości lotnych i utraty zainteresowania przez zamawiającego prace nad tą konstrukcją zostały przerwane po zbudowaniu jednego egzemplarza[4][a].

Opis konstrukcji i dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Fairey F.2 był dwusilnikowym, trzyosobowym eskortowym dwupłatem myśliwskim o konstrukcji całkowicie drewnianej[2]. Kadłub o przekroju prostokątnym, konstrukcji kratownicowej, oprofilowany od góry listwami na półokrągło, pokryty płótnem (za wyjątkiem górnej części mieszczącej kabiny pilota i strzelców, która była kryta sklejką)[2]. Skrzydła proste, dwudźwigarowe, konstrukcji drewnianej, kryte płótnem, o jednakowej cięciwie i jednakowym wzniosie wynoszącym 1°[2]. Rozpiętość górnego płata wynosiła 23,47 metra, zaś płata dolnego 16,8 metra[2][4]. Skrzydła były trójdzielne i składane w celu ułatwienia hangarowania[2]. Powierzchnia nośna skrzydeł wynosiła 66,74 [2][5][b]. Lotki na górnym płacie, wystające poza obrys skrzydła[2]. Długość samolotu wynosiła 12,36 metra, a wysokość 4,11 metra[2][4].Masa startowa płatowca wynosiła 2213 kg[2][4]. Usterzenie poziome klasyczne, drewniane, kryte płótnem; usterzenie pionowe potrójne, ze statecznikiem na środku i statecznikami ze sterami na zewnątrz[2]. Stery poruszane linkami, w większości poprowadzonymi na zewnątrz kadłuba[2]. Podwozie, amortyzowane sznurem gumowym, składało się z czterokołowego wózka, z osią niedzieloną łączącą przednią parę kół i osią łamaną w drugiej parze; z tyłu płoza ogonowa, również amortyzowana sznurem[2].

Napęd stanowiły umieszczone w gondolach skrzydłowych dwa chłodzone cieczą 12-cylindrowe silniki widlaste Rolls-Royce Falcon o mocy 142 kW (190 KM) każdy, napędzające drewniane czterołopatowe śmigła ciągnące[2][4]. Zbiorniki paliwa i oleju znajdowały się w gondolach silnikowych, zaś chłodnice czołowe były zblokowane z silnikami[2]. Prędkość maksymalna na wysokości 0 wynosiła 150 km/h, zaś prędkość lądowania 61 km/h[4][5]. Długotrwałość lotu wynosiła 3,5 godziny[2][4]. Maszyna osiągała pułap 1500 metrów w czasie 6 minut[2][4].

Uzbrojenie składało się z dwóch ruchomych karabinów maszynowych Lewis kalibru 7,7 mm, zamontowanych na obrotnicach Scarffa na przednim i tylnym stanowisku strzelców pokładowych[2][4]. Samolot mógł też zabrać kilka bomb o niewielkim wagomiarze, umieszczonych na zaczepach pod kadłubem[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Bączkowski 2000 ↓, s. 78 podaje, że samolot oblatano we wrześniu 1915 roku i że jego produkcja wyniosła kilkadziesiąt egzemplarzy.
  2. Green i Swanborough 1995 ↓, s. 197 podaje, że powierzchnia nośna wynosiła 75,62 m².

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Goworek 1988 ↓, s. 48.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Bączkowski 2000 ↓, s. 78.
  3. a b Green i Swanborough 1995 ↓, s. 196.
  4. a b c d e f g h i Green i Swanborough 1995 ↓, s. 197.
  5. a b Grey 1990 ↓, s. 65.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Bączkowski: Samoloty I wojny światowej. Warszawa: Lampart, 2000. ISBN 83-86776-54-4.
  • Tomasz Goworek: Samoloty myśliwskie pierwszej wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1988. ISBN 83-206-0689-6.
  • William Green, Gordon Swanborough: The Complete Book of Fighters. New York: Smithmark, 1995. ISBN 978-0-8317-3939-3. (ang.)
  • C.G. Grey (red.): Jane’s Fighting Aircraft of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-347-0. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]