Fazy testów broni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Standardowe amerykańskie procedury testów broni wysokich technologii, przewidują dwa oddzielne etapy testów[1]:

Testy rozwojowe[edytuj | edytuj kod]

(ang. developmental test) – pierwsza z dwóch wymaganych przez amerykańskie procedury wojskowe fazy testów broni, zwłaszcza broni rakietowej. Faza ta ma na celu w pierwszym rzędzie sprawdzenie właściwości fizycznych broni, np. ich lot, skuteczność kierowania nią. W odróżnieniu od drugiej fazy, w tej fazie tej mogą uczestniczyć przedstawiciele producenta, a także (w przypadku testów broni antyrakietowej) znane jest miejsce wystrzelenia, czas (moment), rodzaj, prędkość oraz trajektoria lotu rakiety stanowiącej cel dla testowanej broni.

Testy operacyjne[edytuj | edytuj kod]

(ang. operational test) – druga w kolejności z wymaganych przez amerykańskie procedury wojskowe fazy testów broni, zwłaszcza broni rakietowej. Faza ta ma na celu sprawdzenie działania poszczególnych elementów składowych broni, bez udziału przedstawicieli producenta. Testy tego rodzaju przeprowadzają wyłącznie czynni żołnierze w z założenia skrajnych, możliwych na polu walki warunkach (np. pogodowych, pory dnia i nocy itd.). Nie są też znane jakiekolwiek dane dotyczące „przeciwnika” – w przypadku testów broni antyrakietowej na przykład, nie są z góry znane miejsce i moment wystrzelenia celu, jego rodzaj, prędkość ani trajektoria lotu rakiety stanowiącej cel dla testowanej broni.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]