Feliks Erbrich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Erbrich
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1874
Łódź
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1938
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski
Zawód, zajęcie otolaryngolog
Grób Feliksa Erbricha na Cmentarzu Powązkowskim

Feliks Antoni Erbrich (ur. 16 grudnia 1874 w Łodzi, zm. 8 listopada 1938 w Warszawie[1]) – polski laryngolog, wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędził w Częstochowie, gdzie 1894 ukończył gimnazjum. Następnie zamieszkał w Warszawie, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Rok później równolegle rozpoczął naukę na Wydziale Lekarskim, studia ukończył w 1900 i rozpoczął pracę w warszawskim szpitalu św. Ducha, gdzie był asystentem dr. Alfreda Sokołowskiego. Równocześnie pracował jako asystent w sanatorium dr. Józefa Geislera w Otwocku oraz prowadził praktykę lekarską. W 1906 wyjechał na staż do Uniwersytetu we Fryburgu, gdzie w kierowanej przez prof. Gustawa Kiliana Klinice Otolaryngologii zapoznał się z endoskopową metodą badania tchawicy i oskrzeli. Po powrocie do Warszawy przez czternaście lat kierował ambulatorium, od 1915 równocześnie pełnił funkcję ordynatora oddziału wewnętrznego[2]. W 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1921 objął stanowisko dyrektora Kliniki Laryngo-Otiatrycznej Uniwersytetu Warszawskiego, w tym samym roku wspólnie z Ludwikiem Guranowskim i Janem Szmurłą założył Polskie Towarzystwo Otolaryngologiczne, którego był pierwszym prezesem. Zrezygnował po dwóch latach, w 1924 został redaktorem naczelnym „Przeglądu-Laryngo-otiatrycznego”. W latach 1933-1934 był dziekanem Wydziału Lekarskiego UW, w 1934 otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. Feliks Erbrich był człowiekiem bardzo zamożnym, ale w swojej pracy zawodowej zarówno asystentów jak i pacjentów traktował w ten sam sposób, jak równych sobie. Wśród ubogich, a szczególnie w społeczności żydowskiej miał opinię człowieka niezwykłego, uzdrowiciela, którego dotyk przywracał zdrowie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 191-5-22)[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Metody badania krtani, tchawicy i oskrzeli (1919) współautor,
  • Metody badania narządu oddechowego (1920) współautor,
  • Patologia dróg oddechowych górnych i uszu (1927).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czy wiesz kto to jest?, praca zbiorowa pod redakcją Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, tom I s. 167
  • Grzegorz Janczewski: Tworzyli polską laryngologię. Kierownicy Kliniki Otololaryngologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego: Feliks Antoni Erbrich (1874–1938). „Magazyn Otolaryngologiczny”. Vol. X, nr 1, styczeń–marzec 2011. ISSN 1643-0050.