Feliks Gadomski (żołnierz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Gadomski
kapitan uzbrojenia kapitan uzbrojenia
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1896
Maków Mazowiecki
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby przed 1918–1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 pułk artylerii ciężkiej,
2 pułk artylerii ciężkiej,
5 Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej,
Wojskowe Zakłady Zaopatrzenia Uzbrojenia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Feliks Gadomski (ur. 26 sierpnia 1896 w Makowie Mazowieckim, zm. 13 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan uzbrojenia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Jana i Weroniki z Kobylińskich. Żołnierz Legionów Polskich. Od 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył na Wołyniu w jednostkach artylerii. W 1920 służył w 1 pułku artylerii ciężkiej.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W 1924 służył w stopniu porucznika (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 253 lokatą w korpusie oficerów artylerii) w 2 pułku artylerii ciężkiej[1]. W 1928 był porucznikiem w 5 Samodzielnym Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej[2]. Od 1931 w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 stycznia 1930 i 2 lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia) rzeczoznawca broni małokalibrowej w Kierownictwie Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Uzbrojenia[3].

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej, 27 września został osadzony w kozielszczańskim obozie jenieckim w obwodzie połtawskim (obecnie Ukraina). Nazwisko Gadomskiego znajduje się na listach jeńców obozu kozielszczańskiego z 30 września, 07, 11, 15–19, 20 i 21 października 1939. W związku z likwidacją obozów przejściowych, 2 listopada został wysłany do obozu w Kozielsku. Przybył tam 4 listopada 1939. 11 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[4] – lista wywózkowa 022/3, poz. 47, nr akt 3083 z 9.04.1940[5]. Został zamordowany 13 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 30.04.1943. Figuruje na liście AM-185-747 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0747. Podczas ekshumacji znaleziono legitymację odznaczenia, kartę wędkarską, zdjęcia i kalendarzyk kieszonkowy[6]. W Archiwum Robla znajduje się pakiet nr 0747, zawierający opis przedmiotów i kopia zapisek znalezionych przy szczątkach Feliksa Gadomskiego. Krewni do 1946 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszkał w Warszawie. Żonaty z Anną z Wiechowskich, miał syna.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rocznik Oficerski, MSWojsk., 1924, s. 700, 750.
  2. Rocznik Oficerski, MSWojsk., 1928, s. 417.
  3. Rocznik Oficerski, MSWojsk., 1932, s. 301, 846.
  4. УБИТЫ В КАТЫНИ, 2015, s. 250.
  5. Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 645.
  6. Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, 1943, s. 185.
  7. a b Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, 2000, s. 148.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • Adam Moszyński (oprac.): Lista Katyńska. Jeńcy obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk, zaginieni w Rosji sowieckiej. Warszawa: Agencja Omnipress – Spółdzielnia Pracy Dziennikarzy, Polskie Towarzystwo Historyczne, 1989. ​ISBN 83-85028-81-1​.
  • Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, pod red. Marka Tarczyńskiego, Warszawa 2000, ​ISBN 83-905590-7-2​.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, Berlin 1943.