Feliks Kamiński (pułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Kamiński
Ilustracja
Feliks Kamiński (1930)
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1886
Jaworzno
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Legiony Polskie
Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii, Pociąg Pancerny „Piłsudczyk”, II Brygada Artylerii, 2 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów, 1 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej
Stanowiska adiutant w brygadzie artylerii, dowódca dywizjonu artylerii, zastępca dowódcy pułku, dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order of the Star (Kingdom of Afghanistan).gif Kawaler Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Odznaka „Za wierną służbę”

Feliks Stanisław Kamiński (ur. 17 kwietnia 1886 w Jaworznie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, adiutant Józefa Piłsudskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od lewej: minister spraw zagranicznych Włoch Dino Grandi, minister spraw zagranicznych Polski August Zaleski, Marszałek Józef Piłsudski i ppłk Feliks Kamiński (11 czerwca 1930)

Feliks Kamiński urodził się 17 kwietnia 1886 w Jaworznie jako syn Jana i Balbiny z domu Borowczyk[a] Absolwent Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Następnie podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, początkowo na Wydziale Lekarskim, po czym przeniósł się na Wydział Filozoficzny, który ukończył w 1914.

Od 1 stycznia 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej, 8 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w V batalionie, a od lutego 1915 był podporucznikiem w 1 pułku artylerii. Uczestniczył we wszystkich bitwach I Brygady (nad Styrem, pod Stochodem, pod Kostiuchnówką). Za odwagę i bohaterstwo podczas ofensywy rosyjskiej z 4 lipca 1916 złożono wniosek o odznaczenie Orderem Wojennym Virtuti Militari. Po kryzysie przysięgowym, 17 września 1917 został wcielony do Armii Austro-Węgier. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. U kresu wojny w październiku uczestniczył w rozbrajaniu Austriaków w Krakowie.

1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Najpierw pracował w Dowództwie WP w Krakowie, następnie został przydzielony do pociągu pancernego „Piłsudczyk” i Inspektoratu Artylerii w Warszawie. Służył w 2 pułku artylerii polowej Legionów, od lutego 1919 jako adiutant II Brygady Artylerii, od 6 maja 1920 dowódca I dywizjonu. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej: w walkach o Mińsk, o Borysów, nad Berezyną, w odwrocie do Warszawy i pościgu do Berezyny. Za bohaterstwo okazane w wojnie otrzymał 17 maja 1922 Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku został zweryfikowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Nadal służył w 2 pap Legionów w Kielcach, gdzie od 1921 był zastępcą dowódcy pułku.

Podczas przewrotu majowego kierując I dywizjonem pułku 13 maja 1926 udał się do stolicy, uczestniczył w walkach po stronie Marszałka Józefa Piłsudskiego, a 22 maja ta jednostka powróciła do Kielc bez odniesionych strat. W latach 1926–1932 został oddelegowany do Ministerstwa Spraw Wojskowych, od 28 lipca 1926 do 25 sierpnia 1930 był zastępcą szefa gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, pełnił obowiązki adiutanta Józefa Piłsudskiego. Został awansowany do stopnia podpułkownika w Korpusie Oficerów Artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. Od 26 sierpnia 1930 był oficerem sztabowym do zleceń I wiceministra Spraw Wojskowych. 12 maja 1932 został mianowany dowódcą 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej, od 24 lipca 1933 był p. o. dowódcy 11 Grupy Artylerii. Po 1932 został awansowany do stopnia pułkownika.

W 1929 został prezesem Towarzystwa Przyjaciół „Miasta-Ogrodu Czerniaków”, łącząc tę funkcję z funkcją prezesa Spółdzielni Oficerskiej „Sadyba”[1]. W 1936 został przeniesiony w stan spoczynku.

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie starobielskim. W 1940 wraz z innymi jeńcami osadzonymi w Starobielsku został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 (część zbrodni katyńskiej). Zamordowani jeńcy są pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie w Piatichatkach.

Feliks Kamiński miał żonę oraz dwóch synów: Krzysztofa (ur. 1925) i Pawła (ur. 1928) oraz córkę Barbarę.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

5 października 2007 minister obrony narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia generała brygady[2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[3].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” Feliks Kamiński został uhonorowany poprzez zasadzenie Dębu Pamięci przy Szkole Podstawowej im. św. Maksymiliana Marii Kolbe w Pusznie Godowskim[4]. Ponadto został upamiętniony na tablicy pamiątkowej przy Dębie Pamięci w Jaworznie, zbiorowo honorujących dziewięć ofiar zbrodni katyńskiej[5].

9 września 2017 r. został patronem ulicy Jaworznie w miejsce Oskara Langego[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Istnieją rozbieżności co do daty urodzenia, miejsca urodzenia Feliksa Kamińskiego. Lista oficerów na stronie Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. podała datę urodzenia 17 kwietnia 1886, jak i Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939. podała datę urodzenia 17 kwietnia 1888, Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939. podała datę urodzenia 17 kwietnia 1888, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. i Katedra polowa Wojska Polskiego. wskazały datę urodzenia 17 kwietnia 1886 w Jaworznie.
  2. Bogusław Szwedo podał w publikacji Małopolski słownik biograficzny uczestników działań niepodległościowych 1939-1956, iż Feliks Kamiński został odznaczony Krzyżem Walecznych sześciokrotnie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Towarzystwo Miasto-Ogród Sadyba, 1921–1938 Powstaje osiedle willowe według idei Miasta-Ogrodu [dostęp 2012-06-22]
  2. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  3. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 8 października 2014].
  4. Osiągnięcia. sppuszno.w.interia.pl. [dostęp 14 października 2014].
  5. Dąb Pamięci dla ofiar Katynia. insilesia.pl, 20 września 2009. [dostęp 12 października 2014].
  6. Uchwała Nr XXXI/452/2017 Rady Miejskiej w Jaworznie w sprawie zmiany nazw ulic w Jaworznie. "Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego", Katowice, dnia 9 września 2017 r., poz. 4862.
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 64)
  8. 17 marca 1930 „za zasługi na polu administracji wojska” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143
  9. na podstawie fotografii
  10. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 19/1929, s. 361
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 13/1934, s. 231

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]