Feliks Kopeć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Kopeć
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 9 września 1895
Brańsk
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
prawdop. Moskwa
Przebieg służby
Lata służby – 1940
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Krechowieckich
27 Pułk Ułanów
1 Pułk Kawalerii KOP
Grupa Kawalerii „Chełm”
Stanowiska kwatermistrz pułku
Inspektor Północnej Grupy Szwadronów KOP
dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
wyprawa kijowska (1920)
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Feliks Kopeć (ur. 9 września 1895 w Brańsku[a], zm. prawdop. wiosną 1940) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 września 1895 w rodzinie Stanisława i Kamili. Uczestniczył w I wojnie światowej walcząc w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego w ramach polskich formacji kawaleryjskich.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do Wojska Polskiego. Zweryfikowany do stopnia porucznika kawalerii. Przydzielony do 1 pułku Ułanów Krechowieckich, wraz z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym podczas wyprawy kijowskiej 1920. Za udział w wojnie otrzymał Order Virtuti Militari. Po wojnie awansowany do stopnia majora kawalerii. W marcu otrzymał przeniesienie z 1 puł do 27 Pułku Ułanów w Nieświeżu na stanowisko kwatermistrza[2]. W czerwcu 1933 roku został przeniesiony do 25 pułku Ułanów Wielkopolskich w Prużanie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[3]. W 1936 roku został awansowany na podpułkownika w korpusie oficerów kawalerii.

Od 1938 roku był Inspektorem Północnej Grupy Szwadronów KOP w Wilnie[4][b]. W marcu 1939 roku został dowódcą ćwiczebnego pułku kawalerii KOP, który następnie został przeformowany w 1 pułk kawalerii KOP. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej. Stanął na czele tzw. pułku kawalerii płk. Kopcia, który wszedł w skład improwizowanej Grupy Kawalerii „Chełm”. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Był osadzony w obozie w Starobielsku[6]. W 1940 został zamordowany przez Sowietów w ramach zbrodni katyńskiej. Jego nazwisko nie zostało opublikowane w Księdze Cmentarnej wykazujących jeńców starobielskich, następnie rozstrzelanych i pochowanych na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[7]. Feliks Kopeć miał zostać zamordowany w Moskwie[8].

Miał syna Józefa i córkę Wandę.[potrzebny przypis]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, 20 października 2010 został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Feliksa Kopcia przy Zespół Szkół Publicznych w Bolesławcu[9]. Posadzenia Dębu dokonał syn podpułkownika, Józef.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W styczniu 1931 roku minister spraw wojskowych „na podstawie protokolarnego stwierdzenia przez komisję oficerską 1 puł. sprostował datę i miejsce urodzenia mjr. Kopcia Feliksa 1 puł. z «ur. 16 sierpnia 1894 roku w Wilnie» na «ur. 9 września 1895 roku w Brańsku (Roska)»”[1].
  2. Pułkownik Feliks Kopeć w czasie służby w KOP pozostawał w ewidencji macierzystego 27 pułku ułanów[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 44.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 104.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 134.
  4. Oficerowie 27. Pułku Ułanów im. króla Stefana Batorego rozstrzelani przez NKWD w 1940 roku. kawaleriaochotnicza.pl. [dostęp 3 kwietnia 2015].
  5. Oficerowie 27. Pułku Ułanów im. króla Stefana Batorego rozstrzelani przez NKWD w 1940 roku. kawaleriaochotnicza.pl. [dostęp 3 kwietnia 2015].
  6. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 316. ISBN 83-7001-294-9.
  7. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 241. [dostęp 3 kwietnia 2015].
  8. Feliks Kopeć. katyn-pamietam.pl. [dostęp 3 kwietnia 2015].
  9. Dęby Pamięci w Bolesławcu. swpfg.pl. [dostęp 3 kwietnia 2015].
  10. Rocznik oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 601, 682. [dostęp 2015-06-03].
  11. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Krzyża i Medalu Niepodległości. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 29, 11 listopada 1937. 
  12. Rocznik oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 543, 604. [dostęp 2015-06-03].
  13. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 6285/22 G.M.I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 347)
  14. a b Rocznik oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 290, 347. [dostęp 2015-06-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]