Feliks Kwiatek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Kwiatek
„Włada”
Ilustracja
Grupa oficerów 1 pułku piechoty Legionów Polskich internowana w Benjaminowie. Ppor. Feliks Kwiatek siedzi pierwszy od lewej
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1886
Płock
Data i miejsce śmierci 14 września 1965
Łódź
Przebieg służby
Lata służby 1914–1934 i 1939-1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki DOK X
19 Pułk Piechoty Odsieczy Lwowa
Stanowiska szef sztabu okręgu korpusu
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
obrona Warszawy (1939)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi

Feliks Kwiatek, właśc. Efraim Kwiatek, ps. „Włada” (ur. 5 lipca 1886 w Płocku, zm. 14 września 1965 w Łodzi) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, żołnierz Legionów Polskich, dziennikarz, członek Polskiej Partii Socjalistycznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie żydowskiego kupca, Fiszela Kwiatka. Był młodszym bratem Józefa (1874–1910), działacza socjalistycznego i dziennikarza[1]. Od 1902 był członkiem PPS, rok później rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Publikował m.in. w czasopiśmie socjalistycznym Promień pod pseudonimem „Włada”[1]. Od 1905 był studentem Uniwersytetu w Bernie. W 1906, gdy doszło do rozłamu wewnątrz PPS, Kwiatek znalazł się pośród zwolenników PPS – Frakcji Rewolucyjnej. Później, w 1907, został członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Łodzi, a potem także OKR PPS w Lublinie. Aresztowany przez władze rosyjskie 6 stycznia 1908. W grudniu 1908 został zwolniony. Nakazano mu także opuszczenie granic Imperium Rosyjskiego. Kwiatek znalazł się w Krakowie. Tam zaangażował się w działalność w Szkole Bojowej PPS[2]

Od 7 sierpnia 1914 był członkiem Związku Strzeleckiego, do którego zgłosił się na ochotnika. Początkowo był dowódcą 1 plutonu 9 kompanii strzeleckiej, a później 2 kompanii V batalionu 1 pułku piechoty Legionów Polskich. 9 października 1914 został awansowany na podporucznika piechoty. Następnie trafił do 3 kompanii VI batalionu 1 pułku piechoty Legionów. 26 lutego 1915 został dowódcą 1 plutonu 4 kompanii 1 pułku piechoty Legionów. W wyniku kryzysu przysięgowego został zwolniony ze służby w Legionach Polskich i internowany w obozie w Beniaminowie[2].

Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. 2 stycznia 1920 roku został przydzielony do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu. Od kwietnia tego roku walczył na wojnie z bolszewikami. Od stycznia 1921 roku kontynuował naukę w Wyższej Szkole Wojennej jako słuchacz I Kursu Normalnego. We wrześniu 1921 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 306. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 1 pułk piechoty Legionów[3]. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W 1923 roku został przeniesiony etatowo do 50 pułku piechoty w Kowlu z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w Sztabie Generalnym[5]. Z dniem 1 stycznia 1925 roku został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy I batalionu[6][7][8]. Z dniem 1 stycznia 1926 roku został przydzielony do dowództwa 28 Dywizji Piechoty w Warszawie na stanowisko szefa sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 85 pp[9][10]. W maju 1926 roku, w czasie zamachu stanu opowiedział się po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego. 12 maja został przydzielony do sztabu Grupy „Warszawa” pod dowództwem generała Gustawa Orlicz-Dreszera w charakterze szefa Oddziału I. 17 maja, po rozwiązaniu grupy, powrócił na stanowisko szefa sztabu 28 DP[11].

W październiku 1926 roku powrócił do Oddziału I Sztabu Generalnego na stanowisko szefa wydziału[12]. 29 listopada 1927 roku ogłoszono jego przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko szefa sztabu[13][14]. W czerwcu 1930 roku otrzymał przeniesienie do 19 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy pułku[15][16][17]. W grudniu 1933 roku nie uzyskał wymaganej liczby głosów inspektorów armii by awansować na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku (osiem głosów za i dziesięć głosów przeciwnych). W kwietniu 1934 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska. Z dniem 31 lipca 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku[18].

Sprawował funkcję dyrektora biura Izby Przemysłowo–Handlowej przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Od 3 września 1939 roku pełnił służbę w Dowództwie Obrony Warszawy na stanowisku szefa Oddziału I Organizacyjnego[19]. Po kapitulacji stolicy przebywał w niemieckiej niewoli, w Oflagu VII A Murnau, a następnie Oflagu VI B Dössel[2].

Po powrocie do Polski w 1945, przez pewien czas zajmował stanowisko dyrektora administracyjnego w Centrali Zbytu i Porcelany, Fajansu i Wyrobów Szklanych. W 1947 oskarżono go o nieprawidłowości w zarządzaniu tym podmiotem. W wyniku procesu, Kwiatka skazano na 5 lat więzienia. Ze względu na ciężką chorobę (gruźlicę), sąd zadecydował o zwolnieniu go przed odbyciem kary. Został zrehabilitowany w 1957, przywrócono mu również prawo do emerytury. Zmarł w Łodzi 14 września 1965 roku[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Garlicka 1970 ↓, s. 64.
  2. a b c d e Wykaz Legionistów ↓.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 32.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 8, 266, 402.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 105 z 8 października 1924 roku, s. 580.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 115 z 29 października 1924 roku, s. 643 przesunięto termin odejścia z Oddziału I SG na 1 stycznia 1925 roku.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 321, 344.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 140 z 31 grudnia 1925 roku, s. 762.
  10. Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 7.
  11. Jellenta 1986 ↓, s. 219, 221, 229.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 20 października 1926 roku, s. 368.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 29 listopada 1927 roku, s. 346.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 117, 165.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 206.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 19, 549.
  17. Gazeta Lwowska ↓.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 144.
  19. Głowacki 1985 ↓, s. 19, 288.
  20. a b c Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 19.
  21. Stańczyk 2010 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]