Feliks Motyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Józef Motyka
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1898
Lwów
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1958
Leszno
Przebieg służby
Lata służby 1918-1947
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942)
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 5 Dywizja Piechoty (II RP)
39 Dywizja Piechoty (II RP)
6 Pułk Pancerny „Dzieci Lwowskich”
Główne wojny i bitwy obrona Lwowa,
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Feliks Józef Motyka (ur. 19 listopada 1898 we Lwowie, zm. 15 kwietnia 1958) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Feliks Józef Motyka urodził się 19 listopada 1898 roku we Lwowie, w rodzinie Józefa i Marii. W 1918 roku uczestniczył w obronie Lwowa. W czasie wojny z bolszewikami 1920 walczył w szeregach 5 Dywizji Piechoty. W latach 1923–1925 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. 15 lipca 1925 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 lipca 1925 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 55 Poznańskiego pułku piechoty w Krotoszynie[1]. W 1927 roku awansowany na porucznika. 27 czerwca 1935 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 186. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2].

W kampanii wrześniowej 1939 walczył w stopniu kapitana w 39 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji oddziału, w cywilnym ubraniu, przedostał się do Lwowa. Aresztowany przez Sowietów przy próbie nielegalnego przekraczania granicy. Zesłany do łagru w Tomsku.

Od 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, w 6 Lwowskiej Dywizja Piechoty. Od kwietnia 1942 zastępca dowódcy 6 dywizjonu rozpoznawczego „Dzieci Lwowskich”. Od października 1942 dowódca kompanii dowodzenia 6 baonu czołgów „Dzieci Lwowskich”, przemianowanego w dniu 1 lipca 1943 r. na 6 pułk pancerny „Dzieci Lwowskich”. W marcu 1944 awansowany do stopnia majora. 19 maja 1944 roku przeniesiony do 4 pułku pancernego „Skorpion” na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 24 maja pełnił obowiązki dowódcy 6 pułku pancernego „Dzieci Lwowskich” aż do jego rozformowania w marcu 1947 roku. 1 sierpnia 1944 roku mianowany podpułkownikiem. Po powrocie do Polski zamieszkał w Lesznie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 79 z 30 lipca 1925 roku, s. 431. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 93 z 16 września 1925 roku, s. 506.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 71.
  3. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 373

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]