Feliksa Fornalska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliksa Fornalska
Data i miejsce urodzenia 17 października 1893
Łopiennik Lacki, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1987
Warszawa, Polska
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Honorowa Odznaka im. Ludwika Waryńskiego
Grób Feliksy Fornalskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Feliksa Fornalska (ur. 17 października 1893[1] w Łopienniku Lackim, zm. 6 kwietnia 1987 w Warszawie) – polska działaczka komunistyczna.

Pochodziła z ubogiej rodziny, była córką Antoniego i Marcjanny ze Starzyńskich; matka działała w ruchu robotniczym (należała m.in. do SDKPiL) i tradycje te kontynuowało sześcioro dzieci Fornalskich, z których obok Felicji najbardziej znani byli Małgorzata i Aleksander. Felicja Fornalska wstąpiła do SDKPiL podczas pobytu w Carycynie w 1918, brała następnie udział w wydarzeniach wojny domowej w Rosji. W 1921 powróciła do Polski i podjęła działalność w Komunistycznej Partii Robotniczej Polski; była wielokrotnie więziona. W 1929 wyjechała do ZSRR, gdzie pracowała w administracji Międzynarodówki Komunistycznej, była również słuchaczką Komunistycznego Uniwersytetu Mniejszości Narodowych Zachodu w Moskwie. W okresie "wielkiej czystki" aresztowana 16 grudnia 1936 przez NKWD (równolegle aresztowano jej brata Aleksandra, zaś w 1937 braci Stanisława i Leona). Skazana na 10 lat łagru, karę odbywała w obozie koncentracyjnym na Kołymie, w Magadanie. Jako jedyna z rodzeństwa przeżyła czystkę, uwolniona w 1945, dzięki osobistemu wstawiennictwu Bolesława Bieruta u Stalina.

W kwietniu 1945 powróciła do Polski, podjęła pracę w Komitecie Centralnym Polskiej Partii Robotniczej. W 1946 przeszła do Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP Bolesława Bieruta, gdzie pełniła funkcję naczelnika Wydziału Kadr; analogiczne stanowisko zajmowała następnie w kancelarii Rady Państwa (do 1957). Należała do PZPR, już w podeszłym wieku jako weteranka polskiego ruchu robotniczego została wybrana do Komitetu Centralnego PZPR (19811986). Była odznaczona m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1972)[2], Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1952)[3] i Srebrnym Krzyżem Zasługi (1946)[4]. W 1986 roku wyróżniona przez Sekretariat Komitetu Centralnego PZPR Medalem im. Ludwika Waryńskiego[5].

Została pochowana w Alei Zasłużonych na Wojskowych Powązkach w Warszawie (kwatera A25-tuje-2/3) [6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Akt urodzenia. Szukaj w Archiwach. [dostęp 26-08-2017].
  2. Lista odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 201 z 22 lipca 1972. 
  3. Wskazana jako Felicja Fornalska. M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1149, pkt 5.
  4. M.P., nr 25 z 24 lutego 1947, poz. 134.
  5. Życie Partii, styczeń–marzec 1987, str. 55
  6. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze [dostęp 2019-11-14] (pol.).