Ferdynand Andrusiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ferdynand Andrusiewicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1885
Brzeżany
Data śmierci 29 lipca 1936
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki PKU Rawa Ruska
Stanowiska komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Niepodległości

Ferdynand Andrusiewicz (ur. 9 stycznia 1885 w Brzeżanach, zm. 29 lipca 1936) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 stycznia 1885. Z zawodu był architektem.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w rozpoczętej w listopadzie 1918 obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. W stopniu porucznika pełnił stanowisko adiutanta, zastępcy i szefa sztabu Odcinka IV załogi szkoły im. Henryka Sienkiewicza[1][2]. W stopniu kapitana był drugim rangą oficerem po mjr. Zdzisławie Trześniowskim ps. „Tatar” w załodze szkoły im. Henryka Sienkiewicza[3]. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5]. W latach 20. był oficerem 34 pułku piechoty w garnizonie Biała Podlaska: w 1923 był dowódcą batalionu sztabowego[6], a w 1924 pełnił funkcję kwatermistrza[7]. W maju 1925 został przeniesiony do 55 Pułku Piechoty w Lesznie na stanowisko dowódcy II batalionu[8]. W lipcu tego roku został przeniesiony do 82 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy III batalionu[9][10]. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[11]. W marcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Rawa Ruska na stanowisko pełniacego obowiązki komendanta[12]. W sierpniu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI[13]. Z dniem 31 grudnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[14].

Zmarł 29 lipca 1936. Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera XXVII, miejsce 2171).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obrona Lwowa 1 - 22.11.1918r. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2015-10-31].
  2. Z historii IV. Odcinka Obrony Lwowa. „Panteon Polski”, s. 16, Nr 16 z 1 listopada 1925. 
  3. Spis uczestników Obrony Lwowa w Szkole im. Sienkiewicza. „Panteon Polski”, s. 10, Nr 16 z 1 listopada 1925. 
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 400.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 345.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 224.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 208.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 264, 273.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 31 lipca 1925 roku, s. 442.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 96.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 167.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 90.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 254.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 10 grudnia 1929 roku, s. 355.
  15. Rozporządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny”, s. 369, Nr 12 z 10 maja 1922. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  16. M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276.
  17. Spis odznaczonych pamiątkową odznaką IV. Odcinka „Obrony Lwowa”. „Panteon Polski”, s. 17, Nr 16 z 1 listopada 1925. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]