Fernando Lahille

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fernando Lahille (1861-1940) – francuski zoolog. Specjalizował się w ichtiologii oraz w biologii osłonic.

Urodził się we Francji 18 sierpnia 1861 roku. Otrzymał doktorat z nauk przyrodniczych na uniwersytecie w Paryżu w 1891 roku oraz z medycyny w roku 1893. Wykładał jako profesor na uniwersytecie w Tuluzie w latach 1890-1892. W dniu 15 września 1893 roku wyjechał do Argentyny; towarzyszył mu Francisco Pascasio Moreno. W Argentynie rozwinął działalność naukową.

Glyptodon clavipes - stare kolekcja Fernand Lahille
Działalność

W latach 1893-1899 zarządzał sekcją zoologiczną w Museo de La Plata. Zaprojektowane i utworzone w 1898 w Mar de la Plata nadbrzeżne laboratorium biologii morskiej zapoczątkowało INIDEP (Instituto Nacional de Investigación y Desarrollo Pesquero)[1].

Zarządzał departamentem ds. rybołówstwa i dzikiej przyrody w argentyńskim Ministerstwie Rolnictwa. Prowadził badania nad szkodnikami i hodowlą zwierząt. Założył Laboratorium Zoologii Stosowanej. W latach 1904-1930 wykładał w Escuela Mariano Acosta. Był profesorem Wydziału Rolnictwa i Medycyny Weterynaryjnej na Uniwersytecie w Buenos Aires w latach 1910-1930. Rozwinął system oznaczeń geograficznych[2].

W 1896 roku został zaproszony do Ushuaia (Ziemia Ognista) przez gubernatora Pedro Godoy'a, by kierował misją naukową zorganizowaną przez Francisca Morena, a następnie dyrektora Museo de La Plata, która miała na celu badania morskich i klimatycznych cech obszaru. Przebieg misji zaplanował Nicholas Alboff, który współpracował z biologami Emilio Beaufilsem oraz Carlosem Lahille. W trakcie badań miał okazję nawiązać kontakt z członkami plemienia Selknam, zamieszkałymi nieopodal San Sebastián. Wyniki badań antropologicznych nad plemieniem Selknam oraz wykonane zdjęcia ukazały się w Revista del Museo de La Plata w roku 1926[3][4][5][6].

Lahille podpisał umowę dla stowarzyszenia Sociedad Ornitológica del Plata, założonego 28 lipca 1916 roku; obecnie organizacja znana jako Aves Argentinas - Asociación Ornitológica del Plata.

Zmarł 13 lipca 1940 roku[3].

Odznaczenia

Otrzymał nagrody, dyplomy i medale w skali krajowej i międzynarodowej, m.in. w 1911 roku otrzymał złoty medal na wystawie w Turynie i srebrny medal na wystawie w Roubaix. W 1926 roku został określony jako "akademik" Argentyńskiego Towarzystwa Nauk Przyrodniczych, a w 1930 roku jako "Profesor Honorowy" na Uniwersytecie w Buenos Aires. W 1934 roku został odznaczony Legią Honorową[7].

Jego nazwisko zostało upamiętnione w nazwie jednego z przedstawicieli rodziny Sebastidae, Helicolenus lahillei[8], a także w nazwie wyspy Lahille Island (Antarktyka).

Publikacje

Autorstwem Fernanda Lahille'a ukazały się następujące publikacje[9]:

  • Enumeración de los peces cartilaginosos, piectognatos y gimnótidos encontrados en las aguas argentinas (1921)
  • Matériaux pour servir a l'histoire des Oonas indigènes de la Terre de feu: planches (1926)
  • Estabilidad, evolución, adaptación y progreso (1938)
  • Informe preliminar del viaje de exploración del Azopardo al golfo San Matías
  • Aplicación de las ciencias naturales a la colonización de las costas del Sud
  • Fines de verano en la Tierra del Fuego
  • Las ballenas en nuestros mares; sus costumbres y aprovechamiento
  • El dominio nacional de la pesca marítima
  • Preparación de un atlas talasográfico para el fomento de las industrias marítimas
  • La verité sur les indiens de la Terre de Feu
  • Población y colonización de las costas del Sur
  • Notaciones de las nervaduras alares de los mosquitos
  • La colonización en el Sud; notas sobre la pesca en la costa atlántica
  • El transporte de pescado fresco en los ferrocarriles
  • Algunos animales marinos de las islas Sandwich
  • Vestigios griegos en el idioma de los onas

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fundación Nuestromar: Los 30 años del INIDEP. 5 listopada 2007. [dostęp 4 stycznia 2013].
  2. Hugo Luis López & Adriana E. Aquino: Fernando Lahille (Ictiólogo). Naturalis. Repositorio Institucional de la Facultad de Ciencias Naturales y Museo, 1996. [dostęp 4 stycznia 2013].
  3. a b Juan E. Belza: En la isla del fuego. 3º. Población. Buenos Aires: Instituto de Investigaciones Históricas Tierra del Fuego, 1977, s. 257.
  4. El diario del Fin del Mundo: Efemérides. 3 de febrero de 1896. Esto pasó en nuestra región: llegan científicos y cambian el objetivo de su investigación.. 3 lutego 2011. [dostęp 4 stycznia 2013].
  5. Gabriela Nacach: Tierra del Fuego: construcción científico-política de la exclusión y contraimagen del ideal citadino.. SciELO España - Scientific Electronic Library Online, 10 października 2011. [dostęp 4 stycznia 2013].
  6. Carlos Baldassarre. Recortando las fotos de Lahille. Koschiot y Tenenesk, dos casos en particular sobre la cultura selk'nam (ona). „Revista TEFROS”. 7, 2009. [dostęp 4 stycznia 2013]. 
  7. Horacio Aguilar. Fernando Lahille. Difundir la ciencia. „El carnotaurus. Boletín del Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia”. 116. s. 6. [dostęp 5 stycznia 2013]. 
  8. Hugo L. López, Justina Ponte Gómez y Amalia M. Miquelarena: Ictiólogos de la Argentina. Fernando Lahille.. División Zoología Vertebrados Museo de La Plata UNLP. [dostęp 4 stycznia 2013].
  9. Results for "Fernando Lahille". WorldCat. [dostęp 23 lipca 2013].