Fernando Verdasco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fernando Verdasco
Fernando Verdasco
Fernando Verdasco w 2017 roku
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Madryt
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1983
Madryt
Wzrost 185 cm
Masa ciała 87 kg
Gra leworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Trener David Sánchez
Sergio Pérez
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 7
Najwyżej w rankingu 7 (20 kwietnia 2009)
Australian Open SF (2009)
Roland Garros 4R (2007–2010, 2014, 2017)
Wimbledon QF (2013)
US Open QF (2009, 2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 8
Najwyżej w rankingu 8 (11 listopada 2013)
Australian Open QF (2009, 2013)
Roland Garros SF (2017)
Wimbledon 3R (2008)
US Open QF (2004, 2008, 2014)

Fernando Verdasco Carmona[1] (ur. 15 listopada 1983 w Madrycie) – hiszpański tenisista, obecnie[2] zajmujący 27. pozycję w rankingu ATP.

Verdasco karierę tenisową rozpoczął w 2001 roku, jednak debiut w gronie profesjonalistów Hiszpana miał miejsce we wrześniu 2000 roku w Madrycie podczas rozgrywek ITF Futures. Pierwszy mecz rozegrał wówczas z Chińczykiem Yangiem Jing Zhu, pokonując go 6:4, 6:3.

W grze pojedynczej Verdasco ma w na koncie siedem zwycięstw w turniejach rangi ATP World Tour oraz szesnastokrotnie był finalistą tych rozgrywek. W zawodach wielkoszlemowych jego najlepszym rezultatem jest półfinał Australian Open z 2009 roku, eliminując m.in. Andy'ego Murraya, a przegrywając z Rafaelem Nadalem. Najwyżej w rankingu singlowym Verdasco był na 7. miejscu w kwietniu 2009 roku.

W grze podwójnej Hiszpan ośmiokrotnie zwyciężył turniejach kategorii ATP World Tour oraz pięć razy był uczestnikiem finału. W zestawieniu deblistów najwyżej sklasyfikowany był na 8. pozycji w listopadzie 2013 roku.

Jako reprezentant kraju w Pucharze Davisa Verdasco trzykrotnie, w latach 2008, 2009 i 2011, był w składzie drużyny, która odniosła końcowy triumf w zmaganiach. W 2008 roku, w finale przeciwko Argentynie Verdasco pokonał José Acasuso, zapewniając Hiszpanii wygraną w zawodach. W 2013 roku razem z Anabel Mediną Garrigues zdobył Pucharu Hopmana.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Sezony 2001–2003[edytuj | edytuj kod]

Od tego momentu, będąc w zawodowym gronie tenisistów przez niemal dwa lata występował w turniejach rangi ITF Futures i ATP Challenger Tour. Pod koniec lipca 2002 roku Hiszpan doszedł do finału ATP Challenger Tour w Segowii.

W 2003 roku po raz pierwszy postanowił wystartować w turnieju wielkoszlemowym, podczas rozgrywek w Melbourne. Aby dostać się do turnieju głównego musiał przebrnąć przez kwalifikacje, co mu się nie udało. W rozgrywkach ATP Masters Series w Miami doszedł do III rundy.

Do turnieju Rolanda Garrosa Verdasco również zgłosił swój udział, ale ponownie odpadł w eliminacjach. Na Wimbledonie zagrał w turnieju głównym przechodząc na początku kwalifikacje, lecz w fazie zasadniczej przegrał w I rundzie z Jarkko Nieminenem. W US Open doszedł do III rundy, eliminując w I rundzie Tommy'ego Robredo. W meczu o 1/8 finału nie sprostał Paradornowi Srichaphanowi przegrywając 3:6, 4:6, 3:6.

Na koniec sezonu 2003 został sklasyfikowany na 109. pozycji[3].

Sezon 2004[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Hiszpan przeszedł kwalifikacje do Australian Open, ale w turnieju głównym odpadł w I rundzie. Swój pierwszy finał turniejowy rangi ATP World Tour osiągnął w Acapulco[4]. Mecz finałowy zakończył się porażką Verdaski z Carlosem Moyą 3:6, 0:6. W połowie kwietnia 2004 roku, podczas rywalizacji w Walencji, Verdasco wygrał po raz pierwszy w karierze całe rozgrywki, czyniąc to bez straty seta. W półfinale tej imprezy pokonał obrońcę tytułu z 2003 roku, Juana Carlosa Ferrero. W finale wygrał z Albertem Montañésem 7:6(5), 6:3[5].

Turniej imieniem Rolanda Garrosa zakończył na II rundzie. W imprezach rozgrywanych na kortach trawiastych w Halle i ’s-Hertogenbosch dochodził do ćwierćfinałów. Wielkoszlemowy Wimbledon ukończył na II rundzie. Podczas turnieju w Kitzbühel Verdasco uzyskał półfinał, lecz w mecz o finał przegrał z Gastónem Gaudio 0:6, 2:6. Edycję US Open zakończył na II rundzie. Podczas turnieju w Sztokholmie Verdasco dotarł do ćwierćfinału singla, natomiast parze z Feliciano Lópezem osiągnął swój pierwszy finał w grze podwójnej, w którym pokonali 6:4, 6:4 duet Wayne Arthurs-Paul Hanley.

Sezon 2005[edytuj | edytuj kod]

Piąty zawodowy sezon Verdasco rozpoczął od gry na twardych kortach w Melbourne uzyskując II rundę. W spotkaniu o III rundę odpadł z Guillermo Cañasem. W Walencji dotarł do ćwierćfinału. W rozgrywkach rangi ATP Masters Series w Rzymie uzyskał ćwierćfinał, pokonując po drodze m.in. Andy'ego Roddicka. W spotkaniu o półfinał musiał uznać wyższość Guillermo Corii, z którym przegrał 6:3, 3:6, 3:6.

W Rolandzie Garrosie stoczył w I rundzie pięciosetowy pojedynek z Robinem Söderlingiem, który zakończył się zwycięstwem Szweda 1:6, 3:6, 6:3, 6:3, 6:3. Wimbledon Hiszpan zakończył na II rundzie. Trzeci karierowy finał zagrał na ceglanych kortach w Kitzbühel. W pojedynku finałowym Verdasco przegrał w czterech setach z Gastónem Gaudio 6:2, 2:6, 4:6, 4:6[6]. W turnieju rozgrywanym w New Haven Hiszpan dotarł do ćwierćfinału. W US Open awansował do IV rundy. W meczu o ćwierćfinał spotkał się z Jarkko Nieminenem, z którym przegrał 2:6, 6:7(6), 3:6. Na koniec sezonu Hiszpan doszedł do półfinału turnieju w Petersburgu.

Sezon ukończył na 33. pozycji w rankingu światowym[3].

Sezon 2006[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczynający się sezon Verdasco zaczął od II rundy w Australian Open. W turnieju w Walencji awansował do półfinału, gdzie pokonał go Gilles Simon. Podczas rozgrywek ATP Masters Series w Hamburgu uzyskał ćwierćfinał, ale w meczu o półfinał nie sprostał José Acasuso przegrywając 1:6, 7:6(6), 3:6.

Start w French Open hiszpański tenisista ukończył na II rundzie. Na trawiastych kortach Queen’s Clubu w Londynie doszedł do ćwierćfinału, a w Wimbledonie dotarł do IV rundy turnieju, wygrywając wcześniej z Davidem Nalbandianem. W meczu o ćwierćfinał spotkał się z Radkiem Štěpánkiem, z którym przegrał 7:6(4), 3:6, 6:4, 4:6, 2:6. Swój kolejny ćwierćfinał Verdasco osiągnął w Gstaad. W Kitzbühel dotarł do półfinału, w którym przegrał z Agustínem Callerim 6:4, 1:6, 3:6.

Ostatni w sezonie wielkoszlemowy turniej, US Open, zakończył na III rundzie, przegrywając w meczu o IV fazę rozgrywek z Andym Roddickiem.

W stosunku do 2005 roku, Verdasco poprawił swoją pozycję na koniec sezonu o dwa miejsca – był sklasyfikowany na 31. pozycji w rankingu ATP[3].

Sezon 2007[edytuj | edytuj kod]

Fernando Verdasco, 2007

W Australian Open Verdasco doszedł do II rundy, a w French Open osiągnął IV rundę. W Wimbledonie awansował do III rundy rozgrywek. Podczas turnieju w Stuttgarcie Verdasco osiągnął finał gry podwójnej, gdzie razem z Guillermo Garcíą Lópezem wyeliminowali po drodze parę Simon Aspelin-Julian Knowle. Pojedynek finałowy hiszpańska para przegrała z Františkiem Čermákiem i Leošem Friedlem. Na ceglanych kortach w Gstaad Verdasco dotarł do ćwierćfinału. W Kitzbühel zagrał w półfinale, a potem wygrał zawody ATP Challenger Tour w Segowii. W New Haven awansował do ćwierćfinału, lecz w meczu o półfinał nie sprostał Jamesowi Blake'owi.

W US Open Hiszpan doszedł do III rundy. W azjatyckim tournée awansował do półfinału imprezy w Bangkoku przegrywając mecz o finał z Dmitrijem Tursunowem. Rozegrał również ćwierćfinał w Tokio.

Pierwszy w sezonie finał w grze pojedynczej Verdasco osiągnął w Petersburgu, w którym spotkał się z Andym Murrayem. Verdasco tym samym jako pierwszy Hiszpan doszedł do finału imprezy rozgrywanej w Rosji[7]. Murray wygrał jednak pojedynek 6:2, 6:3.

Na koniec sezonu zajmował 26. pozycję na świecie[3].

Sezon 2008[edytuj | edytuj kod]

W Australian Open Verdasco doszedł do II rundy. W Hamburgu awansował do ćwierćfinału mając za rywala w meczu o półfinał Rogera Federera. Szwajcar wygrał rywalizację 6:3, 6:3.

W Rolandzie Garrosie Hiszpan osiągnął IV rundę rozgrywek. Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Rafaelem Nadalem, który wygrał konfrontację 6:1, 6:0, 6:2. W rozgrywkach w Nottingham osiągnął finał, eliminując po drodze m.in. Gilles'a Simona. W meczu o tytuł zagrał z Ivo Karloviciem, który wygrał pojedynek 7:5, 6:7(4), 7:6(8)[8].

Na Wimbledonie Verdasco uzyskał IV rundę, przegrywając potem z Mario Ančiciem. W Gstaad doszedł do półfinału. Swoje drugie karierowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour Hiszpan odniósł w chorwackim Umagu, pokonując w finałowej rozgrywce w trzech setach Igora Andriejewa 3:6, 6:4, 7:6(4)[9]. W turnieju w New Haven awansował do półfinału, w którym przegrał rywalizację z Mardym Fishem 0:6, 6:1, 3:6.

Wielkoszlemowy US Open zakończył na III rundzie. Pod koniec sezonu osiągnął ćwierćfinał w Wiedniu oraz półfinał w Petersburgu.

Na koniec roku Verdasco znalazł się w czołowej dwudziestce rankingu światowego zajmując 16. pozycję[3].

Sezon 2009[edytuj | edytuj kod]

Verdasco podczas turnieju w Brisbane, 2009

Na początku nowego sezonu hiszpański tenisista awansował do finału imprezy w Brisbane, jednak w pojedynku o tytuł nie sprostał Radkowi Štěpánkowi przegrywając 6:3, 3:6, 4:6[10]. Ponadto w Brisbane Verdasco osiągnął swój trzeci w karierze deblowy finał. Wspólnie z Mischą Zverevem przegrali jednak decydujący mecz z Francuzami Marcem Gicquelem oraz Jo-Wilfriedem Tsongą. Podczas Australian Open awansował do półfinału, pokonując wcześniej Andy'ego Murraya oraz finalistę z roku 2008, Jo-Wilfrieda Tsongę. Mecz o finał rozegrał z Rafaelem Nadalem, który wygrał spotkanie w pięciu setach 6:7(4), 6:4, 7:6(2), 6:7(1), 6:4[11]. W turniejach rangi ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells, Miami, Monte Carlo, Rzymie i Madrycie awansował, w każdym z nich, do ćwierćfinału. W Barcelonie, turnieju z cyklu ATP World Tour 500 również osiągnął ćwierćfinał. 20 kwietnia Verdasco został sklasyfikowany na 7. miejscu na świecie – najwyższym w swojej karierze.

Występ w Rolandzie Garrosie ukończył na IV rundzie przegrywając w spotkaniu o kolejną fazę z Nikołajem Dawydienką 2:6, 2:6, 4:6. Ten sam wynik osiągnął na Wimbledonie przegrywając mecz o ćwierćfinał z Ivo Karloviciem 6:7(5,) 7:6(4), 3:6, 6:7(9). Na kortach w Båstad dotarł do ćwierćfinału. Mecz o półfinał przedwcześnie oddał przy stanie 1:6, 1:3 Juanowi Mónaco. Trzeci zawodowy turniej jaki Verdasco wygrał miał miejsce w New Haven, gdzie w finale pokonał 6:4, 7:6(7) Sama Querreya[12].

Podczas US Open w pierwszych dwóch rundach Hiszpan eliminował swoich rywali bez straty seta. W III rundzie rozgrywek spotkał się z Niemcem Tommym Haasem. Spotkanie zakończyło się triumfem Hiszpana 3:6, 7:5, 7:6(8), 1:6, 6:4. W meczu o ćwierćfinał zagrał z Johnem Isnerem, którego pokonał 4:6, 6:4, 6:4, 6:4. W dalszej fazie rozgrywek zmierzył się z Novakiem Đokoviciem. Rywalizacja zakończyła się zwycięstwem Serba 7:6(2), 1:6, 7:5, 6:2[13].

W azjatyckim tournée Verdasco dotarł do finału imprezy w Kuala Lumpur, eliminując m.in. Richarda Gasqueta oraz Fernando Gonzáleza. W pojedynku finałowym zmierzył się z Nikołajem Dawydienką, który pokonał Hiszpana 6:4, 7:5[14]. W turnieju China Open rozgrywanym w Pekinie Verdasco doszedł do ćwierćfinału, gdzie spotkał się z Novakiem Đokoviciem. Serb wygrał spotkanie i jak się później okazało cały turniej. W Szanghaju Hiszpan odpadł z rywalizacji w II rundzie po porażce 4:6, 6:7(6) z Ivanem Ljubičiciem.

W listopadzie wystartował w turnieju ATP World Tour Finals, gdzie gra ósemka najlepszych tenisistów z rankingu danego sezonu. Verdasco zakwalifikował się jako ostatni. W fazie grupowej, tzw. Round Robin zmierzył się z Rogerem Federerem, Andym Murrayem oraz Juanem Martínem del Potro. Verdasco przegrał wszystkie mecze i odpadł z rywalizacji będąc na ostatnim miejscu w grupie.

Sezon ukończył na 9. miejscu w rankingu ATP[3].

Sezon 2010[edytuj | edytuj kod]

Sezon Verdasco zainaugurował od startu w Melbourne. W I rundzie pokonał po czterosetowym meczu Carstena Balla, w II rundzie w trzech setach Iwana Sergejewa, a w III rundzie Stefana Koubka. Pojedynek o ćwierćfinał rozegrał z Nikołajem Dawydienką. Blisko czterogodzinny mecz zakończył się porażką Hiszpana 2:6, 5:7, 6:4, 7:6(5), 3:6. Na początku lutego wystartował w turnieju w San Josè. Hiszpan wygrał całe rozgrywki, pokonując Lu Yen-hsuna, Benjamina Beckera, Ričardasa Berankisa, Denisa Istomina, a w finale wynikiem 3:6, 6:4, 6:4 Andy'ego Roddicka[15]. Tuż po turnieju w San Josè wziął udział w rozgrywkach w Memphis, gdzie został wyeliminowany w I rundzie przez Jérémy'ego Chardy'ego. Następnie wystartował w Acapulco, gdzie odpadł w ćwierćfinale z Juanem Mónaco.

W marcu, miesiącu kiedy rozgrywane są amerykańskie turnieje ATP World Tour Masters 1000, doszedł najpierw do III rundy w Indian Wells (porażka z Tomášem Berdychem), natomiast w Miami do ćwierćfinału, eliminując m.in. Rogera Federera. Mecz o półfinał przegrał po raz kolejny z Berdychem.

Sezon gry na kortach ziemnych zainaugurował od występu w turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Monte Carlo. Verdasco awansował po raz pierwszy w karierze do finału imprezy tej rangi, eliminując m.in. Tomáša Berdycha oraz wicelidera rankingu ATP, Novaka Đokovicia[16]. Mecz finałowy przegrał wynikiem 0:6, 1:6 z Rafaelem Nadalem. Kolejne zawody rozegrał w Barcelonie, gdzie odniósł swoje piąte turniejowe zwycięstwo w karierze[17]. W drodze po tytuł pokonał m.in. w półfinale Davida Ferrera, a w finale wynikiem 6:3, 4:6, 6:3 Robina Söderlinga. W połowie maja wystartował, na tydzień przed rozpoczęciem wielkoszlemowego turnieju Rolanda Garrosa, w Nicei. Hiszpan osiągnął kolejny finał, w którym został pokonany przez Richarda Gasqueta[18]. Na kortach im. Rolanda Garrosa Hiszpan doszedł do IV rundy, gdzie przegrał z Nicolásem Almagro w czterech setach. Podczas Wimbledonu odpadł już w I rundzie z Fabio Fogninim.

W połowie lipca wziął udział w turnieju na ziemnej nawierzchni w Båstad. Verdasco doszedł do ćwierćfinału zawodów, przegrywając z Tommym Robredo w dwóch setach. Kolejny ćwierćfinał osiągnął w Waszyngtonie, przegrywając spotkanie o półfinał z Markosem Pagdatisem. Podczas US Open Hiszpan obronił ćwierćfinał wywalczony z roku 2009. Po drodze wyeliminował m.in. rozstawionych Davida Nalbandiana i Davida Ferrera. W meczu o dalszą fazę nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Ostatni w sezonie turniej Verdasco rozegrał w Paryżu (hala Bercy) gdzie doszedł do III rundy; przegrał z późniejszym finalistą zawodów, Gaëlem Monfilsem.

Sezon Hiszpan zakończył na 9. pozycji w rankingu ATP[3].

Sezon 2011[edytuj | edytuj kod]

Verdasco podczas Australian Open, 2011

Sezon 2011 Verdasco zainaugurował występem w Brisbane, gdzie odpadł z rywalizacji w I rundzie po porażce z Benjaminem Beckerem. Podczas Australian Open Hiszpan dotarł do IV rundy. Pokonał m.in. w pięciu setach Janko Tipsarevicia, a przegrał rezultatem 4:6, 2:6, 3:6 z Tomášem Berdychem. W lutym Hiszpan wystąpił w zawodach w San José jako obrońca tytułu. Turniej zakończył się porażką Verdasco w finale przeciwko Kanadyjczykowi Milosowi Raonicowi[19]. Podczas wiosennych turniejów ATP World Tour Masters 1000 w USA osiągnął III rundę w Indian Wells, oraz II rundę w Miami.

Sezon na kortach ziemnych rozpoczął od występu w Monte Carlo, jednak odpadł z rywalizacji w I rundzie. Następnie osiągnął finał zawodów w Estoril, po wygranej m.in. z Milosem Raoniciem. W pojedynku finałowym nie sprostał Juanowi Martínowi del Potro[20]. Podczas Rolanda Garrosa Hiszpan dotarł do III rundy po wygranych z Juanem Mónaco i Xavierem Malissem. Mecz o dalszą 1/8 finału przegrał z Ivanem Ljubičiciem.

Na początku czerwca, na trawiastych kortach w Londynie (Queen's), Hiszpan dotarł do ćwierćfinału, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Davida Nalbandiana. Spotkanie o półfinał zakończyło się porażką Verdasco z Andym Roddickiem. Z Wimbledonu Hiszpan odpadł w II rundzie po porażce z Robinem Haasem. Po Wimbledonie Verdasco wystartował w Hamburgu osiągając półfinał, po wcześniejszym wyeliminowaniu Jürgena Melzera. W pojedynku o finał Verdasco przegrał z Nicolásem Almagro. Następnie hiszpański tenisista zagrał w Gstaad, awansując do trzeciego w sezonie finału. Verdasco po drodze pokonał m.in. Almagro, jednak w pojedynku o tytuł nie sprostał Marcelowi Granollersowi[21].

Na początku sierpnia Hiszpan dotarł do ćwierćfinału w Waszyngtonie, gdzie został pokonany przez Radka Štěpánka. Z US Open Verdasco odpadł w III rundzie, po porażce z Jo-Wilfriedem Tsongą. Miesiąc po zakończeniu zmagań w Nowym Jorku Verdasco zagrał w Pekinie osiągając ćwierćfinał, w którym uległ późniejszemu mistrzowi imprezy, Tomášowi Berdychowi.

Na koniec roku Verdasco zajmował 24. pozycję w rankingu ATP[3].

Sezon 2012[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy turniej w 2012 roku z udziałem Hiszpana miał miejsce w Auckland, gdzie doszedł do półfinału wyeliminowany przez Davida Ferrera. Podczas Australian Open Verdasco odpadł w I rundzie z Bernardem Tomiciem po pięciosetowym pojedynku. W lutym tenisista hiszpański awansował do ćwierćfinału w São Paulo, po wygranej m.in. nad Javierem Martím, przeciwko któremu obronił trzy piłki meczowe. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Albertem Ramosem. W kolejnym turnieju, w Buenos Aires, Hiszpan doszedł do II rundy, przegrywając z Igorem Andriejewem. Verdasco wziął udział również w rywalizacji deblowej, wygrywając swój drugi turniej w tej konkurencji. W parze z Davidem Marrero pokonali w finale 6:4, 6:4 Michala Mertiňáka i André Sá[22]. Na początku marca hiszpański tenisista wystartował w Acapulco. W grze pojedynczej osiągnął pierwszy w sezonie finał, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Nicolása Almagro. Finałowy mecz Verdasco przegrał 1:6, 2:6 z Davidem Ferrerem[23]. Z kolei w grze podwójnej Verdasco ponownie dotarł do finału z Davidem Marrero, pokonując w finałowej rundzie Marcela Granollersa i Marca Lópeza.

Pod koniec kwietnia na kortach ziemnych w Barcelonie tenisista hiszpański dotarł do półfinału, w którym nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Następnie podczas turnieju w rodzinnym Madrycie Verdasco awansował do półfinału pokonując w III rundzie po trzynastu porażkach Rafaela Nadala 6:3, 3:6, 7:5[24]. W dalszej rundzie Hiszpan odpadł z Tomášem Berdychem. W wielkoszlemowym French Open, po zwycięstwach odniesionych nad Steve'em Darcisem oraz Gilles'em Müllerem, Verdasco odpadł w III rundzie z Andreasem Seppiem po porażce w pięciu setach. Również na III rundzie Verdasco zakończył swój udział podczas Wimbledonu, pokonany przez Xaviera Malisse'a.

W lipcu Verdasco najpierw wystartował w Umagu, osiągając półfinał turnieju singlowego, w którym odpadł z Marcelem Granollersem. Hiszpan zagrał również w zawodach gry podwójnej odnosząc trzecie końcowe zwycięstwo w sezonie wspólnie z Davidem Marrero. Finałowe spotkanie wygrali 6:3, 7:6(4) z Marcelem Granollersem i Marcem Lópezem[25]. Kolejny tytuł deblowy Verdasco wywalczył w Hamburgu partnerując Marrero, a w finale pokonali 6:4, 6:3 Rogério Dutra Silvę i Daniela Muñoza de la Nava[26].

Tego roku odbyły się również igrzyska olimpijskie w Londynie, gdzie Verdasco wystartował. Swój udział w zawodach Hiszpan zakończył już w I rundzie pokonany przez Denisa Istomina. Na początku września, podczas US Open, Verdasco awansował do III rundy, w której nie sprostał Rogerowi Federerowi.

Jesienią pierwszy turniej Verdasco zagrał w Bangkoku dochodząc do ćwierćfinału. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Janko Tipsareviciem. Pod koniec października Verdasco razem z Davidem Marrero awansowali do finału w Walencji, gdzie przegrali z Alexanderem Peyą i Bruno Soaresem.

Sezon 2013[edytuj | edytuj kod]

Verdasco i David Marrero (z lewej) podczas ATP Finals, 2013

Pierwszy w sezonie wielkoszlemowy turniej, Australian Open, Verdasco zakończył na III rundzie. Najpierw wyeliminował Davida Goffina i Xaviera Malissa, a potem poniósł porażkę po pięciosetowym meczu z Kevinem Andersonem.

Podczas zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Madrycie, rozgrywanych w maju na kortach ziemnych, Hiszpan wygrał po raz pierwszy od Australian Open dwa mecze z rzędu, z Davidem Goffinem i Milosem Raoniciem[27]. W III rundzie przegrał z Jo-Wilfriedem Tsongą. Na Rolandzie Garrosie Verdasco wygrał w I rundzie z Marcem Gicquelem, a następnie nie sprostał Janko Tipsareviciowi.

Pierwszy w sezonie ćwierćfinał z tenisista hiszpański osiągnął w Eastbourne, na nawierzchni trawiastej. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Feliciano Lópezem. Na Wimbledonie Verdasco po raz pierwszy w karierze awansował do ćwierćfinału, tracąc po drodze jednego seta. W kolejnym meczu, o półfinał, zmierzył się z Andym Murrayem, z którym przegrał 6:4, 6:3, 1:6, 4:6, 5:7[28].

Po Wimbledonie Hiszpan wystartował w Båstad, dochodząc po raz pierwszy w sezonie do finału gry pojedynczej. Wyeliminował m.in. po trzysetowych meczach w ćwierćfinale Nicolása Almagro i Grigora Dimitrowa. W spotkaniu finałowym uległ 5:7, 1:6 Carlosowi Berlocq'owi[29]. Potem Verdasco wziął udział w turniejach organizowanych w Hamburgu i w Kitzbühel. W Niemczech został wyeliminowany w ćwierćfinale przez Federico Delbonisem, a w Kitzbühel również odpadł w 1/4 finału, pokonany przez Robina Haase.

W sierpniu, w trakcie US Open Series, Verdacso osiągnął ćwierćfinał w Winston-Salem, po wcześniejszej wygranej z Robinem Haase. Z zawodów odpadł po porażce z Gaëlem Monfilsem. Podczas US Open Verdasco zagrał w I rundzie z Ivanem Dodigiem, któremu uległ po pięciosetowym meczu.

We wrześniu, podczas halowego turnieju w Petersburgu, Verdasco wywalczył pierwszy w sezonie tytuł rangi ATP World Tour w grze podwójnej, w parze z Davidem Marrero. Hiszpanie finał wygrali 7:6(6), 6:3 z parą Dominic Inglot-Denis Istomin. W kolejnym miesiącu hiszpański debel awansował do finału w Szanghaju, gdzie nie sprostali w finale deblowi Ivan Dodig-Marcelo Melo[30].

W listopadzie Verdasco i Marrero zakwalifikowali się do zawodów ATP World Tour Finals w Londynie. Hiszpański debel wyszedł z grupy mając za sobą dwa wygrane pojedynki i jedną porażkę. W półfinale Hiszpanie pokonali Ivana Dodiga i Marcelo Melo, natomiast w finale Boba i Mike'a Bryanów 7:5, 6:7(3), 10-7[31].

Sezon 2014[edytuj | edytuj kod]

Podczas pierwszego w sezonie turnieju wielkoszlemowego, Australian Open, Verdasco osiągnął drugą rundę gry pojedynczej, w której uległ Tejmurazowi Gabaszwilemu w pięciu setach. Również drugą rundę zanotował w rozgrywkach deblowych.

W marcu Hiszpan występował w turniejach rangi ATP World Tour Masters 1000. W Indian Wells awansował do czwartej rundy, odpadając po spotkaniu z Johnem Isnerem. W Miami przegrał swój pierwszy pojedynek singlowy i osiągnął ćwierćfinał debla.

Pierwszy finał zawodów w sezonie Verdasco uzyskał w kwietniu w Houston. W turnieju singla pokonał w ostatnim spotkaniu Nicolása Almagro 6:3, 7:6(4). W zawodach debla razem z Davidem Marrero ulegli braciom Bryan 6:4, 4:6, 9–11. W ramach wielkoszlemowego Rolanda Garrosa Hiszpan doszedł do IV rundy, po wygranej m.in. z Richardem Gasquetem. Mecz o uczestnictwo w ćwierćfinale przegrał z Andym Murrayem.

W połowie czerwca Verdasco osiągnął ćwierćfinał w ’s-Hertogenbosch, na nawierzchni trawiastej, gdzie odpadł po porażce Jürgenem Melzerem. Z Wimbledonu został wyeliminowany w I rundzie.

W lipcu Hiszpan awansował do dwóch półfinałów, w Båstad i Gstaad.

Na US Open dotarł do II rundy po pokonaniu Blaža Roli, natomiast przegrał z Andriejem Kuzniecowem.

Do końca sezonu osiągnął jeden półfinał, w październiku w Sztokholmie ulegając Bernardowi Tomiciowi.

Sezon 2015[edytuj | edytuj kod]

W 2015 roku najlepsze wyniki Verdasco uzyskał w pierwszej połowie sezonu, w lutym w Quito i w kwietniu w Houston. Z turnieju w Ekwadorze wyeliminował go Feliciano López, natomiast w Houston Sam Querrey.

Podczas zawodów wielkoszlemowych najdalej doszedł do III rundy Australian Open i Wimbledonu. W Melbourne przegrał z Novakiem Đokoviciem, a w Londynie ze Stanislasem Wawrinką. Zanim uległ Wawrince stoczył dwa pięciosetowe mecze, najpierw z Martinem Kližanem zakończonym 4:6, 6:2, 6:3, 6:7(5), 13:11, a potem z Dominikiem Thiemem po wyniku 5:7, 6:4, 5:7, 6:3, 6:4.

W imprezach ATP World Tour Masters 1000 największy sukces odniósł w Miami, dochodząc do IV rundy, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Rafaela Nadala. Przegrał pojedynek o udział w ćwierćfinale z Juanem Mónaco.

Sezon 2016[edytuj | edytuj kod]

Verdasco podczas Wimbledonu, 2017

Sezon 2016 Verdasco zakończył jako 42. tenisista na świecie. Został zwycięzcą kwietniowego turnieju w Bukareszcie, gdzie pokonał 6:3, 6:2 Lucasa Pouille[32]. W lipcu został finalistą zawodów w Båstad ulegając 3:6, 4:6 Albertowi Ramos-Viñolasowi. Był także w ćwierćfinałach imprez w Atlancie i Winston-Salem.

Uczestniczył we wszystkich imprezach Wielkiego Szlema najdalej awansując do 3 rundy French Open.

W lutym Verdasco zmagał się z problemami z szyją przez co wycofał się z turniejów w Buenos Aires i Rio de Janeiro[33].

W całym 2016 zagrał 56 meczów, odnosząc 29 zwycięstw.

Sezon 2017[edytuj | edytuj kod]

W 2017 roku Verasco nie wygrał imprezy ATP World Tour. Był w finale zawodów w Dubaju, gdzie przegrał z Andym Murrayem.

Startując w zawodach wielkoszlemowych najlepszy rezultat ustanowił podczas French Open dochodząc do czwartej rundy. W cyklu ATP World Tour Masters 1000 najdalej awansował do ćwierćfinału, w halowym turnieju w Paryżu, gdzie wyeliminował m.in. w trzeciej rundzie Dominika Thiema (nr 6. ATP).

Verdasco był ponadto w półfinale w Dosze, Båstad i Sztokholmie.

Rozegrał w sezonie 29 zwycięskich meczów doznając 25 porażek, a zakończył 2017 rok na 35. miejscu w rankingu ATP.

Puchar Davisa[edytuj | edytuj kod]

Verdasco podczas połfinału Pucharu Davisa, 2009

W reprezentacji zadebiutował w 2005 roku przeciwko Słowacji. Hiszpanie wygrali wówczas konfrontację 4:1, a Verdasco zdobył jeden punkt pokonując Kamila Čapkovicia 6:2, 6:2.

W 2007 roku doszedł do ćwierćfinału imprezy, przegrywając rundę o półfinał z USA 1:4. Swoje oba spotkania przegrał, najpierw z Andym Roddickiem, a potem w deblu z Feliciano Lópezem przeciwko Bobowi i Mike'owi Bryanom.

W 2008 roku wywalczył wraz z reprezentacją trofeum pokonując w finale Argentynę 3:2. Swoje oba mecze zakończył zwycięstwem, pokonując najpierw w grze podwójnej wraz z Lópezem parę Agustín Calleri-David Nalbandian 5:7, 7:5, 7:6(5), 6:3, a potem w singlu wygrał z José Acasuso 6:3, 6:7(3), 4:6, 6:3, 6:1[34].

Drugi tytuł zdobył w 2009 roku występując w ćwierćfinale i finale. Przeciwko Niemcom (ćwierćfinał) zdobył dwa punkty, wygrywając z Andreasem Beckem oraz w grze podwójnej z parą Nicolas Kiefer-Mischa Zverev (wspólnie z Feliciano Lópezem). Ostatecznie jego drużyna wygrała rundę 3:2. Bez udziału Verdaski Hiszpanie awansowali do finału, w którym ich rywalami byli Czesi. Verdasco otrzymał powołanie na tę konfrontację i zagrał w deblu wraz z Lópezem przeciwko Tomášowi Berdychowi i Radkowi Štěpánkowi. Verdasco z Lópezem wygrali pojedynek 7:6(7), 7:5, 6:2, a ostateczny wynik finału to 5:0 dla Hiszpanów[35].

W 2010 roku wystąpił w rundzie ćwierćfinałowej przeciwko Francji. Verdasco przegrał oba swoje spotkania, najpierw w singlu z Michaëlem Llodrą, a potem wraz z Lópezem z duetem Julien Benneteau-Michaël Llodra. Rywalizację tym samym wygrali Francuzi którzy awansowali do półfinału.

Podczas edycji z 2011 roku Verdasco po raz trzeci był w składzie drużyny, która wygrała całą rywalizację. W finale Hiszpanie pokonali 3:1 Argentynę, a Verdasco wystąpił w przegranym pojedynku deblowym w parze z Feliciano Lópezem przeciwko parze David Nalbandian-Eduardo Schwank[36].

W 2013 roku brał udział w pojedynku barażowym z Ukrainą. Hiszpan wygrał oba pojedynki singlowe, a jego reprezentacja pokonała przeciwników 5:0, tym samym zapewniła sobie udział w Grupie Światowej w sezonie 2014.

W sezonie 2014 razem z Marrero rozegrali spotkanie deblowe przeciw Tommy'emu Haasowi i Philippowi Kohlschreiberowi w pierwszej rundzie rozgrywek. Debel hiszpański przegrał swój mecz, co przełożyło się na porażkę całej reprezentacji 4:1.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Verdasco jest synem Jose i Olgi. Ma dwie młodsze siostry, Sarę i Anę. Wychował się w Madrycie i mieszka tam do dziś. Na przełomie roku 2008 i 2009 spotykał się z tenisistką Aną Ivanović. Serbka wielokrotnie obserwowała mecze swojego wybranka, siedząc na trybunach, ale ostatecznie się rozstali[37]. Od 2010 roku Hiszpan spotykał się z modelką Jarah Mariano. W 2013 roku jego dziewczyną została Ana Boyer[38]. Poza tenisem Verdasco interesuje się piłką nożną, jest fanem Realu Madryt. Chętnie spędza czas wolny w Miami.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (7–16)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–1)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (1–4)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (6–10)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (2–3)
Ceglana (5–10)
Trawiasta (0–1)
Dywanowa (0–1)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 7 marca 2004 Acapulco Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 3:6, 0:6
Zwycięzca 1. 18 kwietnia 2004 Walencja Ceglana Hiszpania Albert Montañés 7:6(5), 6:3
Finalista 2. 31 lipca 2005 Kitzbühel Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 6:2, 2:6, 4:6, 4:6
Finalista 3. 28 października 2007 Petersburg Dywanowa (hala) Wielka Brytania Andy Murray 2:6, 3:6
Finalista 4. 22 czerwca 2008 Nottingham Trawiasta Chorwacja Ivo Karlović 5:7, 7:6(4), 6:7(8)
Zwycięzca 2. 20 lipca 2008 Umag Ceglana Rosja Igor Andriejew 3:6, 6:4, 7:6(4)
Finalista 5. 11 stycznia 2009 Brisbane Twarda Czechy Radek Štěpánek 6:3, 3:6, 4:6
Zwycięzca 3. 29 sierpnia 2009 New Haven Twarda Stany Zjednoczone Sam Querrey 6:4, 7:6 (6)
Finalista 6. 4 października 2009 Kuala Lumpur Twarda (hala) Rosja Nikołaj Dawydienko 4:6, 5:7
Zwycięzca 4. 14 lutego 2010 San Josè Twarda (hala) Stany Zjednoczone Andy Roddick 3:6, 6:4, 6:4
Finalista 7. 18 kwietnia 2010 Monte Carlo Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 0:6, 1:6
Zwycięzca 5. 25 kwietnia 2010 Barcelona Ceglana Szwecja Robin Söderling 6:3, 4:6, 6:3
Finalista 8. 22 maja 2010 Nicea Ceglana Francja Richard Gasquet 3:6, 7:5, 6:7(5)
Finalista 9. 13 lutego 2011 San Josè Twarda (hala) Kanada Milos Raonic 6:7(6), 6:7(5)
Finalista 10. 1 maja 2011 Estoril Ceglana Argentyna Juan Martín del Potro 2:6, 2:6
Finalista 11. 31 lipca 2011 Gstaad Ceglana Hiszpania Marcel Granollers 4:6, 6:3, 3:6
Finalista 12. 4 marca 2012 Acapulco Ceglana Hiszpania David Ferrer 1:6, 2:6
Finalista 13. 14 lipca 2013 Båstad Ceglana Argentyna Carlos Berlocq 5:7, 1:6
Zwycięzca 6. 13 kwietnia 2014 Houston Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 7. 25 kwietnia 2016 Bukareszt Ceglana Francja Lucas Pouille 6:3, 6:2
Finalista 14. 17 lipca 2016 Båstad Ceglana Hiszpania Albert Ramos-Viñolas 3:6, 4:6
Finalista 15. 4 marca 2017 Dubaj Twarda Wielka Brytania Andy Murray 3:6, 2:6
Finalista 16. 25 lutego 2018 Rio de Janeiro Ceglana Argentyna Diego Schwartzman 2:6, 3:6

Gra podwójna (8–5)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (1–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–1)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (3–2)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (4–2)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (3–3)
Ceglana (5–2)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 31 października 2004 Sztokholm Twarda (hala) Hiszpania Feliciano López Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
6:4, 6:4
Finalista 1. 22 lipca 2007 Stuttgart Ceglana Hiszpania Guillermo García-López Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
4:6, 4:6
Finalista 2. 11 stycznia 2009 Brisbane Twarda Niemcy Mischa Zverev Francja Marc Gicquel
Francja Jo-Wilfried Tsonga
4:6, 3:6
Zwycięzca 2. 26 lutego 2012 Buenos Aires Ceglana Hiszpania David Marrero Słowacja Michal Mertiňák
Brazylia André Sá
6:4, 6:4
Zwycięzca 3. 4 marca 2012 Acapulco Ceglana Hiszpania David Marrero Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:3, 6:4
Zwycięzca 4. 14 lipca 2012 Umag Ceglana Hiszpania David Marrero Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 5. 22 lipca 2012 Hamburg Ceglana Hiszpania David Marrero Brazylia Rogério Dutra Silva
Hiszpania Daniel Muñoz de la Nava
6:4, 6:3
Finalista 3. 27 października 2012 Walencja Twarda (hala) Hiszpania David Marrero Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
3:6, 2:6
Zwycięzca 6. 22 września 2013 Petersburg Twarda (hala) Hiszpania David Marrero Wielka Brytania Dominic Inglot
Uzbekistan Denis Istomin
7:6(6), 6:3
Finalista 4. 13 października 2013 Szanghaj Twarda Hiszpania David Marrero Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:7(2), 7:6(6), 2–10
Zwycięzca 7. 11 listopada 2013 Londyn Twarda (hala) Hiszpania David Marrero Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:5, 6:7(3), 10–7
Finalista 5. 12 kwietnia 2014 Houston Ceglana Hiszpania David Marrero Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 4:6, 9–11
Zwycięzca 8. 25 lutego 2018 Rio de Janeiro Ceglana Hiszpania David Marrero Chorwacja Nikola Mektić
Austria Alexander Peya
5:7, 7:5, 10–8

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open 1R 2R 2R 2R 2R SF 4R 4R 1R 3R 2R 3R 2R 1R 2R 0 / 15 22–15
French Open 2R 1R 2R 4R 4R 4R 4R 3R 3R 2R 4R 2R 3R 4R 0 / 14 28–14
Wimbledon 1R 2R 2R 4R 3R 4R 4R 1R 2R 3R QF 1R 3R 1R 1R 0 / 15 22–15
US Open 3R 2R 4R 3R 3R 3R QF QF 3R 3R 1R 2R 2R 1R 2R 0 / 15 27–15
Wygrane turnieje 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 1 0 / 59 N/A
Bilans spotkań 2–2 3–4 5–4 7–4 8–4 9–4 15–4 10–4 8–4 6–4 7–4 5–4 6–4 3–4 4–4 1–1 N/A 99–59

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fernando Verdasco (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 5 października 2009].
  2. Stan na 27 lutego 2018 roku
  3. a b c d e f g h South African Airways ATP Rankings History (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 7 grudnia 2009].
  4. The Associated Pres: Verdasco advances to Mexican open finals (ang.). usatoday.com. [dostęp 24 kwietnia 2107].
  5. Verdasco claims maiden win (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 18 kwietnia 2004].
  6. Gaudio captures Generali success (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 31 lipca 2005].
  7. Gennady Fyodorov: Murray and Verdasco reach St Petersburg final (ang.). reuters.com. [dostęp 27 października 2007].
  8. Karlovic secures Nottingham title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 21 czerwca 2008].
  9. Verdasco wins Croatia Open (ang.). ontennis.com. [dostęp 21 lipca 2008].
  10. Stepanek wins Brisbane International (ang.). reuters.com. [dostęp 11 stycznia 2009].
  11. Australian Open Semi-final: Fernando Verdasco vs. Rafael Nadal (ang.). behindthehype.com. [dostęp 30 stycznia 2009].
  12. Verdasco beats Querrey for New Haven title (ang.). rediff.com. [dostęp 30 sierpnia 2009].
  13. Novak Djokovic edges through to US Open semi-finals (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 10 września 2009].
  14. Nikolay Davydenko beats Fernando Verdasco to win Malaysian Open (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 4 października 2009].
  15. Verdasco triumphant in San Jose (ang.). breakingnews.ie. [dostęp 15 lutego 2010].
  16. James Buddell: Verdasco Cruises Past Djokovic; Face Nadal In Final (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 17 kwietnia 2010].
  17. Verdasco maintains Spanish grip on Barcelona title (ang.). cnn.com. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  18. Gasquet beats Verdasco in Nice finall (ang.). foxsports.com. [dostęp 22 maja 2010].
  19. Milos Raonic stuns Fernando Verdasco at San Jose Open (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 14 lutego 2011].
  20. Juan Martin del Potro wins Estoril Open (ang.). espn.go.com. [dostęp 1 maja 2011].
  21. Granollers Wins All-Spanish Contest To Capture Second Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 31 lipca 2011].
  22. Nestor/Mirnyi Retain Memphis Title; Mahut/Roger-Vasselin Capture Marseille Crown (ang.). atpworldtour.com, 26 lutego 2012. [dostęp 27 lutego 2012].
  23. ATP 500 Acapulco - Ferrer Wins Another Title, „Tennis World USA” [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  24. Nadal eliminated, threatens to boycott Madrid (ang.). sportsillustrated.cnn.com, 10 maja 2012. [dostęp 14 maja 2012].
  25. Marrero/Verdasco Triumph In Umag For Third Title (ang.). atpworldtour.com, 14 lipca 2012. [dostęp 15 lipca 2012].
  26. Marrero/Verdasco Capture Fourth Title (ang.). atpworldtour.com, 22 lipca 2012. [dostęp 22 lipca 2012].
  27. 2013 Singles Activity (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 31 maja 2013].
  28. Marcin Motyka: Wimbledon: Powtórka z Paryża w Londynie, Murray półfinałowym rywalem Janowicza! (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 8 lipca 2013].
  29. Robert Pałuba: ATP Bastad: Pierwszy w karierze tytuł Carlosa Berlocqa (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 14 lipca 2013].
  30. DODIG/MELO WIN SHANGHAI DOUBLES TITLE; IMPROVE LONDON QUALIFICATION CHANCES (ang.). atpworldtour.com, 13 października 2013. [dostęp 13 października 2013].
  31. MARRERO/VERDASCO BEAT BRYANS FOR TROPHY (ang.). atpworldtour.com, 11 listopada 2013. [dostęp 12 listopada 2013].
  32. Rafał Smoliński: ATP Bukareszt: Fernando Verdasco lepszy od Lucasa Pouille'a w poniedziałkowym finale (pol.). sportowefakty.wp.pl, 25 kwietnia 2016. [dostęp 19 stycznia 2017].
  33. Marcin Motyka: ATP Buenos Aires: Juan Monaco wrócił na kort w wielkim stylu, Fognini przegrał z Delbonisem (pol.). sportowefakty.wp.pl, 10 lutego 2016. [dostęp 19 stycznia 2017].
  34. Verdasco wins Davis Cup for Spain (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 23 listopada 2008].
  35. Spain clinches fourth Davis Cup title (ang.). tennis.co.uk. [dostęp 5 grudnia 2009].
  36. Spain secure fifth Davis Cup title (ang.). daily-sun.com, 6 grudnia 2011. [dostęp 8 grudnia 2011].
  37. Ana Ivanovic and Fernando Verdasco break up (ang.). womenstennisblog.com. [dostęp 5 października 2009].
  38. Fernando Verdasco » Dating (ang.). famousfix.com. [dostęp 2017-01-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]