Fiodor Wołkow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fiodor Wołkow
Фёдор Волков
ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1898
Koskołowo, gubernia sankt-petersburska
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1954
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1916-1918, 1918-1939, 1941-1954
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna domowa w Rosji, wojna polsko-bolszewicka, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa II klasy (ZSRR) Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Order św. Jerzego III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Krzyża Grunwaldu III klasy

Fiodor Andriejewicz Wołkow (ros. Фёдор Андреевич Волков, ur. 17 lutego 1898 we wsi Koskołowo w guberni sankt-petersburskiej, zm. 23 grudnia 1954 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu 6 klas szkoły pracował w kuźni, od marca 1916 służył w rosyjskiej armii, uczestniczył w I wojnie światowej na Froncie Rumuńskim, za odwagę był trzykrotnie odznaczany. Po demobilizacji w marcu 1918 został instruktorem w oddziale Czerwonej Gwardii w Jamburgu (obecnie Kingisepp), w czerwcu 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej - walkach na Froncie Zachodnim z armią Judenicza. W maju 1919 dostał się do niewoli, ale zbiegł, w sierpniu 1919 został dowódcą plutonu, od 1919 należał do RKP(b), walczył w wojnie z Polską i uczestniczył w walkach z antykomunistycznymi oddziałami na Białorusi. W maju 1923 został dowódcą kompanii, w 1938 ukończył Akademię Wojskowo-Polityczną im. Tołmaczowa i został skierowany do pracy w szkole wojskowej w Połtawie, od maja 1930 do kwietnia 1932 był dowódcą i komisarzem pułku piechoty w mieście Miedyń (obecnie w obwodzie kałuskim), później był dowódcą i komisarzem pułku piechoty na Dalekim Wschodzie, a od lipca 1937 do grudnia 1939 dowódcą brygady na Dalekim Wschodzie. W grudniu 1939 został zwolniony z Armii Czerwonej, pracował jako wykładowca katedry wojskowej Kalinińskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego, w sierpniu 1941 ponownie powołany do służby, służył w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od października 1941 walczył na Froncie Północno-Zachodnim jako dowódca pułku, a od stycznia 1942 dowódca 145 Dywizji Piechoty 4 Armii Uderzeniowej i 43 Armii Frontu Północno-Zachodniego/Kalinińskiego/Zachodniego (3 maja 1942 otrzymał stopień generała majora), od 21 sierpnia 1943 do końca wojny dowodził 91 Korpusem Piechoty w składzie 43 Armii Frontu Kalinińskiego/1 Nadbałtyckiego, później w składzie 69 Armii 1 Frontu Białoruskiego. Brał udział w operacji brzesko-lubelskiej, w której jego korpus przełamał niemiecką obronę na Bugu i Wieprzu, zajął Chełm i 31 lipca 1944 sforsował Wisłę na południe od Puław, 2 listopada 1944 mianowano go generałem porucznikiem. W 1945 brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej, w końcu wraz z korpusem dotarł do Łaby, gdzie 5 maja 1945 spotkał się z amerykańskimi żołnierzami. Po wojnie był zastępcą dowódcy 3 Armii Uderzeniowej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, po powrocie do ZSRR (1948) ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej i w maju 1949 został jej starszym wykładowcą. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]