Florian Grabczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Florian Grabczyński
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1892
Szakoliszki Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1963
Warszawa Polska
Przebieg służby
Lata służby 1917-1951
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 8 Pułk Artylerii Ciężkiej
61 Pułk Artylerii Lekkiej
18 Dywizja Piechoty
Poznański Okręg Wojskowy
Ministerstwo Obrony Narodowej
Sztab Generalny
Wojskowa Akademia Techniczna
Stanowiska dowódca pułku artylerii
dowódca artylerii dywizyjnej
dowódca artylerii okręgu wojskowego
szef Departamentu Uzbrojenia
szef Zarządu Technicznego
szef Oddziału VIII
komendant akademii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

Florian Grabczyński (ur. 23 lutego 1892 w Szakoliszkach pod Dyneburgiem, zm. 4 kwietnia 1963 w Warszawie) – inżynier, generał brygady Wojska Polskiego.

Przebieg służby wojskowej[edytuj | edytuj kod]

W latach 1915-1917, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Artylerii w Kijowie, pełnił służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Następnie służył w 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii.

Po powrocie do kraju służył w 16 pułku artylerii polowej w Grudziądzu. W 1924 roku był dowódcą 8 Dywizjonu Szkolnego Podchorążych Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Z dniem 1 marca 1925 roku przeniesiony został do 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy nowo powstałego III dywizjonu[1]. 17 listopada 1926 roku został przeniesiony z Dywizjonu Szkolnego Artylerii Okręgu Korpusu Nr II do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko dowódcy II dywizjonu szkolnego[2]. W 1930 roku został przeniesiony do 29 pułku artylerii lekkiej w Grodnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów artylerii[3]. W 1936 roku został dowódcą 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 28 sierpnia 1939 roku zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym objął obowiązki dowódcy 61 pułku artylerii lekkiej. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. W latach 1939–1945 przebywał w niemieckiej niewoli, w tym w Oflagu VII A Murnau.

Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą artylerii 18 Dywizji Piechoty. W 1946 roku został dowódcą artylerii Poznańskiego Okręgu Wojskowego. W tym samym roku został przeniesiony do Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie na stanowisko szefa Departamentu Uzbrojenia. W lipcu 1947 roku został awansowany na generała brygady. W 1947 roku został dyrektorem Biura Wojskowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a w następnym roku szefem Zarządu Technicznego Sztabu Generalnego WP. Od 1949 roku pełnił jednocześnie funkcję przewodniczącego komisji powołanej do organizacji wyższej uczelni wojskowej. W 1950 roku objął stanowisko szefa Oddziału VIII Sztabu Generalnego. 7 kwietnia 1950 roku został komendantem Grupy Organizacyjno-Przygotowawczej Wojskowej Akademii Technicznej. W czerwcu 1951 roku został komendantem Wojskowej Akademii Technicznej.

29 listopada 1951 roku został aresztowany, bezpodstawnie oskarżony o szpiegostwo, skazany i pozbawiony wolności. 9 lipca 1953 roku został zwolniony z więzienia, a w 1956 roku zrehabilitowany.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 6 marca 1925 roku.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 49 z 17 listopada 1926 roku, s. 404.
  3. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 178, 697.
  4. M.P. z 1947 r. nr 59, poz. 418

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Ryszard Piotrowski, Organizator i pierwszy Komendant WAT, Wojsko Ludowe nr 3, 1988.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 464-468.