Focjusz (Topiro)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Focjusz
Boris Topiro
arcybiskup lwowski i tarnopolski
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1884
Piśmiennaja
Data śmierci 20 sierpnia 1952
arcybiskup lwowski i tarnopolski
Okres sprawowania 1951-1952
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1926
Diakonat 1943
Prezbiterat 1943
Sakra biskupia 12 lipca 1943
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 lipca 1943
Konsekrator Sergiusz (Stragorodski)

Focjusz, imię świeckie Boris Aleksandrowicz Topiro (ur. 16 stycznia 1884 na stacji Piśmiennaja, zm. 20 sierpnia 1952) – rosyjski biskup prawosławny.

Wykształcenie średnie zdobył w gimnazjum, w 1908 ukończył ze stopniem kandydata nauk teologicznych wyższe studia w Petersburskiej Akademii Duchownej. Pracował następnie jako nauczyciel w szkole średniej, po czym został docentem w Instytucie Pedagogicznym uniwersytetu w Pietrozawodsku.

W 1926, w ramach Żywej Cerkwi, złożył wieczyste śluby mnisze, a następnie święcenia diakońskie i kapłańskie. W lutym 1927 odnowicielski metropolita Pimen wyświęcił go na biskupa tulczyńskiego. Od 1928 do 1931 był biskupem ługańskim. W 1931 przeszedł w stan spoczynku, po czym wystąpił z Żywej Cerkwi i wstąpił do grigoriewców, gdzie po raz drugi przyjął chirotonię biskupią, obejmując, w randze arcybiskupa, zarząd eparchii nowoczerkaskiej. W czerwcu 1943 poprzez złożenie aktu pokutnego wrócił do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, zachowując jedynie śluby mnisze. W tym samym roku został ponownie wyświęcony na kapłana, po czym podniesiony do godności archimandryty.

12 lipca 1943 przyjął kanonicznie chirotonię na biskupa kubańskiego i krasnodarskiego. Po roku przeniesiony na katedrę chersońską i nikołajewską, zaś w 1945 – do eparchii orłowskiej i briańskiej. W lutym 1946, za dotychczasową pracę na rzecz Cerkwi oraz za zaangażowanie patriotyczne w II wojnie światowej, otrzymał godność arcybiskupa. W tym samym roku wyjechał do Paryża, gdzie miał wspierać metropolitę Eulogiusza w zarządzaniu Zachodnioeuropejskim Egzarchatem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego; zachował urząd arcybiskupa orłowskiego.

W 1947 został arcybiskupem odeskim; po roku odszedł w stan spoczynku. W listopadzie 1948 decyzja ta została cofnięta i arcybiskup Focjusz objął zarząd eparchii wileńskiej i litewskiej, który w latach 1950-1951 łączył z godnością egzarchy zachodnioeuropejskiego. W grudniu 1951 mianowany arcybiskupem lwowskim i tarnopolskim, sprawował urząd do śmierci w roku następnym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Sofroniusz (Ariefjew)
Biskup kubański
1943 - 1944
Następca
Flawian (Iwanow)
Poprzednik
Antoni (Marcenko)
Biskup chersoński
1944 - 1945
Następca
Michał (Rubinski)
Poprzednik
Mitrofan (Rusinow)
Biskup odeski
1947 - 1948
Następca
Nikon (Pietin)
Poprzednik
Serafin (Łukianow)
Egzarcha zachodnioeurpejski
1950 - 1951
Następca
Mikołaj (Jeriomin)
Poprzednik
Makary (Oksijuk)
Biskup lwowski
1951 – 1952
Następca
Pankracy (Kaszperuk)