Ford Econoline

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie mylić z: Ford Econovan.

Ford Econolinesamochód dostawczo-osobowy klasy pełnowymiarowej produkowany pod amerykańską marką Ford w latach 1960 – 1996. Wersja osobowa nosiła nazwę Club Wagon.

Pierwsza generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Econoline I
Ford Falcon Club Wagon
Ford Falcon Station Bus
Ilustracja
Ford Econoline I
Inne nazwy Mercury Econoline
Producent Ford
Zaprezentowany Wrzesień 1960
Okres produkcji 1960 – 1967
Miejsce produkcji Stany Zjednoczone Lorain
Stany Zjednoczone Avon Lake
Kanada Oakville
Poprzednik Ford F-Series Panel Van
Następca Ford Econoline II
Dane techniczne
Segment dostawcze segmentu F
Typy nadwozia 4, 6 i 8-drzwiowy van
2-drzwiowy pickup
Skrzynia biegów 3 i 4-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna
Napęd tylny
Długość 4274-4732 mm
Szerokość 1905 mm
Wysokość 1953 mm
Rozstaw osi 2286 mm
Liczba miejsc 2-8
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford F-Series
Konkurencja Chevrolet Van
Dodge A100
Ford Econoline I - tył
Ford Econoline I Pickup

Ford Econoline I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1960 roku.

Pierwsza generacja zadebiutowała w drugiej połowie 1960 roku i została oparta na dużym sedanie Falcon. Samochód powstał jako odpowiedź Forda na takie duże dostawcze pojazdy oferowane wówczas na rynku Ameryki Północnej, Chevrolet Van czy Dodge A100. Samochód wyróżniał się charakterystyczną, jednobryłową sylwetką i opcjonalnym dwukolorowym malowaniem nadwozia[1].

Do napędu dostępne były trzy jednostki R6, napęd przenoszony był poprzez 3-biegową skrzynię manualną na koła tylne. Wersja nadwoziowa składała się zarówno z wersji dostawczej, jak i pickupa[2].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L6 2.4l Falcon Six
  • L6 2.8l Thriftpower Six
  • L6 3.9l Truck Six


Druga generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Econoline II
Ford Club Wagon II
Ilustracja
Ford Econoline II
Producent Ford
Zaprezentowany Styczeń 1968
Okres produkcji 1968 – 1974
Miejsce produkcji Stany Zjednoczone Lorain
Stany Zjednoczone Avon Lake
Poprzednik Ford Econoline I
Następca Ford Econoline III
Dane techniczne
Segment dostawcze segmentu F
Typy nadwozia 4-drzwiowy van
Skrzynia biegów 3 i 4-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna
Napęd tylny
Rozstaw osi 2679-3136 mm
Liczba miejsc 2-8
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford F-Series
Konkurencja Chevrolet Van
Dodge Ram Van
Ford Econoline II
Ford Club Wagon II

Ford Econoline II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1968 roku.

Z powodu strajku zorganizowanego w 1967 roku przez pracowników zakładu Forda zrzeszonych w ramach United Auto Workers, premiera drugiej generacji Econoline opóźniła się o rok do 1968 roku. W porównaniu do poprzednika, samochód przeszedł gruntowną metamorfozę pod kątem stylistycznym[3]. Pojawiła się dwubryłowa sylwetka, a także charakterystyczna, wysoko poprowadzona linia okien. Nadwozie stało się wyraźnie większe i oferujące więcej przestrzeni transportowej lub osobowej - w zależności od wersji. Do gamy jednostek napędowych dołączył benzynowy silnik V8.

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L6 3.9l
  • L6 4.9l
  • V8 5.0l Windsor


Trzecia generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Econoline III
Ford Club Wagon III
Ilustracja
Ford Econoline III
Producent Ford
Zaprezentowany Listopad 1974
Okres produkcji 1974 – 1991
Miejsce produkcji Stany Zjednoczone Lorain
Stany Zjednoczone Avon Lake
Kanada Oakville
Poprzednik Ford Econoline II
Następca Ford Econoline IV
Dane techniczne
Segment dostawcze segmentu F
Typy nadwozia 4-drzwiowy van
Skrzynia biegów 3 i 4-biegowa manualna
3, 4 i 5-biegowa automatyczna
Napęd tylny
Długość 4745-5761 mm
Szerokość 3149-3505 mm
Wysokość 2009-2153 mm
Rozstaw osi 3149-3505 mm
Liczba miejsc 2-8
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford F-Series
Konkurencja Chevrolet Van
Dodge Ram Van
Ford Club Wagon III
Ford Econoline III

Ford Econoline III został zaprezentowany po raz pierwszy w 1974 roku.

Zupełnie nowa, trzecia generacja rodziny pełnowymiarowych dostawczych pojazdów Forda trafiła na rynek w 1974 roku. Pojazd zbudowano na nowej platformie koncernu Forda o nazwie Ford VN body. Samochód przeszedł gruntowną metamorfozę, zyskując jeszcze większe nadwozie w charakterystycznych, kanciastych proporcjach nadwozia[4]. Zniknęły okrągłe reflektory na rzecz prostokątnych, a także poszerzono ofertę o warianty nadwozia z różnymi długościami rozstawu osi i karoserii - zarówno w przypadku wersji dostawczej Econoline, jak i osobowej Club Wagon. Do gamy jednostek napędowych Ford dodał nowe, dwie jednostki wysokoprężne. Gama silników zmieniała się na przestrzeni lat[5].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L6 3.9l
  • L6 4.9l
  • V8 4.9l Windsor
  • V8 5.8l Windsor
  • V8 6.9l Navistar Diesel
  • V8 7.3l Navistar Diesel
  • V8 7.5l 385


Czwarta generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Econoline IV
Ford Club Wagon IV
Ilustracja
Ford Econoline IV
Producent Ford
Zaprezentowany Listopad 1991
Okres produkcji 1991 – 1996
Miejsce produkcji Stany Zjednoczone Lorain
Stany Zjednoczone Avon Lake
Kanada Oakville
Poprzednik Ford Econoline III
Następca Ford E-Series
Dane techniczne
Segment dostawcze segmentu F
Typy nadwozia 4-drzwiowy van
Skrzynia biegów 3 i 4-biegowa manualna
3, 4 i 5-biegowa automatyczna
Napęd tylny
Długość 5385-6012 mm
Szerokość 2014-2029 mm
Wysokość 2050-2136 mm
Rozstaw osi 3505 mm
Masa własna 2165 kg
Liczba miejsc 2-8
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford F-Series
Konkurencja Chevrolet Van
Dodge Ram Van
Ford Econoline IV - tył
Ford Club Wagon IV

Ford Econoline IV został zaprezentowany po raz pierwszy w 1991 roku.

Po niespełna dwóch dekadach rynkowej obecności, w 1991 roku Ford przedstawił zupełnie nową, czwartą generację rodziny dużych samochodów dostawczo-osobowych Econoline/Club Wagon.

Samochód przeszedł gruntowną metamorfozę pod kątem stylistycznym, zyskując nowocześniejszą, charakterystycznie zaokrągloną sylwetkę. Producent zadbał o lepszy rozkład mas, a także przestronniejsze, lepiej wykonane i lepiej wyciszone wnętrze[6].

Tym razem Ford zdecydował się na zbudowanie wszystkich wariantów nadwoziowych Econoline na jednolitym rozstawie osi i jednocześnie podwoziach o różnej długości, które w przekładały się na pojemność przedziału transportowego w wersji dostawczej lub pasażerskiej w odmianie osobowej[7].

Lifting i zmiana nazwy[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku Ford Econoline IV przeszedł drobną modernizację, w ramach której poszerzona została oferta o wersje ciężarowe o różnych oznaczeniach. W ramach tego zabiegu samochód przemianowano na E-Series, dostosowując nazwę do odmiany nadwoziowej analogicznie do tego, jak ma to miejsce w przypadku pickupa F-Series[8].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L6 4.9l Truck Six
  • V6 4.2l Essex
  • V8 4.9l Windsor
  • V8 4.6l Triton
  • V8 5.4l Triton
  • V8 5.8l Windsor
  • V8 6.0l CID
  • V8 6.2l Boss
  • V8 7.3l IDI
  • V8 7.3l Power Stroke
  • V10 6.8l Triton


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The History of the 1961-67 Econoline (ang.). [dostęp 2020-02-04].
  2. E-Series Pickup History (ang.). [dostęp 2020-02-04].
  3. 1961-2013 Ford Econoline Timeline (ang.). [dostęp 2020-02-04].
  4. 1970-1979 Ford Trucks (ang.). [dostęp 2020-02-04].
  5. Ford Econoline: The van that rocked (ang.). [dostęp 2020-02-04].
  6. 1992 Ford Econoline E 150 Club Wagon Chateau 5.0 from North America (ang.). [dostęp 2020-02-04].
  7. Ford E-Series 4th Generation 1992 - 2014 (ang.). [dostęp 2020-02-04].
  8. Ford E-Series Cargo (ang.). [dostęp 2020-02-04].