Frances Howard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Frances Howard
Ilustracja
Data urodzenia 31 maja 1590
Data śmierci 23 sierpnia 1632
Ojciec Thomas Howard
Matka Catherine Knyvett
Mąż

Robert Devreux
Robert Carr

Dzieci

Anna Carr

Frances Howard, hrabina Somerset (ur. 31 maja 1590, zm. 23 sierpnia 1632) – angielska szlachcianka, będąca centralną postacią słynnego skandalu obyczajowego i zleceniodawcą morderstwa poety Thomasa Overbury za panowania Jakuba I.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Frances urodziła się jako córka Thomasa Howarda, późniejszego pierwszego hrabiego Suffolk i jego żony Catherine Knyvet. Ojciec Frances był drugim synem Thomasa Howarda, czwartego księcia Norfolk, bogatego i wpływowego arystokraty za panowania Henryka VIII i jego dzieci, oraz Margaret Audley. Dziadkami ze strony matki byli sir Henry Knyvet i Elizabeth Stumpe[1].

Nieskonsumowane małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

Frances Howard w wieku czternastu lat wyszła za trzynastoletniego Roberta Devereux, trzeciego hrabiego Essex. Początkowo związek ten miał scementować polityczny sojusz pomiędzy dwoma rodami; młodzi małżonkowie zostali rozdzieleni zaraz po ślubie w celu zapobieżenia jakiemukolwiek zbliżeniu, ponieważ starano się uniknąć przedwczesnej ciąży, która zazwyczaj kończyła się śmiercią położnicy[1]. Essex wyruszył w trwającą trzy lata podróż po Europie (od 1607 do 1609 roku), a kiedy wrócił Frances starała się go za wszelką cenę unikać. W przez czas jego nieobecności zapadła poważnie na ospę i zakochała się w hrabim Somerset. Kiedy wreszcie podjęła kroki w stronę anulowania małżeństwa, nie będąc w stanie występować w swojej sprawie, w jej imieniu działali jej ojciec i wuj, Henryk Howard, hrabia Northampton, który nawet sporządził specjalną petycję w tej sprawie[1]. Ta sytuacja szybko przyciągnęła uwagę ogółu i była powszechnie komentowana przez purytańskie elity. Frances twierdziła, że usiłowała doprowadzić do skonsumowania małżeństwa, ale nie ze swojej winy wciąż pozostaje dziewicą. Została przebadana przez dziesięć matron i dwie położne, które znalazły nienaruszoną błonę dziewiczą[2][3]. Popularna plotka głosiła, że podczas badania miała ją zastąpić córka polityka sir Tomasza Monsona, co mogło mieć miejsce, jeśli poprosiła o przeprowadzenie badania za zasłoną, wymawiając się względami przyzwoitości[2][3].

W odpowiedzi hrabia Essex ogłosił iż jest zdolny do spółkowania z każdą inną kobietą, ale nie był w stanie skonsumować własnego małżeństwa. Według jednego z jego przyjaciół, pewnego ranka (podczas rozmowy z grupą męskich towarzyszy) Devereux wyprostował się i uniósł nocną koszulę by ukazać im swój członek, czym dobitnie dowiódł, że w sensie fizycznym jest zdolny do stosunku[3]. Zapytany dlaczego nie był w stanie zdeflorować żony, oznajmił, że „złorzeczyła mu i obrzuciła wyzwiskami, nazywając go krową, tchórzem i bestią”.

Teoria wpływu demona na nieskonsumowane małżeństwo była poważnie rozważana przez sędziów i zaproponowano by Essex wszedł w skład misji dyplomatycznej wyruszającej do Polski, gdzie miałby sprawdzić czy udałoby się go „odczarować”. Sprawa unieważnienia utknęła w martwym punkcie i prawdopodobnie nie zostałoby one uchwalone, gdyby nie doszło do interwencji ze strony samego króla (Somerset był jego ulubieńcem, co niewątpliwie przyśpieszyło całą procedurę)[2][3]. 25 września 1613 roku Jakub I udzielił zgody na anulowanie małżeństwa. Frances wyszła za mąż za Roberta Carra, hrabiego Somerset 26 grudnia tego samego roku[4][3].

Mordercze sprzysiężenie[edytuj | edytuj kod]

Thomas Overbury, bliski przyjaciel i doradca Roberta Carra, usiłował odwieść go od małżeństwa z Frances, ale rodzina Howardów i ich sprzymierzeńcy byli zbyt potężni na dworze[5]. Frakcja wspierająca Frances przekonała króla by zaoferował Overbury'emu stanowisko ambasadora Rosji, wiedząc, że odmówi jego przyjęcia by pozostać w Anglii u boku przyjaciela[5]. Kiedy już do tego doszło, król uznał to za zniewagę i uwięził poetę w Tower, gdzie ten wkrótce zmarł[6][5]. Od unieważnienie małżeństwa Frances i hrabiego Essex do śmierci Ovebury'ego minęło jedenaście dni.

Wkrótce ujawniono, że Frances nakazała otrucie niewygodnego dla siebie pisarza, zlecając to zadanie swojej damie do towarzystwa i dwórce Annie Turner[6]. Hrabiostwo zostali zesłani do Tower i skazani za morderstwo, ale oszczędzono im egzekucji[7][5]. Podczas procesu Frances przyznała się do zlecenia zbrodni; jednakże jej mąż dowiódł swojej niewinności[7]. Oboje otrzymali królewskie ułaskawienie w styczniu 1622 roku, a następnie zwolnieni z więzienia[7]. Frances Howard zmarła dziesięć lat później w wieku czterdziestu dwóch lat.

Hrabia i hrabina Somerset mieli jedną córkę urodzoną przez Frances w areszcie domowym, przed uwięzieniem w Tower. Była nią lady Anne Carr, która poślubiła Williama Russella, księcia Bedford.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Adela Muñoz Páe: Historia trucizny str. 97
  2. a b c Adela Muñoz Páe: Historia trucizny str. 99
  3. a b c d e Charles Carlton: Królewskie faworyty w Anglii str. 57
  4. Adela Muñoz Páe: Historia trucizny str 101
  5. a b c d Charles Carlton: Królewskie faworyty w Anglii str. 58
  6. a b Adela Muñoz Páe: Historia trucizny str. 98
  7. a b c Adela Muñoz Páe: Historia trucizny 102-103

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charles Carlton: Królewskie faworyty w Anglii, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1992. ​ISBN 978-83-04-03898-1​.
  • Brian Harris: Passion, Poison and Power, Wildy, Simmonds & Hill, Londyn 2010. ​ISBN 978-0-85490-077-0​.
  • Adela Muñoz Páe: Historia trucizny. Od cykuty do polonu, Wydawnictwo: Bellona, 22 października 2015. ​ISBN 978-83-11-13947-3​.
  • Anne Somerset: Unnatural Murder: Poison at the Court of James I, Weidenfeld & Nicolson, Londyn 1997. ​ISBN 0-7538-0198-1​.