Francesco Dall'Olio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Dall'Olio
Data i miejsce urodzenia 30 grudnia 1953
Modena, Włochy
Pozycja rozgrywający
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst.
1969–1981 Panini Modena
1981–1983 Casio Milano
1983–1984 Bartolini Bologna
1984–1986 Panini Modena
1986–1987 Acqua Pozzillo Catania
1987–1989 Camst Bologna
1989–1990 Olio Venturi Spoleto
1990–1992 Gabeca Montichiari
1992–1994 Fochi Bologna
1994–1995 Daytona Las Modena
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst.
1972–1987  Włochy 243/254
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
brąz Los Angeles 1984 piłka siatkowa
Mistrzostwa świata
srebro Włochy 1978

Francesco Dall'Olio, ps. Pupo (ur. 30 grudnia 1953 w Modenie) – włoski siatkarz, medalista igrzysk olimpijskich[1] i mistrzostw świata, wielokrotny mistrz Włoch oraz trener siatkarski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dall'Olio zadebiutował w reprezentacji Włoch 7 czerwca 1972 w przegranym meczu z Czechosłowacją. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich 1976 odbywających się w Montrealu, podczas których zagrał we wszystkich spotkaniach. Włosi, którzy przegrali wszystkie mecze zajęli 8. miejsce w swoim pierwszym siatkarskim turnieju olimpijskim. Wywalczył srebro podczas mistrzostw świata 1978 rozgrywanych w jego ojczyźnie. Podczas igrzysk 1980 w Moskwie wystąpił we wszystkich meczach fazy grupowej i wygranym spotkaniu o 9. miejsce Libią. Reprezentował Włochy na igrzyskach olimpijskich 1984 w Los Angeles. Zagrał w jednym z czterech meczów fazy grupowej, półfinale i zwycięskim pojedynku o brąz z Kanadą. W drużynie narodowej do 1987 rozegrał 243 lub 254 meczów[2][3][4].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Był zawodnikiem włoskich klubów Panini / Daytona Las Modena (1969–1981, 1984–1986, 1994–1995), Casio Milano (1981–1983), Zinella Volley Bologna występującego pod nazwami Bartolini, Camst i Fochi Bologna (1983–1984, 1987–1989, 1992–1994), Acqua Pozzillo Catania (1986–1987), Olio Venturi Spoleto (1989–1990) i Gabeca Montichiari (1990–1992). Zdobył mistrzostwo Włoch sześciokrotnie w latach 1970, 1972, 1974, 1976, 1986 i 1995 oraz sześciokrotnie tryumfował w pucharze Włoch w 1979, 1980 1984, 1985, 1986 i 1995. Zwyciężał w Pucharze Europy Zdobywców Pucharów w 1980, 1986, 1991, 1992 i 1995 oraz w Pucharze CEV w 1985[4].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Pełnił tą funkcję w klubach A.S. Pinuccio Capurso Volley i Volley Ferrara. W 1998 z Casa Unibon Modena zdobył superpuchar Włoch, Puchar Włoch i Puchar Europy Mistrzów Klubowych. Następnie był trenerem m.in. zespołów Pallavolo Parma, 4Torri Ferrara, Pallavolo Piacenza, Perugia Volley i Volley Treviso. W 2015 został asystentem trenera kobiecej reprezentacji Włoch, a w 2017 trenerem Volley Tricolore Reggio Emilia[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Francesco Dall'Olio (ang. • fr.). olympic.org. [dostęp 2020-06-18].
  2. a b Francesco Dall'Olio (ang.). olympedia.org. [dostęp 2020-06-18].
  3. Francesco Dall'Olio (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2020-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  4. a b Dall'Olio Francesco (ang. • wł.). legavolley.it. [dostęp 2020-06-18].