Francis Kerbiriou

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francis Kerbiriou
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1951
Rennes
Wzrost 178 cm
Masa ciała 66 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Francja
Igrzyska olimpijskie
brąz Monachium 1972 lekkoatletyka
(sztafeta 4 × 400 m)
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Rotterdam 1973 sztafeta 4 × 2 okrążenia

Francis Kerbiriou (ur. 11 maja 1951 w Rennes[1]) – francuski lekkoatleta (sprinter), medalista olimpijski z 1972 i halowy mistrz Europy z 1973.

Specjalizował się w biegu na 400 metrów. Zdobył brązowy medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Gilles Bertould, Daniel Vélasques, Kerbiriou i Jacques Carette) na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium, a w biegu na 400 metrów odpadł w ćwierćfinale[1].

Na halowych mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie zwyciężył w sztafecie 4 × 2 okrążenia (sztafeta biegła w składzie: Lucien Sainte-Rose, Patrick Salvador, Kerbiriou i Lionel Malingre)[2].

Na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu sztafeta francuska w składzie: Hugues Roger, Vélasques, Kerbiriou i Hector Llatser odpadła w eliminacjach[1].

Był mistrzem Francji w biegu na 400 metrów w 1972 i 1975, wicemistrzem w 1973 oraz brązowym medalistą w 1974 i 1976, a także halowym mistrzem na tym dystansie w 1973 i 1975[3].

Był rekordzistą Francji w sztafecie 4 × 400 metrów z wynikiem 3:00,65 osiągniętym 10 września 1972 w Monachium[4].

Rekordy życiowe Francisa Kerbiriou:

Konkurencja Data i miejsce Wynik
bieg na 400 metrów 23 lipca 1972, Colombes 46,01

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Francis Kerbiriou, Sports-Reference.com [dostęp 2013-12-15] (ang.).
  2. Göteborg 2013 Statistics Handbook, European Athletics, s. 450 [dostęp 2013-12-14] (ang.).
  3. Gérard Dupuy, Les finalistes des championnats de France - 1970 à 1990, cdm.athle.com, 26 grudnia 2014, 41, 44, 58, 75, 78, 83 i 98 [dostęp 2015-02-07] (fr.).
  4. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 202.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]