Francisco de Remolins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francisco de Remolins
kardynał biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1462
Lleida
Data i miejsce śmierci 5 lutego 1518
Rzym
arcybiskup Sorrento
Okres sprawowania 1501–1512
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 1496
Kreacja kardynalska 31 maja 1503
Aleksander VI
Kościół tytularny SS. Giovanni e Paolo
S. Marcello
Diecezja Albano
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1496
Konsekrator Luis Juan del Milà

Francisco de Remolins (ur. w 1462 w Lleidzie, zm. 5 lutego 1518 w Rzymie) – hiszpański kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1462 roku w Lleidzie[1]. Studiował na Uniwersytecie Pizańskim, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[2]. W młodości wziął ślub, jednak po pewnym czasie małżonkowie rezeszli się, a sakrament został unieważniony[2]. Następnie został doradcą Ferdynanda Aragońskiego i nauczycielem Cezara Borgii[2]. Po przyjęciu święceń kapłańskich został protonotariuszem apostolskim i audytorem Roty Rzymskiej[2]. W 1496 roku został wybrany biskupem pomocniczym Lleidy i przyjął sakrę[2]. Dwa lata później, wraz z generałem dominikanów, Gioacchino Torrianim pojechał do Florencji by rozpocząć proces Hieronima Savonaroli[2]. Wkrótce potem zrezygnował z zarządzania diecezją i został gubernatorem Rzymu, prowadząc represję wobec wrogów papieża (zwłaszcza Orsinich i Colonnów)[2]. W 1501 roku został arcybiskupem Sorrento[1]. 31 maja 1503 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny SS. Giovanni e Paolo[1]. Po elekcji Juliusza II, obawiając się represji wobec zwolenników Borgiów, uciekł z Rzymu[2]. Jednak papież, widząc w nim zdolnego dyplomatę napisał do niego przyjazny list i nakłonił do powrotu[2]. Udało mu się uzyskać dziedzictwo Romanii od Republiki Wenecji[2]. W 1504 roku został biskupem Fermo. W latach 1511–1513 był wicekrólem Neapolu[2]. W 1511 roku został archiprezbiterem Bazyliki Liberiańskiej, a rok później zrezygnował z archidiecezji Sorrento[1]. Pełnił rolę administratora apostolskiego Perugii (1503–1506), Palermo (1512–1518), Sarno (1513–1517), Gallipoli (1513–1518) i Lavelli (1515)[1]. 16 marca 1517 roku został podniesiony do rangi kardynała biskupa i otrzymał diecezję suburbikarną Albano[1]. Zasiadał w trzyosobowej komisji kardynalskiej, która sądziła Bandinella Sauliego, Adriana Castello i Alfonsa Petrucciego za próbę otrucia Leona X (Petrucci został skazany na śmierć)[2]. Zmarł 5 lutego 1518 roku w Rzymie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Francisco de Remolins (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2019-02-18].
  2. a b c d e f g h i j k l m Francisco de Remolins (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2019-02-18].