Franciszek Bernard Mniszech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Bernard Mniszech
Franciszek Bernard Wandalin Mniszech
Data urodzenia 1590
Data i miejsce śmierci 1661
Dukla
Zawód, zajęcie starosta, kasztelan, dworzanin
Rodzice Jerzy Mniszech
Małżeństwo Barbara Mniszech Stadnicka
Dzieci Jerzy Jan Wandalin Mniszech
Krewni i powinowaci Mikołaj Mniszech (1484–1553), Maryna Mniszchówna

Franciszek Bernard Wandalin Mniszech herbu własnego[1] (1590-1661) – kasztelan sądecki w latach 1638-1661, starosta sanocki w latach 1613-1659, starosta dembowiecki w 1616 roku[2], starosta szczerzecki w latach 1653-1661, dworzanin królewski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Brat Maryny Mniszchównej, carowej Rosji.

Ojcem jego był Jerzy Mniszech, a dziadkiem Mikołaj Mniszech (1484–1553) przybyły z Wielkich Kończyc na Morawach.

Żona Barbara Mniszech Stadnicka ze Żmigrodu Stadnicka, ich syn Jerzy Jan Wandalin Mniszech (1664), którego żoną była Anna Chodkiewiczówna wybudował dwór obronny zwany Janogrodem.

Studiował w Padwie w 1615 roku[3].

Poseł na sejm zwyczajny 1629 roku i sejm 1631 roku z województwa ruskiego[4]. W 1641 roku wyznaczony został senatorem rezydentem[5].

Franciszek Mniszech kupił w 1636 r. część Dukli, jaką otrzymała wdowa Męcińska po poległym w czasie wyprawy na Moskwę w 1618 roku Franciszku Męcińskim. W 1638 r. przystąpił do odbudowy zamku w Dukli, fortyfikując go wałami i bastionami. Jednak Duklę złupiły wojska Jerzego II Rakoczego 16 marca 1657.

Zmarł w 1661 w czasie epidemii w Dukli.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Z. Wójcik; Historia powszechna XVI-XVII wieku, Warszawa 1968.
  • J. Michalak: Dukla i okolice, Krosno 1996 s. 46.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maurycy Horn, Franciszek Bernard Mniszech, w: Polski Słownik Biograficzny. T. XXI, 1975, s. 460.
  2. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 66.
  3. Marcin Broniarczyk, Wykształcenie świeckich senatorów w Koronie za Władysława IV. Kwartalnik Historyczny, rocznik CXIX, 2012, 2, s. 289.
  4. Jan Seredyka, Parlamentarzyści drugiej połowy panowania Zygmunta III Wazy, Opole 1989, s. 101.
  5. Volumina Legum. T. IV. Petersburg 1860, s. 21.