Franciszek Boczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Boczek
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 października 1895
Wielowieś
Data i miejsce śmierci 21 czerwca 1935
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1935
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 84 Pułk Strzelców Poleskich
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Franciszek Mieczysław Boczek (ur. 7 października 1895 w Wielowsi, zm. 21 czerwca 1935 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Wielowsi, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Walentego i Zuzanny. Był uczniem szkoły realnej w Tarnobrzegu[1]. Należał do I Drużyny Skautów im. Tadeusza Kościuszki[1] oraz miejscowej drużyny strzeleckiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 2 pułku piechoty Legionów Polskich. W opinii generała brygady Mieczysława Boruta-Spiechowicza był „wybitnie dzielnym podoficerem. Wziął udział we wszystkich bitwach 3. kompanii. W bitwie pod Sitowiczami wytrwał w ogniu huraganowym i przykładem swoim zmusił pluton swój do wytrwania”[2]. 5 sierpnia 1915 roku, jako sekcyjny I batalionu został ranny w bitwie pod Rarańczą[3]. Do 19 lipca 1916 roku przebywał w Domu Ozdrowieńcu w Kamieńsku[1].

W nocy z 15 na 16 lutego 1918 roku wziął udział w bitwie pod Rarańczą. 11 maja 1918 roku, jako chorąży II Korpusu Polskiego wziął udział w bitwie pod Kaniowem. Następnie został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie, a później dowódcą plutonu w 4 Dywizji Strzelców Polskich, z którą w 1919 roku przybył do Czerniowiec. Po wyzwoleniu Stanisławowa został przydzielony do 5 pułku strzelców. Następnie dowodził kompanią w 40 pułku piechoty[2].

W 1921 roku kontynuował służbę w 40 pułku piechoty[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 599. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pułk piechoty[5]. Następnie pełnił służbę w 5 pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu[6][7]. W 1923 roku był odkomenderowany do baonu Straży Granicznej Nr 38[8]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 193. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9], a 17 grudnia 1931 roku majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W marcu 1932 roku został wyznaczony w 5 pułku Strzelców Podhalańskich na stanowisko obwodowego komendanta przysposobienia wojskowego[11][12]. W kwietniu 1934 roku został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko dowódcy batalionu[13]. Zmarł 21 czerwca 1935 roku w Warszawie[14]. W poniedziałek 24 czerwca 1935 roku został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[15]. Był żonaty ze Stafanią, która po jego śmierci zamieszkała w Jarosławiu[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Szwedo 1998 ↓, s. 20.
  2. a b Ś.p. mjr Boczek ↓.
  3. III Lista strat 1915 ↓, s. 5.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 137, 561.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 81.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 334, 369.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 105, 208.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 388, 427.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 739.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 399.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 224.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40, 619.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 158.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 104.
  15. Nekrologi. „Polska Zbrojna”. 171, s. 4, 1935-06-23. Warszawa. 
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40.
  17. M.P. z 1938 r. nr 64, poz. 72.
  18. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 1 grudnia 1922 roku, s. 872.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]