Franciszek Gomuliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Karol Gomuliński
podpułkownik inżynier podpułkownik inżynier
Data i miejsce urodzenia 4 października 1905
Pruszków
Data i miejsce śmierci 10 czerwca 1981
Brwinów
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of France.svg Aéronautique Militaire
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 1 Pułk Lotniczy
Samodzielny Dywizjon Doświadczalny
Dywizjon I/145
Dywizjon 308
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy

Franciszek Karol Gomuliński (ur. 4 października 1905 w Pruszkowie, zm. 10 czerwca 1981 w Brwinowie[1]) – oficer Wojska Polskiego, podpułkownik inżynier obserwator.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1925 roku rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotnictwa, którą ukończył w 1927 r. z 17. loktą (I promocja). W stopniu sierżanta podchorążego obserwatora otrzymał przydział do 1. Pułku Lotniczego[2].

W 1928 roku został awansowany na podporucznika, w 1931 r. na porucznika. W 1931 roku został odkomenderowany na studia politechniczne, które ukończył w 1937 roku uzyskując tytuł inżyniera. W latach 1937-39 znajdował się w dyspozycji Szefa Departamentu Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych[3], został przydzielony jako oficer techniczny do Eskadry Prototypów w Samodzielnym Dywizjonie Doświadczalnym[2].

W czasie kampanii wrześniowej nie walczył, został ewakuowany do Francji. Był odpowiedzialny za obsługę techniczną nowoformowanego Dywizjonu I/145[4]. Po klęsce Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do RAF, otrzymał numer służbowy P-0299[3]. W Polskich Siłach Powietrznych pełnił służbę w personelu technicznym, we wrześniu 1940 roku otrzymał przydział do 308 Dywizjonu jako oficer techniczny. W sierpniu 1941 roku był oficerem łączności Stacji Exeter, w sierpniu 1942 r. został przydzielony do Dowództwa Lotnictwa Myśliwskiego. W marcu 1943 roku został awansowany na stopień majora i skierowany na staż Dowództwa Lotnictwa Pustynnego[5]. W 1943 roku został kierownikiem Katedry Łączności Lotniczej w Wyższej Szkole Lotniczej w Wielkiej Brytanii[2].

Po zakończeniu wojny został zdemobilizowany i w 1947 roku zdecydował się na powrót do Polski. Zmarł 10 czerwca 1981 roku i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Brwinowie[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gomuliński Franciszek Karol. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-08-21].
  2. a b c Jerzy Pawlak: Absolwenci Szkoły Orląt: 1925-1939. Warszawa: Retro-Art, 2002, s. 47-48. ISBN 83-87992-22-4. OCLC 69472829.
  3. a b Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012, s. 202. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
  4. Jerzy Płoszajski: Technicy lotnictwa polskiego na Zachodzie 1939-1946. Cz. 1. Londyn: Stowarzyszenie Techników Polskich w Wielkiej Brytanii, 1998, s. 7. ISBN 0-9522473-2-1. OCLC 749530912.
  5. Jerzy Płoszajski: Technicy lotnictwa polskiego na Zachodzie 1939-1946. Cz. 2. Londyn: Stowarzyszenie Techników Polskich w Wielkiej Brytanii, 1998, s. 89. ISBN 0-9522473-2-1. OCLC 749530912.
  6. Franciszek Karol Gomuliński (pol.). niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2019-08-21].