Franciszek Groër

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Groër
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1887
Bielsko
Data i miejsce śmierci 16 lutego 1965
Warszawa
Profesor nauk medycznych
Specjalność: pediatria
Alma Mater Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu
Doktorat 1912
Wydział Medyczny Uniwersytetu we Wrocławiu
Habilitacja 1916
Profesura 1923
Polska Akademia Nauk / Umiejętności
Status PAN Członek korespondent
Status PAU Członek
Profesor zwyczajny
Uczelnia Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie
Okres zatrudn. 1919–1939
Uczelnia Akademia Medyczna w Bytomiu
Okres zatrudn. 1948–1951
Szpital Instytut Matki i Dziecka w Warszawie
Okres zatrudn. 1951–1961
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Franciszek Józef Stefan Groër (ur. 19 kwietnia 1887 w Bielsku, zm. 16 lutego 1965 w Warszawie) – polski lekarz pediatra, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, dyrektor Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Wincentego. Uczęszczał do gimnazjów w Warszawie i Petersburgu. W latach 1905–1906 studiował w Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, w latach 1906–1911 na Wydziale Medycznym Uniwersytetu we Wrocławiu, gdzie w 1912 obronił doktorat. W latach 1913–1914 był asystentem w Laboratorium Immunologicznym i Biochemicznym w Wiedniu, w latach 1914–1919 asystentem w Katedrze i Klinice Pediatrycznej Uniwersytetu Wiedeńskiego. W 1916 uzyskał habilitację. W latach 1919–1939 był profesorem (od 1923 – zwyczajnym) Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i kierownikiem Kliniki Pediatrycznej Wydziału Lekarskiego UJK. Od 1924 był członkiem czynnym Towarzystwa Naukowego we Lwowie od 1931 – członkiem korespondentem, a od 1948 członkiem PAU, od 1933 członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1938 Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego, od 1954 członkiem korespondentem PAN[1][2].

Był oprócz tego przewodniczącym Towarzystwa Przyjaciół Muzyki i Opery we Lwowie oraz dyrektorem administracyjnym Opery Lwowskiej (1931–1933) a także fotografikiem.

W czasie sowieckiej okupacji Lwowa (1939–1941) pozostał kierownikiem kliniki pediatrycznej. Funkcję tę pełnił także podczas niemieckiej okupacji Lwowa (1941–1944) i po ponownym zajęciu Lwowa przez ZSRR, w latach 1944–1946.

Po aresztowaniu kilkudziesięciu polskich profesorów uczelni wyższych Lwowa przez hitlerowców w nocy 3 lipca 1941 – został uwolniony jako jedyny z grupy profesorów, zamordowanych tej nocy na Wzgórzach Wuleckich.

Po wysiedleniu ze Lwowa, w 1946 zamieszkał w Bytomiu i pracował jako kierownik Katedry i Kliniki Chorób Dziecięcych Akademii Lekarskiej w Bytomiu, zaś w latach 1948–1951 był prorektorem tej uczelni (od 1950 – Akademia Medyczna w Zabrzu). Od 1951 był kierownikiem Oddziału Pediatrycznego Instytutu Gruźlicy w Otwocku, w latach 1951–1961 kierownikiem Oddziału Gruźlicy Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, dyrektorem tego instytutu a także (od 1946) członkiem Nadzwyczajnej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich.

W 1939 zainicjował pionierskie na skalę światową transfuzje krwi u noworodków ze skazą krwiotoczną. W 1945 odkrył czynnik przeciwkrwiotoczny występujący jako zanieczyszczenie witaminy K i działający leczniczo w małopłytkowości pierwotnej – określił go mianem czynnika AHF[2].

Żonaty z Angielką Cecylią Cumming.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[3] (kwatera 16-2-25).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janina Mierzecka - Całe życie z fotografią, str. 248. Wydawca - Wydawnictwo Literackie Kraków (1981). ​ISBN 83-08-00296-X
  2. a b Katedra Historii Medycyny UJ CM, www.khm.cm-uj.krakow.pl [dostęp 2019-09-05].
  3. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Groër. um.warszawa.pl. [dostęp 2018-03-03].
  4. M.P. z 1954 r. nr 103, poz. 1312.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]