Franciszek Kaczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Kaczkowski
Ilustracja
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1877
Chobułkowa
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1962
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1897 - 1928
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Franciszek Kaczkowski (ur. 15 grudnia 1877 w Chobułkowej, zm. 10 listopada 1962 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15 grudnia 1877 roku w Chobułkowej, w powiecie włodzimierskim ówczesnej guberni wołyńskiej, był synem lekarza Henryka i Zygmunty z Raciborskich.

W latach 1891-1897 Franciszek Kaczkowski uczęszczał do prywatnego gimnazjum, a następnie zdał egzamin I-kategorii przy Jelizawetgradzkiej Szkoła Kawalerii. W lipcu 1897 roku wstąpił jako szeregowiec do 21 Pułku Dragonów Białoruskich armii carskiej. Od lutego 1905 roku brał udział w walkach na froncie rosyjsko-japońskim otrzymał awans na stopień porucznika. W lipcu 1914 roku dowództwo 6, a następnie 5 szwadronu 7 pułku huzarów i walczył z nim na froncie austriackim. W maju 1915 roku został ranny odłamkiem granatu i trafił do szpitala, w którym przebywał do listopada. W 1915 otrzymał awans na rotmistrza, w 1916 na podpułkownika, a w kolejnym 1917 roku na pułkownika. Z początkiem lutego 1918 roku w związku z demobilizacją został zwolniony z wojska. Z dniem 9 marca 1919 roku został przydzielony do Oficerskiej Szkoły Jazdy w Warszawie na stanowisko komendanta[1]. 5 czerwca 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika[2]. Od października 1920 roku do czerwca 1921 roku dowodził Grodzieńskim pułkiem ułanów[3].

25 listopada 1921 roku został mianowany dowódcą 9 pułku strzelców konnych, który stacjonował we Włodawie, a od maja 1924 roku w Grajewie, Osowcu i Białymstoku[4][5]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[6]. Pełnił także obowiązki dowódcy XI Brygady Kawalerii w Augustowie. 29 listopada 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[7]. Z dniem 31 stycznia 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[8]. Na emeryturze mieszkał w Grajewie[9]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[10].

Po przejściu w stan spoczynku przeniósł się do Warszawy, nie brał udziału w II wojnie światowej. Po wojnie pracował jako emeryt najpierw w Bibliotece Sejmowej, a następnie jako starszy rejestrator w Kasie Cywilnej Prezydenta RP.Z pracy został zwolniony dopiero z końcem czerwca 1958 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 71 z 28 czerwca 1919 roku, poz. 2286.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 67 z 17 czerwca 1919 roku, poz. 2142.
  3. Franciszek Wiktor Karassek: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. 23 Pułk Ułanów Grodzieńskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, s. 34.
  4. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 670, 675.
  5. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 577, 597.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 153, tu jako datę urodzenia podano 2 grudnia 1877 roku.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 29 listopada 1927 roku, s. 346.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 20 stycznia 1928 roku, s. 3.
  9. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 884, tu jako datę urodzenia podano 15 grudnia 1877 roku.
  10. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 335, 846, tu jako datę urodzenia podano 3 grudnia 1877 roku.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 70.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]