Franciszek Latinik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Latinik
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1864
Tarnów
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia 1949
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1882–1925
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 100 pułk piechoty
XXIII Brygada Piechoty
VIII Brygada Piechoty
6 Dywizja Piechoty
7 Dywizja Piechoty
Front śląski
1 Armia
6 Armia
Stanowiska dowódca armii
dowódca frontu
wojskowy gubernator Warszawy
dowódca okręgu wojskowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa:

wojna polsko-czechosłowacka
wojna polsko-bolszewicka:

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Odznaka za Służbę Wojskową (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy
Latinik ze swoją żoną i córkami w Łobzowie

Franciszek Ksawery Latinik (ur. 17 lipca 1864 w Tarnowie, zm. 29 sierpnia 1949 w Krakowie) – polski wojskowy, pułkownik piechoty cesarskiej i królewskiej Armii, generał dywizji Wojska Polskiego.

Ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku dowodził 100 pułkiem piechoty Austro-Węgier, z którym wziął udział w maju 1915 w przełamaniu frontu rosyjskiego w bitwie pod Gorlicami. Później walczył na froncie rumuńskim i włoskim. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. W styczniu 1919 dowodził obroną Śląska Cieszyńskiego przed ofensywą czeską. Od lutego do sierpnia 1920 był wojskowym przedstawicielem rządu polskiego w sporze o Śląsk Cieszyński. W czasie bitwy warszawskiej w sierpniu 1920 roku był wojskowym gubernatorem stolicy oraz dowódcą 1 Armii, z którą odpierał bolszewickie uderzenie na przedpolach miasta. W 1921 roku objął dowództwo garnizonu w Przemyślu. Przeszedł w stan spoczynku w 1925 roku po wejściu w konflikt z piłsudczykami.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Tarnowie jako syn Antoniego Izydora Latinika (1823–1879), nauczyciela geografii w szkołach średnich, autora prac Jeografija Galicyi dla szkół ludowych (1871)[1] i Obywatel, państwo, rząd, formy rządów (1878); oraz Kornelii z domu Romer (1840–1873), wnuk Teofila Romera[2][3] (1814–1894), pochodzącego z galicyjskiej rodziny drobnoszlacheckiej powstańca krakowskiego, skazanego za udział w powstaniu na dwanaście lat pobytu w twierdzy, a w latach 1858–1870 dzierżawcy i zarządcy bieszczadzkiej wsi Rajskie[4]; oraz Marianny Łempickej herbu Junosza.

Franciszek był jednym z kilkorga dzieci, miał rodzeństwo: Karolinę, Wandę, Jana, Teofila, Zygmunta, Marię i Wiktora.

Jego brat Jan Latinik był lekarzem pułkowym, który przed wybuchem I wojny światowej prowadził praktykę w Karlsbadzie przy Mühlbrunnstrasse[5][6], a w czasie wojny był lekarzem w Krakowie w szpitalu przy ul. Jabłonowskich. Ilustrowany Kurier Codzienny z 8 maja 1916 donosił: „W grupie lekarzy reprezentujących Kraków, wziął również udział w kongresie lekarskim w Warszawie dr Jan Latinik, znany i ceniony lekarz w najszerszych kołach naszego miasta, a ordynujący stale w Karlsbadzie. Dr Latinik jest obecnie lekarzem wojskowym w szpitalu przy ul. Jabłonowskich”[7], z kolei 22 listopada 1917 Kurier donosił, że „dr Jan Latinik powrócił na stały pobyt do Krakowa”[8]. Jan Latinik zmarł w Warszawie w 1922 roku[9].

Cesarska i królewska armia (1882–1918)[edytuj | edytuj kod]

Początki służby[edytuj | edytuj kod]

Franciszek Latinik uczęszczał do gimnazjum w Krakowie. W 1882 roku ukończył Szkołę Kadetów Piechoty w Łobzowie i rozpoczął służbę w wojsku austro-węgierskim. W 1885 roku został mianowany podporucznikiem, zaś w 1889 porucznikiem piechoty. W latach 1889–1891 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu i pełnił służbę w linii, w sztabach jednostek i w Sztabie Generalnym. W tym okresie zaprzyjaźnił się z Tadeuszem Rozwadowskim. Pracował w Biurze Kartograficznym Sztabu Generalnego, odbył staż w charakterze szefa sztabu brygady. Następnie był delegowany do Biura Operacyjnego XI Korpusu we Lwowie i do Biura Krajoznawczego Sztabu Generalnego w Wiedniu, z ramienia którego odbył służbowe podróże po Bałkanach z misją sporządzenia strategicznego i taktycznego opisu terenów pomiędzy Bośnią a Albanią[10]. W 1896 awansował do rangi kapitana, a w 1909 – do rangi majora. Został przydzielony do 13 pułku piechoty w Krakowie. Był przez pewien czas komendantem kursów dla oficerów rezerwy, a potem wykładowcą taktyki w wyższej szkole oficerskiej[2]. W 1911 awansował na podpułkownika, w 1913 został przeniesiony do 1 pułku piechoty w Opawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W latach 1909–1913 zajmował stanowisko komendanta macierzystej Szkoły Kadetów w Łobzowie.

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu I wojny światowej w lipcu 1914 objął dowództwo 2 pułku marszowego i w sierpniu brał udział w ofensywie na Lublin, walcząc pod Annopolem, Ratoszynem, Kraśnikiem, Rozwadowem i Mielcem. 17 września 1914 objął dowództwo 100 pułku piechoty (złożonego w dużej części z Polaków pochodzących ze Śląska Cieszyńskiego), z którym uczestniczył w walkach nad Nidą. Na czele tego pułku wziął udział w bitwie pod Gorlicami – 2 maja 1915 prowadził oddział w ataku na wzgórze Pustki, które stanowiło jedną z głównych pozycji sił rosyjskich na północ od miasta, a następnie w walkach pościgowych pod Bieczem, Jasłem i Jarosławiem[2]. Jeszcze w 1915 awansował na pułkownika.

Po dwumiesięcznej przerwie spowodowanej chorobą objął zastępczo dowództwo XXIII Brygady Piechoty, z którą 26 sierpnia 1915 wkroczył do Brześcia nad Bugiem. Następnie walczył na południowym odcinku frontu wschodniego, aż do czasu ofensywy Brusiłowa w czerwcu 1916. W lipcu 1916 z powodu choroby opuścił front i dopiero w październiku tego roku powrócił na stanowisko dowódcy XXIII Brygady walczącej wówczas na Bukowinie. Wiosną 1917 roku Latinik wraz z XII Dywizją Piechoty został przeniesiony na front włoski nad Soczę (Isonzo). Jesienią 1917 roku dowodzona przez niego brygada wzięła udział w austriacko-niemieckiej ofensywie pod Caporetto, m.in. przy zdobyciu Monfalcone i Aquilei oraz w pościgu aż do rzeki Piave. W lutym 1918 Latinik został przeniesiony na front w Tyrolu i objął dowództwo VIII Brygady Piechoty. W czerwcu 1918 został ciężko ranny[2].

Wojsko Polskie (1918–1925)[edytuj | edytuj kod]

Po wyleczeniu został skierowany na terytorium okupowanego przez Austriaków Królestwa Polskiego. Objął stanowisko dowódcy okręgu wojskowego w Zamościu. 2 listopada 1918, gdy władze austriackie w Zamościu zostały zlikwidowane, Latinik przeszedł do Wojska Polskiego i objął dowództwo miejscowego garnizonu, popierając równocześnie działającą w mieście Polską Komisję Likwidacyjną.

Konflikt o Śląsk Cieszyński[edytuj | edytuj kod]

17 listopada 1918 został mianowany dowódcą okręgu wojskowego w Cieszynie i przystąpił do organizowania oddziałów polskich na Śląsku Cieszyńskim. 23 stycznia 1919 odrzucił ultimatum czeskie żądające ewakuacji sił polskich z tego terytorium i stanął na czele około dwutysięcznego oddziału w walkach przeciwko nacierającym wojskom czeskim. Wyparty z Bogumina, Karwiny i Cieszyna, zatrzymał czeską ofensywę w bitwie pod Skoczowem 29–30 stycznia[2][11] i doprowadził do zawieszenia broni 31 stycznia. Był członkiem delegacji polskiej do Komisji Rozjemczej utworzonej przez Komisję Międzysojuszniczą w Cieszynie. 22 maja 1919 został dowódcą Frontu Cieszyńskiego, a 30 maja tego roku został mianowany dowódcą 6 Dywizji Piechoty, która była w trakcie organizacji[12]. Od 13 października 1919 do marca 1920 dowodził 7 Dywizją Piechoty[13] i równocześnie Frontem Śląskim. Decyzją Naczelnego Wodza z 23 listopada 1919 został awansowany na generała podporucznika 1 grudnia 1919[14]. Od lutego do sierpnia 1920 był wojskowym przedstawicielem rządu polskiego przy Komisji Delimitacyjnej polsko-czechosłowackiej w Opawie i Międzysojuszniczej Komisji Plebiscytowej w Cieszynie.

 Osobny artykuł: Wojna polsko-czechosłowacka.

Bitwa warszawska[edytuj | edytuj kod]

W obliczu postępującej ofensywy bolszewickiej został przeniesiony do Frontu Północnego i 6 sierpnia 1920 objął dowództwo 1 Armii, która miała bronić przedpola Warszawy na odcinku pomiędzy Modlinem, Zegrzem i Górą Kalwarią. Na wyraźne własne życzenie został w tym samym czasie mianowany wojskowym gubernatorem Warszawy[15][16]. Podczas Bitwy Warszawskiej 13–16 sierpnia kierował operacjami pod Zegrzem i Radzyminem, odpierając bolszewickie uderzenie na miasto. Podczas działań pościgowych był dowódcą Grupy Południowej 6 Armii, nacierając w kierunku na Tarnopol, Szepetówkę, Stary Konstantynów i Płoskirów[2].

W czasie pokoju w II RP[edytuj | edytuj kod]

Latinik w stroju wyjściowym na balkonie przy ul. Studenckiej 2 w Krakowie

Po zawieszeniu broni jesienią 1920 został mianowany generałem dywizji. Został powołany na kierownika Kursów Informacyjnych dla wyższych dowódców w Rembertowie pod Warszawą. 20 kwietnia 1921 roku został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Kielce”[17]. Obowiązki na stanowisku dowódcy okręgu objął 14 maja, po wykorzystaniu urlopu przeniesieniowego, i pełnił je do czasu likwidacji Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”. Od 20 września do 9 października 1921 roku przebywał w Poznaniu na urlopie „w sprawach familijnych”. Na stanowisku dowódcy okręgu zastępował go wówczas generał podporucznik Eugeniusz Pogorzelski[18]. Od 15 listopada 1921 roku dowodził Okręgiem Korpusu Nr X w Przemyślu[19]. W latach 1920–22 wchodził w skład pierwszej Tymczasowej Kapituły Orderu Virtuti Militari. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie generałów[20]. 30 listopada 1923 minister spraw wojskowych generał Stanisław Szeptycki powołał go na członka Tymczasowego Komitetu Organizacyjnego Budowy Pomnika Nieznanego Żołnierza w Warszawie.

Józef Piłsudski negatywnie odnosił się do Latinika oraz jego aktywności w Przemyślu[a][2]. W 1924 Latinik znalazł się w konflikcie z piłsudczykami. W wyniku jego wypowiedzi doszło do zbiorowej dymisji grupy oficerów Wojska Polskiego wywodzących się z Legionów oraz awantury medialnej znanych jako „strajk generałów[21][22]. 9 listopada 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zwolnił Latinika ze stanowiska dowódcy okręgu korpusu[23]. 28 lutego 1925 roku na własną prośbę Latinik został przeniesiony w stan spoczynku[24].

 Osobny artykuł: Strajk generałów.

W stanie spoczynku (1925–1949)[edytuj | edytuj kod]

Franicszek Latinik (po lewej) podczas uroczystości rocznicowych bitwy pod Gorlicami w Gorlicach, 1934.
Wigilia u generała Latinika. Kraków, ul. Pędzichów, 1935.

Mieszkał w Krakowie przy ulicy Studenckiej 2. Był aktywny społecznie, działał jako członek Towarzystwa „Rozwój” i prowadził akcję odczytową. Stanął na czele Centralnego Komitetu Wykonawczego Budowy Pomnika gen. Tadeusza Rozwadowskiego w Krakowie. Do budowy pomnika nigdy nie doszło. Po II wojnie światowej, w wieku 81 lat, założył i organizował Związek Emerytów Wojskowych i Wdów[2][25]. Choć nigdy nie angażował się politycznie, sympatyzował z Narodową Demokracją[26]; posiadał przewodnik po Krakowie, w którym były zaznaczone tylko sklepy należące do katolików, jak wspominał jego wnuk: „gdzieniegdzie ręcznie dziadek zaznaczał jakiś punkt i dopisywał Żyd[27].

W czerwcu 1945 roku Latinik udzielił wywiadu Dziennikowi Zachodniemu. Jak zanotował dziennikarz August Grodzicki: „Gen. Latinik mieszka w Krakowie. Udaliśmy się do niego z prośbą o udzielenie nam pewnych informacyj dotyczących Śląska Cieszyńskiego i wyrażenie swego poglądu na całą tę sprawę. Gen. Latinik mimo przekroczonej osiemdziesiątki trzyma się doskonale, jest pełen życia i ruchliwości, jest do tej pory bardzo czynny w organizacjach emerytów wojskowych na terenie Grodu Podwawelskiego. Zachował umysł bystry, żywo reagujący na wszystkie aktualne sprawy. Na wspomnienie sprawy Śląska Cieszyńskiego ożywił się od razu”[28].

Zmarł 29 sierpnia 1949 roku. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w grobowcu rodzinnym.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

W 1902 zawarł związek małżeński z Heleną z domu Stiasny-Strzelbicką (1876–1956), córką notariusza z Białej Edwarda Stiasnego i Józefy Strzelbickiej, adoptowaną przez wuja Stanisława Strzelbickiego. Mieli trzy córki: Annę (1902–1969), Irenę (1904–1974) oraz Antoninę (1906–1989)[2] oraz sześcioro wnucząt: Irenę i Andrzeja Popielów, Janusza i Jerzego Riegerów oraz Jerzego i Jana Vetulanich.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Cesarska i królewska Armia

  • 1885: podporucznik (Leutnant);
  • 1889: porucznik (Oberleutnant);
  • 1896: kapitan (Rittmeister);
  • 1909: major (Major);
  • 1911: podpułkownik (Oberstleutnant);
  • 1915: pułkownik (Oberst).

Wojsko Polskie

  • 1 grudnia 1919: generał podporucznik;
  • 3 maja 1922: generał dywizji.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[2][edytuj | edytuj kod]

Polskie
Zagraniczne

Odmówił przyjęcia Orderu Marii Teresy za swoje działania w czasie bitwy gorlickiej, twierdząc, iż może przyjmować odznaczenia już tylko od rządu polskiego[25].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jego imieniem została nazwana jedna z ulic w Bielsku-Białej[42].

W styczniu 2019 roku, w setną rocznicę bitwy pod Skoczowem, na budynku parafii ewangelickiej w Skoczowie odsłonięto tablicę upamiętniającą fakt stacjonowania tam w czasie bitwy jako dowódcy Frontu Śląskiego Franciszka Latinika. W tym samym roku na Małym Rynku w Skoczowie odsłonięto upamiętniający bitwę mural autorstwa Rafała Roskowińskiego, na którym centralną postacią jest Latinik[43][44].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Piłsudski mówił o Latiniku: Śmiesznie zarozumiały, z niczego nie zadowolony, nawet z siebie, nie mieszczący się w żadnym miejscu w Polsce, niesprawiedliwy w stosunku do podwładnych, intrygant, jeden z generałów psujących armię polską i prawie niezdatny do użycia. Cieszyłbym się, gdyby go w armii polskiej nie było. Zob. Andrzej Nierchyło. Wężyk generalski. „Przegląd Tygodniowy”. 30 (330), s. 15, 1988. 

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jeografija Galicyi dla szkół ludowych z osobną odpowiednią mapą działkową (pol.). books.google.com. [dostęp 26 kwietnia 2015].
  2. a b c d e f g h i j k l m Marian Zgórniak: Latinik Franciszek Ksawery (1864–1949). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XVI. 1971, s. 567–568.
  3. Zbigniew R. Muszyński. Wspomnienie. Franciszek Ksawery Latinik. „Gazeta Wyborcza”, 2004-09-07. 
  4. Historia wsi Rajskie. twojebieszczady.net. [dostęp 20 listopada 2018].
  5. Dr. Jan Latinik ordynuje w Karlsbadzie. „Kurjer Litewski”, s. 1, 24 czerwca 1909. 
  6. Dr. Jan Latinik ordynuje w Karlsbadzie. „Kurjer Litewski”, s. 4, 7 sierpnia 1909. 
  7. Z kongresu lekarskiego w Warszawie. „Ilustrowany Kurier Codzienny”. 323, 8 maja 1916. 
  8. Wiadomości osobiste. „Ilustrowany Kurier Codzienny”. 323, 22 listopada 1917. 
  9. Stanisław Żmigrodzki: Przed i po 6 sierpnia. Wspomnienia oficera łączności I. Brygady. Warszawa: Instytut Badania Najnowszej Historji Polski, 1935, s. 164.
  10. Waldemar Bałda: Franciszek Latinik. Bronił Śląska Cieszyńskiego. Dlaczego wywołał "strajk generałów"?. nowahistoria.interia.pl, 25 kwietnia 2015. [dostęp 20 lipca 2019].
  11. Brygadier Franciszek Ksawery Latinik. „Gazeta Skoczowska”, s. 7, 4 marca 1999. 
  12. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2175.
  13. Jarno 2003 ↓, s. 107.
  14. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 98 z 29 grudnia 1919 roku, poz. 4143.
  15. Jerzy Strychalski. Wojskowe Gubernatorstwo Warszawy 29.7.–23.9.1920 roku. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 3–4, s. 12–21, 1995. 
  16. Piotr Krzysztof Marszałek. Wojskowy Gubernator Warszawy. Sierpień–wrzesień 1920 roku. „Acta Universitatis Wratislaviensis”. 2616, s. 237–260, 2004. Wrocław. 
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 7 maja 1921 roku, s. 902.
  18. Dziennik Rozkazów Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” Nr 116 z 29 września 1921 roku, Urlop generała i dowódcy okręgu generalnego – objęcie zastępstwa. Dziennik Rozkazów Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” Nr 120 z 13 października 1921 roku, Powrót z urlopu.
  19. Jarno 2003 ↓, s. 38.
  20. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 14.
  21. Jerzy Rawicz: Do pierwszej krwi. Warszawa: Czytelnik, 1974, s. 99–115.
  22. Ludwik Stomma: Skandale polskie. Warszawa: Demart, 2008, s. 131–136. ISBN 978-83-7427-422-7.
  23. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 121 z 15 listopada 1924 roku, s. 673.
  24. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 24 z 1 marca 1925 roku, s. 106.
  25. a b Andrzej Kobos: Po drogach uczonych (T. II). Kraków: Wydawnictwo PAU, 2007, s. 493.
  26. Marcin Rotkiewicz: Mózg i błazen. Rozmowa z Jerzym Vetulanim. Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2015, s. 15. ISBN 978-83-8049-092-5.
  27. Natalia Waloch-Matlakiewicz. Jeśli nie mówisz, co myślisz, po co w ogóle myśleć? Rozmowa z Jerzym Vetulanim. „Wysokie Obcasy Extra”, s. 50–55, sierpień 2015. 
  28. August Grodzicki. Wywiad "Dziennika Zachodniego" z generałem Latinikiem. „Dziennik Zachodni”. 130, s. 1, 26 czerwca 1945. 
  29. Jacek Rozmus: "Każdy spełnił swój obowiązek": Franciszek Ksawery Latinik Żołnierz polski pod Gorlicami 1915: działalność 100 pułku ziemi cieszyńskiej. W: Wojna w Europie Środkowo-Wschodniej z perspektywy interdyscyplinarnej. Warszawa: Katedra Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego, 2015, s. 51–75.
  30. Jacek Rozmus: "Zbiór notat i szkiców za czas całej wojny": Żołnierz polski pod Gorlicami 1915: działalność 100 pułku ziemi cieszyńskiej Franciszka Ksawerego Latinika wobec zagadnień dyskursu historiograficznego i autobiografii. W: Doświadczenia żołnierskie Wielkiej Wojny: studia i szkice z dziejów frontu wschodniego I wojny światowej. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze "Historia Iagellonica", 2016, s. 125–136.
  31. Władysław Zabawski. Recenzje i sprawozdania: Franciszek Ksawery Latinik, Walka o Śląsk Cieszyński w r. 1919. „Zaranie Śląskie”. 10 (4), s. 232, 1934. 
  32. a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 414.
  33. Rozkaz Naczelnego Wodza z 1 stycznia 1920 r. (Dziennik Rozkazów 1920 r. Nr 1, poz. 1)
  34. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 18.
  35. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1936 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 35, poz. 1763)
  36. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2030 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1612)
  37. a b Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938, s. 8.
  38. Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938, s. 28.
  39. a b c d e Franciszek Latinik. Bronił Śląska Cieszyńskiego. Dlaczego wywołał "strajk generałów"?. interia.pl. [dostęp 2019-07-20].
  40. Czas 1915 nr 96.
  41. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 86
  42. Wykaz ulic, placów, rond, skwerów, parków i osiedli w Bielsku-Białej (pol.). Urząd Miejski w Bielsku-Białej. [dostęp 2019-07-20].
  43. Dorota Krehut-Raszyk: Skoczów: Obchody bitwy czas zacząć!. beskidzka24.pl, 28 stycznia 2019. [dostęp 7 lutego 2019].
  44. W 100-lecie bitwy skoczowskiej…. Gazeta Lekarska, 31 stycznia 2019. [dostęp 7 lutego 2019].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Jarno: Okręg Generalny Nr III Kielce w latach 1918-1921. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2003. ISBN 83-88679-31-7.
  • Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 1 A-Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1998. ISBN 83-87103-55-1.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Leszek Smolak, Generał dywizji Franciszek Latiniki – intrygant czy ofiara salonowych gier?, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (192), Warszawa 2002, ISSN 1640-6281, ss. 124-136.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]