Franciszek Lipiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Dominik Lipiński
Ilustracja
Franciszek Lipiński w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 2 albo 3 sierpnia 1883
Glinice Wielkie
Data śmierci po 1944
Poseł III kadencji Sejmu i Senator IV kadencji (II RP)
Okres od 1930
do 13 września 1938
Przynależność polityczna BBWR
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)

Franciszek Dominik Lipiński (ur. 2 albo 3 sierpnia 1883 w Glinicach, zm. po 1944) – polski polityk, poseł na Sejm i senator w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1903 roku ukończył V Gimnazjum w Warszawie, następnie w latach 1903–1905 studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim (5 semestrów). Za udział w ruchu akademickim był dwukrotnie relegowany z Uniwersytetu Warszawskiego (1904–1905), próbował kontynuować naukę na UJ.

W późniejszych latach zaliczył Kurs Wyszkolenia Wojsk Polskich (3 marca – 20 maja 1918) i Szkołę Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej (20 maja – 9 listopada 1918).

W 1906 roku wstąpił do PPS w Krakowie, był instruktorem i tzw. okręgowcem w Łodzi, Kaliszu i Warszawie. W 1907 roku został aresztowany i był przez 6 miesięcy więziony. Został zwolniony za kaucją 1000 rubli, wyjechał do Krakowa, gdzie prowadził Koło Milicyjne PPS. Był organizatorem i pierwszym komendantem krakowskiego oddziału Związku Walki Czynnej (do sierpnia 1910 roku). W 1910 roku wyjechał do Zagłębia Dąbrowskiego, gdzie w 1911 roku znów został aresztowany i skazany na 10 lat katorgi. Przebywał w więzieniach w Wilnie, Pskowie i Jarosławiu. W czasie rewolucji 1917 roku został zwolniony. Organizował na Wileńszczyźnie (jako pomocnik Pełnomocnika na Gubernię Wileńską w Polskim Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny) m.in. polskie szkolnictwo ludowe. W 1918 roku przeszedł front (przebywał w niemieckich obozach dla reemigrantów) i wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej (od 3 marca 1918 roku). 1 stycznia 1919 roku otrzymał przydział do Szkoły Podchorążych Wojska Polskiego w Warszawie. Został wtedy też sekretarzem redakcji „Bellony”. Od 1 marca 1922 roku pracował w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym. Został przeniesiony w stan spoczynku 31 sierpnia 1929. Był kapitanem ze starszeństwem od 20 października 1920 roku.

Od 1928 roku kierował łódzką organizacją BBWR, a od 1931 roku – organizacją poznańską. Od 1933 roku był wiceprezesem Rady Wojewódzkiej BBWR w Krakowie.

W 1930 został posłem na Sejm III kadencji (1930–1935) – mandat uzyskał z listy państwowej nr 1 (BBWR), a w 1935 roku został senatorem IV kadencji (1935–1938) z województwa krakowskiego. W III kadencji pracował w komisjach: morskiej (zastępca członka) i wojskowej; w IV kadencji w komisjach: administracji (1937–1938), budżetowej (1935–1936, był w niej referentem), gospodarczej (1937–1938) i regulaminowej (1937–1938)[1].

W czasie II wojny światowej był pracownikiem Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Związki Walki Zbrojnej – Armii Krajowej

Dalsze jego losy nie są znane, być może jest tożsamy z Franciszkiem Lipińskim straconym w więzieniu w PRL.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Franciszka, ziemianina i Franciszki z domu Zawadzkiej. Ożenił się z Wandą z domu Wysocką.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1938 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 377.
  2. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  3. Biblioteka sejmowa – Parlamentarzyści RP – Franciszek Lipiński. [dostęp 2012-05-13].