Franciszek Młynarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Młynarczyk
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1894
Stara Wieś
Data i miejsce śmierci między 11 a 13 maja 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1915-1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
batalion wartowniczy 2/IX
15 Batalion Celny
VII batalion wartowniczy
4 Pułk Strzelców Podhalańskich
23 Pułk Piechoty im. płk. Leopolda Lisa-Kuli
Główne wojny i bitwy I wojna światowa]
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa Signum Laudis (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry)

Franciszek Młynarczyk (ur. 20 maja 1894 w Starej Wsi, zm. między 9 a 11 kwietnia[1] 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana i Antoniny z Mamaków[3]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. k. Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 roku. W 1918 jego oddziałem macierzystym był pułk strzelców Nr 32[4].

Służył w stopniu sierżanta w 44 pułku strzelców Legii Amerykańskiej. 29 listopada 1920 został zatwierdzony w stopniu porucznika z dniem 1 kwietnia 1920 z „grupy byłej armii austro-węgierskiej”[5]. W styczniu 1921 został przeniesiony z 2 pułku strzelców podhalańskich do batalionu wartowniczego 2/IX[6]. W czerwcu 1921 w stopniu porucznika był dowódcą 4 kompanii Chodzież 15 batalionu celnego w Chodzieży[7]. W listopadzie 1921 pełnił służbę w VII batalionie wartowniczym[8]. W 1923[9] i 1924 w stopniu kapitana służył w 4 pułku strzelców podhalańskich[10]. 31 grudnia 1924 został wyznaczony do egzaminu sprawdzającego, który odbył się 16 lutego 1924[11]. W 1926 właściwe dla Młynarczyka (ówcześnie oficer rezerwy) PKU, zostało wezwane do podania aktualnego miejsca zamieszkania oficera[12]. W styczniu 1928 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza 4 pułku strzelców podhalańskich[13]. W marcu 1931 został przeniesiony do 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko dowódcy batalionu[14][15]. W 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza 23 pp[16]. W marcu 1939 był II zastępcą (kwatermistrzem) 23 pułku piechoty[17].[a].

Podczas kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów. Ostatnią wiadomość od Młynarczyka rodzina otrzymała w grudniu 1939. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[1] – lista wywózkowa 15/2 poz 75, nr akt 4007[18] z 5.04.1940[1]. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[1]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943. Krewni w 1990 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Rodziny nie założył, był kawalerem.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
  • Wspomniany na kartach książki Katyn: A Crime Without Punishment, Yale University Press

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik
  • porucznik - 29 listopada 1920 zatwierdzony w stopniu porucznika z dniem 1 kwietnia 1920
  • kapitan - ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[10]
  • major - ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 11 lokatą[19]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Katyń, Księga Cmentarna podaje błędnie jego służbę w latach 1936 - 1939 w 4 pułku strzelców podhalańskich, żadne inne źródło nie potwierdza tej informacji

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 511.
  2. Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 172.
  3. Kiński i inni, Katyń, Księga Cmentarna, 2000, s. 406.
  4. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 123, 345.
  5. „Dziennik Personalny” (R.1, nr 48), Warszawa , 15 grudnia 1920, s. 1342.
  6. „Dziennik Personalny” (R.2, nr 4), Warszawa , 29 stycznia 1921, s. 180.
  7. Ordre de Bataille batalionów celnych od numeru 1 do 19 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.
  8. „Dziennik Personalny” (R.2, nr 40), Warszawa , 23 listopada 1921, s. 1540.
  9. Rocznik Oficerski, Warsawa 1923, s. 385.
  10. a b Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1924, s. 332, 355.
  11. „Dziennik Personalny” (R.6, nr 6), Dodatek, Warszawa , 18 stycznia 1925, s. 2.
  12. „Dziennik Personalny” (R.7, nr 47), Warszawa , 28 października 1926, s. 387.
  13. „Dziennik Personalny” (R.9, nr 2), Warszawa , 20 stycznia 1928, s. 3.
  14. „Dziennik Personalny” (R.12, nr 3), Warszawa , 26 marca 1931, s. 101.
  15. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty, Warszawa 1935, s. 26.
  16. „Dziennik Personalny” (R.15, nr 11), Warszawa , 7 czerwca 1934, s. 150.
  17. a b Rybka R., Stepan K., Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006, s. 22, 575.
  18. J. Tucholski, op cit, s. 625.
  19. „Dziennik Personalny” (R.11, nr 2), Warszawa , 28 stycznia 1930, s. 24.
  20. „Polska Zbrojna” (R.1, nr 43), Warszawa , 21 listopada 1921, s. 3.
  21. „Dziennik Personalny” (R.10, nr 10), Warszawa , 29 maja 1929, s. 164.
  22. „Dziennik Personalny” (R.16, nr 4), Warszawa, 19 marca 1935, s. 19.
  23. a b „Dziennik Personalny” (R. 2, nr 34), 27 sierpnia 1921, s. 1321.
  24. a b Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 123. 345.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
  • Dzienniki Personalne, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych.
  • Rocznik Oficerski 1923, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Marek Tarczyński (red.), Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ​ISBN 83-905590-7-2​.
  • Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.