Franciszek Maksymilian Ossoliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy podskarbiego wielkiego koronnego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Franciszek Maksymilian Ossoliński
Ilustracja
Herb
Topór
Rodzina Ossolińscy herbu Topór
Data urodzenia 2 kwietnia 1676
Data i miejsce śmierci 1 lipca 1756
Malgrange
Ojciec Maksymilian Ossoliński
Matka Teodora Krassowska
Żona

Katarzyna Miączyńska
Katarzyna Dorota Jabłonowska

Dzieci

z Katarzyną Miączyńską:
Józef Jan Kanty
Tomasz Konstanty
Anna Barbara

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Michała (Francja) Order Ducha Świętego (Francja)

Franciszek Maksymilian Ossoliński herbu Topór (ur. 2 kwietnia 1676, zm. 1 lipca 1756 w Malgrange) – podskarbi nadworny koronny od 25 sierpnia 1713, podskarbi wielki koronny w latach 1729–1736, marszałek sejmu zwyczajnego 5 października – 16 listopada 1722, starosta chmielnicki w 1705 roku[1].

Był sekretarzem prywatnym króla Augusta II i jednym z jego najwierniejszych stronników. Julian Bartoszewicz[2] notuje, że pełnił funkcję ministra gabinetowego i sekretarza stanu dla Polski (król nazywał to stanowisko camerarius noster intimus, intimus curiae nostrae notarius).

W 1703 został pułkownikiem chorągwi pancernej, w 1706 dragońskiej. Przystąpił do konfederacji sandomierskiej. W 1709 lub 1715 został kawalerem Orderu Orła Białego (order zwrócił po 1733)[3]. Od 1718 wybierany posłem na kolejne sejmy. Był posłem ziemi warszawskiej na sejm 1720 roku[4]. Należał do Czerwonego Bractwa – pierwszej polskiej loży masońskiej. Poseł na sejm 1722 roku z ziemi łomżyńskiej[5]. Poseł ziemi różańskiej na sejm 1724 roku[6]. W 1726 sejm przyznał mu nagrodę 40 000 złp. za zasługi antecesorów i z własnej osoby nam i Rzeczypospolitej świadczone. W 1727 został żupnikiem bocheńskim i wielickim.

W 1733 podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego, podpisał też konfederację dzikowską i wziął udział w walkach przeciwko wkraczającej armii rosyjskiej. Po kapitulacji Gdańska 9 lipca 1734 został przez Rosjan wzięty do niewoli. Nie wyjawił im miejsca ukrycia klejnotów koronnych, w wyniku czego był szczególnie surowo przez nich traktowany. Nigdy dobrowolnie nie uznał elekcji Augusta III. W 1735 wydał Manifest poczciwych i kochających ojczyznę synów, unikających warszawskiej drogi, w którym oskarżał Augusta III o pogwałcenie praw Rzeczypospolitej. W Królewcu Ossoliński został najbliższym współpracownikiem Stanisława Leszczyńskiego. Od 1736 przebywał na dworze Leszczyńskiego w Lunéville. Uzyskał od króla Francji Ludwika XV stałą pensję w wysokości 9000 liwrów rocznie. W 1737 został kawalerem orderów św. Michała i św. Ducha.

Zmarł 1 lipca 1756 w Malgrange i spoczął w krypcie królewskiej kościoła Notre-Dame de Bon Secours w Nancy.

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Zbigniew Ossoliński      
    2. Maksymilian Franciszek Ossoliński
5. Barbara Iwanowska        
      1. Franciszek Maksymilian Ossoliński
6. Maciej Krassowski    
    3. Teodora Krassowska    
7. Zofia Młodzianowska      
 

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo barskie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 248.
  2. Julian Bartoszewicz: Znakomici mężowie Polscy w XVIII w., t. II. Petersburg: B.M. Wolffa, 1856, s. 117 – 198.
  3. Marta Męclewska (opr.): Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008. Zamek Królewski w Warszawie: 2008, s. 145
  4. Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. II, Poznań 1855, s. 109.
  5. Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. II, Poznań 1855, s. 204.
  6. Wiktor Bagniewski, Diariusz sejmu walnego sześcioniedzielnego warszawskiego anni 1724, rkps Ossolineum 291/III, k. 5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]