Franciszek Misztal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Misztal
Grób Franciszka Misztala na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Grób Franciszka Misztala na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1901
Lisie Jamy
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1981
Warszawa
Profesor nauk technicznych
Alma Mater Politechnika Lwowska
Doktorat 1929
Politechnika Lwowska
Profesura 1956
Uczelnia Politechnika Warszawska
Okres zatrudn. 1947-71
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Franciszek Misztal (ur. 15 marca 1901 we wsi Lisie Jamy koło Lubaczowa, zm. 9 czerwca 1981), syn Michała i Katarzyny z domu Smoleniec[1] – polski konstruktor lotniczy.

W 1921 r. uzyskał maturę we Lwowie i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. Tytuł inżyniera mechanika uzyskał w 1926 r. Doktoryzował się w 1929 na Politechnice w Akwizgranie, gdzie obronił pracę pt. O pracy śmigła w strumieniu skośnym.

W 1928 r. rozpoczął pracę jako samodzielny konstruktor w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie. W latach 1929-31 współpracował przy projektowaniu samolotu pasażerskiego PZL.4. Opracował i opatentował kesonową konstrukcję skrzydła z blachy falistej na co uzyskał patent. Rozwiązanie to wykorzystał podczas projektowania samolotów PZL.19, PZL.23 Karaś, PZL.26, PZL.37 Łoś, PZL.38 Wilk, PZL.46 Sum, PZL.48 Lampart, PZL.49 Miś i PZL.50 Jastrząb.

W 1934 r. na podstawie jego projektu przebudowano 8 samolotów Fokker F-VII B/3m Polskich Linii Lotniczych LOT, w których wymieniono silniki o mocy 162 kW na silniki o mocy 309 kW.

W latach 1932-33 wykładał mechanikę w Szkole Wawelberga i Rotwanda w Warszawie. W latach 1937-39 prowadził wykłady w Grupie Technicznej Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Warszawie.

Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany wraz z wytwórnią PZL do Rumunii, gdzie zajmował się ustalaniem liczby sprzętu lotniczego ewakuowanego do Rumunii. W 1940 r. powrócił do Warszawy i do 1944 r. wykładał w Szkole Inżynierskiej Wawelberga.

Po wojnie, w latach 1945-47, pracował w Szkole Wawelberga i Rotwanda, od 1947 r. rozpoczął pracę w Katedrze Budowy Samolotów Politechniki Warszawskiej. W 1948 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w grudniu 1956 r. został mianowany profesorem zwyczajnym.

W 1950 r. został odsunięty od pracy w przemyśle lotniczym z powodów politycznych, poświęcił się pracy pedagogicznej i naukowej na Politechnice Warszawskiej.

Założyciel CSS, konstruktor w Instytucie Lotnictwa gdzie wspólnie z Leszkiem Dulębą skonstruował prototyp pasażerskiego samolotu 4-silnikowego MD-12.

Od 1958 r. członek Polskiej Akademii Nauk. Był członkiem krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych, m.in.: Royal Aeronautical Society oraz American Institute of Aeronautical and Space Sciences.

W 1971 r. przeszedł na emeryturę, lecz prowadził nadal prace dyplomowe w Zakładzie Samolotów i Śmigłowców na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Brał udział w pracach nad zastosowaniem laminatów w konstrukcjach szybowcowych i utrzymywał współpracę z Szybowcowym Zakładem Doświadczalnym w Bielsku-Białej.

Był odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.

28 października 2012 r. gimnazjum w Lisich Jamach otrzymało imię prof. Franciszka Misztala.

Zmarł 5 czerwca 1981 r. w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, kwatera 65-IV-21.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Problemy rozwoju samolotu MD-12. „Polska Technika Lotnicza. Materiały historyczne”. 6/2004, s. 20-21, 2004. Warszawa: SMIL. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]