Franciszek Narwojsz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Narwojsz (ur. w 1742 – zm. w 1819) – polski jezuita, matematyk, inżynier.

W 1756 roku wstąpił do kolegium jezuickiego. Po jego ukończeniu wyjechał do Wilna, gdzie podjął pracę na tamtejszym Uniwersytecie, obejmując katedrę wyższej matematyki. Nie poświęcał się wyłącznie tej dziedzinie; uzyskał tytuły: doktora filozofii i doktora teologii. Z powodu konfliktu z przełożonymi musiał jednak po pewnym czasie opuścić uczelnię. Został wtedy wysłany do Nieświeża, gdzie również wykładał matematykę. Tam zastała go kasata zakonu. Wówczas, za radą Antoniego Tyzenhauza, z ramienia Komisji Skarbowej Litewskiej kierował przez trzy lata pracami inżynieryjskimi przy oczyszczaniu Niemna. Dzięki temu przedsięwzięciu zyskał wielką sławę. Hydrologią interesował się i w późniejszych latach.

Propozycję powrotu na uczelnię wileńską odrzucił, przystając na służbę u Tyzenhauza. Prowadził między innymi jego liczne interesy w krajach Zachodniej Europy, przebywając za granicą w sumie pięć lat. Po powrocie, w 1783 przyjął katedrę wyższej matematyki na Uniwersytecie Wileńskim oraz godność kanonika wileńskiego. Godności te sprawował do śmierci. Został pochowany na Cmentarzu Bernardyńskim na Zarzeczu w Wilnie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. A. Połowcow, Russkij Biograficzeskij Słowar'. Eliektronnaja reprintnaja wersija, [1] (ros.)