Franciszek Płatek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Płatek
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1892
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1915-1939
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 pułk piechoty Legionów
3 pułk piechoty Legionów
53 pułk piechoty
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
dowódca baonu
Główne wojny i bitwy Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Franciszek Płatek ( ur. 2 stycznia 1892 w Warszawie, zm. w 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej [1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa i Zofii z domu Ślusarek. Uczeń szkół technicznych im. Konarskiego i Piotrowskiego, który na rocznym kursie uczył się rysunku technicznego oraz modelarstwa, ponieważ już od młodości interesowała go technika. Od 1910 do 1913 uczestnik kursu przygotowującego do matury. Egzamin dojrzałości zdał eksternistycznie latem 1913 w Korpusie Kadetów w Warszawie[1].

27 sierpnia 1915 skierowano go do Kowla, gdzie dołączył do 1 pułku piechoty Legionów, w którym odbywał służbę w kompanii kaemów. Walcząc na froncie w listopadzie 1915 był kontuzjowany. Uczestnik walk nad Styrem i Stochódem w 1916. W styczniu następnego roku był wysłany na kurs oficerski po którego ukończeniu przydzielono go do 1 pp Legionów. Internowany w Szczypiornie 17 lipca 1917 po kryzysie przysięgowym, a następnie przewieziony do Łomży w styczniu 1918, a w marcu stamtąd uciekł[1].

Działał w Warszawie w Polskiej Organizacji Wojskowej, a 20 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Instruktor w Obozie Szkoleniowym w Zegrzu. Awansowany do stopnia podporucznika w dniu 1 marca 1919, a w kwietniu tegoż roku został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów i razem z pułkiem w którym dowodził kompanią kaemów wyjechał na front. Podczas walk wykazał niezwykłe męstwo i odwagę. 5 kwietnia 1920 awansowany do stopnia porucznika. Z frontu powrócił w lutym 1921 do Garnizonu Jarosław[1]. 21 listopada 1921 wpisano w jego opinii:

Quote-alpha.png
„W boju odważny, o podwładnych troskliwy. Dobry organizator i gospodarz. Energiczny i stanowczy. Doświadczony oficer”.

W pułku był dowódcą kompanii kaemów. Po ukończeniu w 1924 8-miesięcznego kursu w Centrum Szkolenia Czołgów w Żurawicy, skierowano go w następnym roku do Chełmna, gdzie odbył przeszkolenie dla młodszych oficerów[2].

2 września 1925 przeniesiony został do 53 pułku piechoty, który stacjonował w garnizonie Stryj i dowodził w nim kompanią oraz baonem. W 1927 był na przeszkoleniu w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu oraz awansował na stopień kapitana ze starszeństwem od 1 stycznia 1927. W 1928 w Centrum Wyszkolenia Artylerii był na 4-miesięcznym kursie. Dowódca plutonu artylerii od 11 września 1929, wykonując również obowiązki oficera taborowego i w kwatermistrzostwie[2]. W maju 1934 został odkomenderowany do Żydaczowa w którym pełnił obowiązki powiatowego komendanta PW, a w następnym roku komendanta obwodowego. Ukończył dla powiatowych komendantów PW 5-tygodniowy kurs metodyczno-informacyjny oraz był aktywnym działaczem żydaczowskiego Związku Legionistów. Na stanowisko dowódcy plutonu w 53 pułku piechoty powrócił w 1936, a 30 listopada 1937 przeniesiono go w stan spoczynku. Zamieszkał w Grodnie przy ul. Orzeszkowej 34 m. 10[2].

Walczył również we wrześniu 1939 i w nie wyjaśnionych dotąd okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Jego nazwisko znajduje się na liście jeńców wojennych których NKWD ZSSR przekazało do dyspozycji NKWD w Smoleńsku (lista wywozowa nr 052/4 z 27 kwietnia 1940, poz. 80, teczka personalna 328). Wywieziony z Kozielska prawdopodobnie transportem XIX (z 10 maja 1940) do Lasu Katyńskiego i tam zamordowany. Ekshumowany z dołu śmierci do mogiły bratniej, prawdopodobnie czwartej, zidentyfikowany pod numerem 2732[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pozostawił żoną oraz córkę Zofię i syna Wiktora[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora[3]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Bordziłowski 1994 ↓, s. 318.
  2. a b c d e f Bordziłowski 1994 ↓, s. 319.
  3. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  4. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Bordziłowski. MATERIAŁY DO EPITAFIÓW KATYŃSKICH, PRO MEMORIA. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. Tom 4, Rok XXXIX, 1994. Warszawa: Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe”.