Franciszek Stok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Stok
Franz Stok
Ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 5 lutego 1880
Data i miejsce śmierci 4 marca 1935
Sanok
Przebieg służby
Lata służby 1901-1913 i 1914-1928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pułk Piechoty OK Nr 14
Pułk Piechoty OK Nr 18
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
57 Pułk Piechoty
Stanowiska komendant oddziału karabinów maszynowych
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Medal Niepodległości Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
Grobowiec Franciszka i Marii Stoków w Sanoku

Franciszek Stok, właśc. Stock[1], niem. Franz Stok[2] (ur. 5 lutego lub 20 marca 1880, zm. 4 marca 1935) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 lutego lub 20 marca 1880[3]. Z pochodzenia był Słoweńcem[4][5].

W 1901 rozpoczął zawodową służbę wojskową w c. k. Obronie Krajowej. Został wcielony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej Brünn Nr 14 w czeskim Brnie[6][7]. W 1914 został przeniesiony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej Przemyśl Nr 18 w Przemyślu[8]. W latach 1910-1911 był w tym pułku komendantem 3. oddziału karabinów maszynowych III batalionu w Sanoku[9][10]. W październiku 1911 został przeniesiony z garnizonu Sanok do garnizonu Przemyśl[11].

W czasie służby w c. k. Obronie Krajowej awansował kolejno na stopień: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1901)[12], porucznika (1 listopada 1902)[13] i nadporucznika (1 maja 1909)[14].

Około 1910 zaangażował się w działalność organizacji niepodległościowych i paramilitarnych. Służąc jako oficer w Sanoku miał możliwość prowadzenia zajęć terenowych oraz korzystania ze strzelnicy. Wykazywał zainteresowanie działaniami sanockiego oddziału Związku Strzeleckiego, stanowiąc rolę łącznika pomiędzy organizacją a władzami wojskowymi[15]. Działał jako instruktor ZS[16] (za jego pośrednictwem z sanockich koszar wypożyczano broń dla członków ZS[17]), Drużyn Bartoszowych, VII Drużyny Strzeleckiej, prowadził kurs podoficerski w ramach Armii Polskiej[18]. W 1910 był jednym z założycieli „Towarzystwa Łowieckiego w Sanoku” (wraz z nim m.in. dr Stanisław Domański)[19]. Był członkiem i zasiadał we władzach sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Po decyzji władz naczelnych Związku Polskich TG „Sokół” o militaryzacji związku w postaci tworzenia Stałych Drużyn Sokolich (także jako Sokole Drużyny Polowe) także w Sanoku powstała Stała Drużyna Sokola 29 czerwca 1913, jej komendantem został Franciszek Stok[20], a instruktorami szkolenia m.in. Bronisław Praszałowicz i Bolesław Mozołowski[21][22][23][24].

Przed 1914 pracował jako urzędnik[25].

Po wybuchu I wojny światowej został powołany do służby czynnej w pierwszych dniach mobilizacji[26]. Został ciężko ranny w bitwie w Karpatach przeciw Rosjanom[26].

U kresu wojny, w październiku 1918, wraz z innymi osobistościami miejskimi (jako przewodniczący Wojciech Ślączka oraz m.in. Adam Pytel, Feliks Giela, Paweł Biedka, Karol Zaleski, Jan Rajchel, kpt. Antoni Kurka)[27] funkcjonował w ramach powołanego 20 października 1918 Komitetu Samoobrony Narodowej[28][29]. Wraz z Marianem Szajną był organizatorem polskiej siły zbrojnej, a dowodzone przez nich pierwsze patrole polskie rankiem 1 listopada 1918 wyruszyły z gmachu sanockiego „Sokoła” na ulice miasta[30][31][32]. Tego samego dnia, wraz z M. Szajną, kpt. A. Kurką, prezesem sanockiego „Sokoła” Adamem Pytlem i burmistrzem Pawłem Biedką uczestniczył w rozmowach delegacji sanockiej Rady Miejskiej z komendantem wojskowej załogi c. i k. w Sanoku płk. Maksymowiczem[33] i mimo jego oporu dokonano rozbrojenia stacjonującego wówczas w miejscowych koszarach – pochodzącego z ziemi czeskiej – 54 pułku piechoty, po czym ok. 1000 żołnierzy jednostki (ok. 600 narodowości czeskiej i 300 narodowości niemieckiej) opuściło miasto[34][35][36][29][37][38][39][40][41]. Jego staraniem wydano broń z sanockich koszar[42]. 1 listopada 1918 wojskowi Antoni Kurka i Franciszek Stok stanęli na czele sokołów, skautów i ochotników, którzy zajęli koszary; w następstwie tego została powołana milicja ludowa, której komendantem został Kurka, a zastępcą Stok[43]. Wówczas kpt. Stok objął komendę placu w Sanoku[37]. Od 8 do 25 listopada 1918 był dowódcą tzw. „Batalionu Dzieci Sanockich”, oddając komendę placu kpt. Hoffmanowi[29][44]. Następnie był organizatorem obrony miasta przed Galicyjską Ukraińską Armią.

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1919 był działaczem zarządu powiatowego Związku Inwalidów Wojennych RP w Sanoku[45][46]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1922 roku i 83. lokatą w korpusie oficerów piechoty[47][48]. 22 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy 57 pułku piechoty w Poznaniu z równoczesnym przeniesieniem z 2 pułku strzelców podhalańskich[49][50]. W marcu 1924 roku został przeniesiony do 2 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[51][52][53]. 1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty[54]. W styczniu 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X, a z dniem 31 marca tego roku przeniesiony w stan spoczynku[55]. Mieszkał w Sanoku[56]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X. Był wówczas przewidziany do użycia w czasie wojny[57].

Po odejściu z wojska zajmował się prowadzeniem gospodarstwa w Sanoku[58]. W latach 1920, 1921, 1922 pozostawał członkiem sanockiego „Sokoła”[59]. W 1931 został członkiem Zarządu Tymczasowego Sanoka w czasie przyłączenia do miasta Posady Olchowskiej[60], a w 1932 został członkiem połączonej rady[61]; był wówczas działaczem BBWR[62].

19 lipca 1913 w Kościele Przemienienia Pańskiego w Sanoku zawarł związek małżeński z Marią Leokadią Prochaską[4][63][64], siostrą Franciszka, z którą miał dwie córki: Annę (ur. 1914) i Marię (ur. 1916). Rodzina zamieszkiwała przy ulicy Długiej 27 (obecnie ul. Jana Pawła II)[64]. Obie córki ukończyły Gimnazjum Żeńskie im. Emilia Plater w Sanoku (Anna w 1932, Maria w 1934)[65]. W okresie okupacji niemieckiej żona i obie córki zostały aresztowane przez Gestapo i uwięzione. Ostatecznie dwie z nich odzyskały wolność, a Maria (łączniczka AK oddziału partyzanckiego OP-23) została wywieziona do niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau i tam zginęła w 1944. W 1933 mężem córki Anny został ppor. Aleksander Florkowski ze stacjonującego w Sanoku 2 pułku strzelców podhalańskich[66], którego matka była siostrą Emilii Wojtyły, matki Jana Pawła II. Podczas II wojny światowej w domu rodziny Stoków zakwaterowanie otrzymywali polscy uciekinierzy kierujący się na trasy transgraniczne do Węgier[67]. Zamieszkiwała tam także Jadwiga Prochaska, matka Franciszka Prochaski[68].

Franciszek Stok zmarł 4 marca 1935 w Sanoku[64]. Został pochowany na cmentarzu przy ulicy Jana Matejki w Sanoku, gdzie spoczęła także jego żona Maria (1889–1969)[69].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Tablica upamiętniająca na gmachu sanockiego „Sokoła”

Osoba Franciszka Stoka, jeszcze za jego życia, została upamiętniona na tablicy ustanowionej przez Komitet Obywatelski i odsłoniętej 1 listopada 1928 na frontowej elewacji gmachu „Sokoła” w Sanoku, dla upamiętnienia 10. rocznicy odzyskania niepodległości i wymarszu pierwszych polskich patroli z sanockiego Sokoła w dniu 1 listopada 1918. W czasie II wojny światowej została zdjęta, ukryta i przechowywana przez majstra budowlanego Emila Rudaka, po 1944 przekazana Muzeum Historycznemu w Sanoku[70][71]. Ponownie odsłonięta 10 listopada 1988 roku w 70. rocznicę odzyskania niepodległości i ówczesnych wydarzeń w Sanoku[72][73][74]. Inskrypcja brzmi: „W dniu 1-XI. 1918 r. garstka młodzieży owiana radosnym zapałem polskiego czynu utworzyła w Sokole pod wodzą kpt. Fr. Stoka i naczelnika Sokoła M. Szajny pierwszą w Sanoku siłę zbrojną dla obrony wskrzeszonej Ojczyzny. Ku pamięci potomnych w dziesiątą rocznicę wyzwolenia Polski”[75][76].

Poeta Janusz Szuber w swojej publikacji pt. Mojość z 2005 zawarł następujący fragment: Była pani Marychna koleżanką babki, zamknięta jakaś w sobie, na ciemnej żałobnej sukni gospodarski fartuch, rzadko pokazywała się w mieście, nigdy w kościele; mąż, pułkownik ck armii, utopił się w Sanie w późnych latach trzydziestych; córkę wywieźli do obozu i już nie wróciła, druga osiadła na stale w Argentynie. Dom państwa Stoków, ciemny, jakby niezamieszkały, chłód tamtych pokoi i grafiki brata pani Marychny, Franciszka Prochaski z dalekiej Prowansji, i jakieś jego obrazy na ścianie[77].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dla przykładu w dwóch osobnych publikacjach czasopisma „Ziemia Sanocka” z 1919 roku był wymieniony raz jako „Stock”, a w drugim przypadku jako „Stok”, zob. Kronika. Wiec inwalidów. „Ziemia Sanocka”. 14, s. 3, 1 czerwca 1919.  Kronika. Wizytacya tut. Ekspozytury sekcyi Opieki nad inwalidami. „Ziemia Sanocka”. 21, s. 3, 20 lipca 1919. 
  2. W ewidencji wojskowej Austro-Węgier był określany jako „Franz Stok”.
  3. Datę 20 marca podał także Rocznik Oficerski 1928.
  4. a b Kronika. Śluby. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 2-3, Nr 29 z 13 lipca 1913. 
  5. Alojzy Zielecki. Polski ruch niepodległościowy w Sanoku i regionie na tle wydarzeń krajowych przełomu XIX i XX wieku. „Rocznik Sanocki”. Tom IX, s. 198, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  6. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1902 ↓, s. 355.
  7. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1904 ↓, s. 371.
  8. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1905 ↓, s. 403.
  9. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1910 ↓, s. 318.
  10. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1911 ↓, s. 324.
  11. Kronika. Sprawy osobiste. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. Nr 41, s. 2, 1 października 1911. 
  12. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1902 ↓, s. 135.
  13. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1903 ↓, s. 136.
  14. Awans majowy w c. i k. obronie krajowej. „Gazeta Lwowska”. Nr 105, s. 2, 9 maja 1909. 
  15. Julian Gorgoń: Wspomnienia ze Związku Strzeleckiego w Sanoku z roku 1912/13. W: Jednodniówka wydana z racji jubileuszu 25-lecia istnienia i działalności Związku Strzeleckiego na terenie Sanoka i ziemi sanockiej 1908–1933. Sanok: 21 maja 1933, s. 12.
  16. Przedwojenne organizacje wojskowe w Sanoku. W: Jednodniówka wydana z racji jubileuszu 25-lecia istnienia i działalności Związku Strzeleckiego na terenie Sanoka i ziemi sanockiej 1908–1933. Sanok: 21 maja 1933, s. 33.
  17. Alojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 476.
  18. Alojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 475.
  19. Towarzystwo Łowieckie Koło „Bieszczady” w Sanoku. Historia koła. klbieszczady.republika.pl. [dostęp 24 lipca 2014].
  20. Wojciech Sołtys. Sanockie w okresie I wojny światowej w relacjach pamiętnikarzy i w prasie. „Rocznik Sanocki”. Tom VII, s. 52, 1995. ISSN 0557-2096. 
  21. Alojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 480.
  22. Władze. sokolsanok.pl. [dostęp 4 października 2014].
  23. Gmach TG „Sokół” w Sanoku – kalendarium. sokolsanok.pl, 16 czerwca 2011. [dostęp 4 października 2014].
  24. Działalność patriotyczna TG „Sokół” w Sanoku. sokolsanok.pl, 7 grudnia 2009. [dostęp 2 lipca 2014].
  25. Księga pamiątkowa i adresowa wygnańców wojennych z Galicyi i Bukowiny 1914-1915 oraz Album pamiątkowe. Cz. 3. Prowincya i Bukowina. Wiedeń: 1915, s. 143.
  26. a b Sprawozdanie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku za lata 1914., 1915., 1916., 1917., 1918. i 1919.. Sanok: 1920, s. 6.
  27. 95 lat temu rodziła się Polska. esanok.pl, 10 listopada 2013. [dostęp 13 maja 2014].
  28. Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka, 1998, s. 133, ISBN 83-909787-0-9, OCLC 830487438.
  29. a b c Wojciech Sołtys, Pierwsze miesiące wolności. Życie gospodarcze społeczne i polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 505.
  30. Sprawozdanie Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" w Sanoku za rok administracyjny 1932. 1933: Sanok, s. 5.
  31. Z żałobnej karty. Ś. p. dh Marian Szajna. „Przewodnik Gimnastyczny „Sokół””. 5, s. 131-132, 1936. 
  32. Tadeusz Miękisz: Zarys historii Tow. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w 50-tą rocznicę jego istnienia. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1939, s. 23.
  33. W źródłach historycznych i wspomnieniowych pojawiało się jedynie nazwisko i stopień wojskowy tego oficera. W ewidencji wojska austriackiego z 1914 figurował major Johann Maxymowicz, wówczas pełniący służbę w 41 Pułku Piechoty w Czerniowcach: Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1914. Wiedeń: 1914, s. 460. W ewidencji wojska austriackiego z 1917 figurował pułkownik Johann Maxymowicz, wówczas pełniący służbę w 57 Pułku Piechoty: Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1917. Wiedeń: 1917, s. 501. W ewidencji wojska austriackiego z 1918 nie figurował Johann Maxymowicz ani inny oficer o takim nazwisku i w stopniu pułkownika: Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 2103.
  34. Juliusz Zaleski. Z dziejów III Baonu strzelców sanockich (garść wspomnień w rocznicę). „Ziemia Sanocka”. Nr 30, s. 2, 7 grudnia 1919. 
  35. Wojciech Sołtys: Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939. Pierwsze miesiące wolności. Życie gospodarcze społeczne i polityczne. W: Feliks Kiryk (red.): Sanok. Dzieje Miasta. Kraków: Secesja, 1995, s. 1995. ISBN 83-86077-57-3.
  36. Edward Zając: Jak Sanok wybił się na niepodległość. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1995, s. 16-17. ISBN 83-901466-3-0.
  37. a b Juliusz Zaleski. Z dziejów III Baonu strzelców sanockich (garść wspomnień w rocznicę). „Ziemia Sanocka”. 30, s. 1, 7 grudnia 1919. 
  38. Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 198. ISBN 83-909787-0-9.
  39. Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne. Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 596.
  40. Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Feliks Kiryk (red.), Kraków 1995, s. 387.
  41. 95 lat temu rodziła się Polska. esanok.pl, 10 listopada 2013. [dostęp 27 grudnia 2013].
  42. Alojzy Zielecki, Miasto w latach Wielkiej Wojny 1914-1918, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 492.
  43. Alojzy Zielecki, Miasto w latach Wielkiej Wojny 1914-1918, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 496-497.
  44. Juliusz Zaleski. Z dziejów III Baonu strzelców sanockich (garść wspomnień w rocznicę). „Ziemia Sanocka”. 30, s. 2, 7 grudnia 1919. 
  45. Kronika. Wiec inwalidów. „Ziemia Sanocka”. 14, s. 3, 1 czerwca 1919. 
  46. Kronika. Wizytacya tut. Ekspozytury sekcyi Opieki nad inwalidami. „Ziemia Sanocka”. 21, s. 3, 20 lipca 1919. 
  47. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 28, tu również z datą urodzenia 20 marca 1880 roku.
  48. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 400.
  49. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 543.
  50. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 287.
  51. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 9 marca 1924 roku, s. 108.
  52. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  53. Franciszek Groński. 22 Dywizja Piechoty Górskiej. 2 Pułk Strzelców Podhalańskich – Sanok. „Przemyskie Zapiski Historyczne”, s. 262, R. XIV-XV z 2003-2005. ISSN 0860-0317. 
  54. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 344.
  55. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 21, 28.
  56. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 896.
  57. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 1042.
  58. Krystyna Chowaniec. Z kart historii. Kurierzy. „Tygodnik Sanocki”, s. 10, 24 (1224) z 12 czerwca 2015. 
  59. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 152. ISBN 978-83-939031-1-5.
  60. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 59. ISBN 978-83-935385-7-7.
  61. Marek Drwięga. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Samorząd miejski Sanoka w latach 1918–1939. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 41, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  62. Wojciech Sołtys, Miasto i jego władze, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Feliks Kiryk (red.), Kraków 1995, s. 515.
  63. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 33 z 10 sierpnia 1913. 
  64. a b c Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. S 1935, (Tom K, str. 23, poz. 35).
  65. Księga pamiątkowa 1928-2008 II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sanoku wydana z okazji jubileuszu 80-lecia szkoły. Sanok: 2008, s. 34.
  66. Aleksander Kowalik. Pułkownik Aleksander Florkowski z Łowczowa – patriota i bohater. „Tuchowskie wieści”, s. 21, lipiec-sierpień 2012, nr 47 (127). Towarzystwo Miłośników Tuchowa. ISSN 1234-66-40. 
  67. Wojenna konspiracja. W: Danuta Przystasz: Jedno życie. Tak mało... Tak wiele... s. 28.
  68. Księga Zmarłych 1946–1958 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 251 (poz. 3).
  69. Według źródła parafialnego Maria Stok do końca życia była wdową po Janie, zob. Księga Zmarłych 1959–1975 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 115 (poz. 21).
  70. 70. rocznica odzyskania niepodległości. Wśród b. członków „Sokoła”. „Nowiny”, s. 3, Nr 263 z 12-13 listopada 1988. 
  71. Historyk Andrzej Brygidyn podał, że została zniszczona, zob. Andrzej Brygidyn: Żołnierskimi rzuceni losami. Sanok: 1997, s. 10. ISBN 83-87282-47-2.
  72. W 70. rocznicę odzyskania niepodległości. Pamiątkowa tablica. „Nowiny”, s. 2, Nr 262 z 11 listopada 1988. 
  73. Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok 1998, s. 200.
  74. Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 959.
  75. Edward Zając: Jak Sanok wybił się na niepodległość. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1995, s. 16-17. ISBN 83-901466-3-0.
  76. Franciszek Oberc: Pomniki i tablice pamiątkowe Sanoka. Sanok: 1998, s. 30-31. ISBN 83-909787-1-7.
  77. Janusz Szuber: Mojość. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2005, s. 27. ISBN 83-919470-8-4.
  78. M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1902. Wiedeń: styczeń 1902.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1903. Wiedeń: styczeń 1903.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1904. Wiedeń: styczeń 1904.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1905. Wiedeń: styczeń 1905.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1906. Wiedeń: styczeń 1906.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1907. Wiedeń: styczeń 1907.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1908. Wiedeń: styczeń 1908.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1909. Wiedeń: styczeń 1909.