Zjednoczenie Narodowe (Francja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Front Narodowy)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zjednoczenie Narodowe
Ilustracja
Państwo  Francja
Skrót RN
Lider Marine Le Pen
Data założenia 5 października 1972
Adres siedziby 76 rue des Suisses Nanterre
Ideologia polityczna nacjonalizm, eurosceptycyzm, polityka antyimigracyjna, narodowy konserwatyzm
Poglądy gospodarcze protekcjonizm
Liczba członków 51551
Młodzieżówka Front Narodowy Młodych
Barwy Niebieski, biały i czerwony
Obecni posłowie 8 / 577
Obecni senatorowie 2 / 348
Obecni eurodeputowani 24 / 74
Francja
Godło Francji
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Francji
Ten artykuł dotyczy polityki Francji. Zobacz też: Front Jedności Narodu (do 1956 Front Narodowy).

Zjednoczenie Narodowe (fr. Rassemblement National,RN) - francuska, nacjonalistyczna partia polityczna, działająca od 1972 do 2018 pod nazwą Front Narodowy (fr. Front national,FN). Utworzony został 5 października 1972 z inicjatywy Jean-Marie Le Pena który ugrupowaniem tym kierował nieprzerwanie do 16 stycznia 2011, kiedy to został zastąpiony przez swoją córkę Marine Le Pen[1]. Ugrupowanie to, określane jako nacjonalistyczne i ksenofobiczne, nie odnosiło przez dłuższy czas większych sukcesów w polityce krajowej. W 1986 wprowadziło jednak ponad 30 posłów do Zgromadzenia Narodowego – jeden z mandatów przypadł jego liderowi. Miejsce w parlamencie w kolejnych wyborach dwa lata później utraciła niemal cała reprezentacja FN[2]. Już w latach 80. partia zdobyła miejsce w Parlamencie Europejskim. Skrajne kontrowersje wywołał wówczas Jean-Marie Le Pen który komory gazowe określił "detalem historii", za co został później skazany na grzywnę[3].

W wyborach do PE w 2004 otrzymała 9,8% poparcia. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 uzyskała 6,3% poparcia co dało mandaty 3 europarlamentarzystom. W wyborach regionalnych w 2010 uzyskała poparcie umożliwiające wprowadzenie 118 przedstawicieli w radach regionów (9,2% głosów). W wyborach prezydenckich kandydaci tej partii zdobyli - w 2007 Jean-Marie Le Pen 10,44% głosów, w 2012 Marine Le Pen 17,90%. W wyborach parlamentarnych w 2012 zdobyła 13,6% głosów. Dzięki temu obecnie posiada 2 posłów[4]. Partia zwyciężyła wybory do PE w 2014 roku otrzymując 24,86% głosów i zdobywając 23 mandaty.

W okresie rządów w partii Marine Le Pen stara się lansować wizerunek Frontu Narodowego jako partii umiarkowanej. W tym celu w 2015 roku z partii wyrzucono jej założyciela Jeana-Marie Le Pena, powodem wykluczenia go z partii były jego kontrowersyjne wypowiedzi odnośnie holokaustu czy marszałka Philippe Pétaina[5]. Marine Le Pen wyraziła się np., że jej partia stanowi najlepszą zaporę przed antysemityzmem, walcząc z radykalnym islamizmem. Istotne jest tu słowo "radykalnym" - partia podtrzymuje bowiem oficjalnie tylko tezę, że dziedzictwo kulturowe islamu nie przystaje do francuskiego społeczeństwa[6].

Partia silnie sprzeciwia się islamizacji oraz napływowi imigrantów do Francji. Front obwinia emigrantów o bezrobocie wśród Francuzów, domaga się deportacji nielegalnych imigrantów i zaostrzenia kontroli granicznych[7].

Partia ta też sprzeciwia się roszczeniom mniejszości seksualnych, np. w kwestii uznania związków osób tej samej płci[8].

W marcu 2018 przewodnicząca Marine Le Pen na koniec zjazdu partii w Lille zaproponował zmianę nazwy partii poprzez wewnętrzne referendum[9][10]. Motywowała zmianę nazwy faktem, że nazwa Front Narodowy, którą partia nosi odkąd została założona w 1972 roku, nawiązuje "epickiej i chwalebnej historii", jednak "dla wielu Francuzów stanowi barierę psychologiczną"[10]. 1 czerwca 2018 ogłosiła że zmiana nazwy została zatwierdzona wyniku referendum[9][11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marine Le Pen consacrée à la tête du Front national après son père (fr.). google.com, 16 stycznia 2011. [dostęp 2013-10-06].
  2. Front national (FN) (fr.). france-politique.fr. [dostęp 2013-10-06].
  3. Jean-Marie Le Pen renvoyé devant la justice pour ses propos sur l'Occupation (fr.). lemonde.fr, 13 lipca 2006. [dostęp 2013-10-06].
  4. parties-and-elections.eu
  5. Marine Le Pen o swoim ojcu: doszło do tego, że "albo on, albo ja"
  6. Maciej Nowicki Klub przyjaciół Kremla, Newsweek Polska nr 20/2014, 12-18 maja 2014
  7. Le Pen convicted of inciting racial hatred for anti-Muslim remarks (ang.). highbeam.com, 2 kwietnia 2004. [dostęp 2013-10-06].
  8. France’s Marine Le Pen quietly pledges to end same-sex marriage
  9. a b Francja: Front Narodowy zmienił nazwę na Zgromadzenie Narodowe, „euractiv.com”, 3 czerwca 2018 [dostęp 2018-06-04] (pol.).
  10. a b Front Narodowy Marine Le Pen zmienił nazwę na Zjednoczenie Narodowe. Ma się nie kojarzyć z rasizem i antysemityzmem, „www.gazetaprawna.pl” [dostęp 2018-06-04].
  11. Marine Le Pen annonce que le Front national devient Rassemblement national, Le Monde.fr [dostęp 2018-06-04] (fr.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]