Front Północny (radziecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy sowieckiego Frontu Północnego. Zobacz też: Front Północny - stronę ujednoznaczniającą.
Front Północny
Северный фронт
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1941
Tradycje
Kontynuacja Front Karelski i Front Leningradzki
Dowódcy
Pierwszy gen. por. Markian Popow
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Podległość Stawka
Skład 7 Armia
14 Armia
23 Armia

Front Północny (ros. Северный фронт) – jedno z wielkich operacyjno-strategicznych ugrupowań wojsk Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na zachodnim terytorium ZSRR, w tym działający podczas wojny z Niemcami w czasie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy wystawiony w czasie Wojny Domowej z lat 1918-1921, rozkazem z 18.09.1918 roku. Jego wojska podzielono na dwie armie (6 armia, 7 armia). Po likwidacji zagrożenia ze strony wojsk "białych" na kierunku Piotrogrodzkim przemianowany na Front Zachodni (12.02.1919) i wysłany na Litwę i Białoruś.

Ponownie utworzony 24 czerwca 1941 roku z Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Skład: 7, 14 i 23 Armia. Rozwijał się w rejonie Leningradu i Karelii, naprzeciw armiom: niemieckiej „Norwegen” oraz fińskie: "Karelia" i "Południowo-Wschodnia". Przez lipiec i sierpień wycofywał się pod ich naporem na linię Siestroriecka, a w Karelii na linię; Ołoniec, Pietrozawodsk. 23 sierpnia 1941 z jego sił utworzono fronty: Karelski i Leningradzki.

Dowódca: generał porucznik Markian Popow

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Encyklopedia II wojny światowej" MON,
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 146.
  • Bolszaja sowietskaja Encykłopedija Moskwa 1978