Fryderyk August Hanowerski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joshua Reynolds: Fryderyk August, książę Yorku i Albany, 1788

Fryderyk August Hanowerski (ur. 16 sierpnia 1763 w Londynie; zm. 5 stycznia 1827 tamże) – książę Wielkiej Brytanii i Irlandii, książę Yorku, Brunszwik-Lüneburga, biskup Osnabrück, brytyjski marszałek.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Fryderyk August był drugim synem króla Jerzego III i królowej Charlotte, księżniczki meklemburskiej. Jako niemowlę 27 lutego 1764 został wyznaczony na urząd biskupa Osnabrück. W wieku 17 lat, w 1784, jako młodszy syn panującego monarchy, został księciem Yorku i Albany.

Karierę wojskową rozpoczynał w Prusach. Tam 29 września 1791 roku, w Charlottenburgu, poślubił córkę króla Fryderyka Wilhelma II Hohenzollerna i Elżbiety Krystyny Brunszwickiej, Fryderykę Charlottę. Małżeństwo nie było szczęśliwe i w krótkim czasie orzeczono separację[1]. Para nie miała dzieci.

Fryderyk August miewał wiele kochanek. Po śmierci żony w 1820 odmówił zawarcia kolejnego, legalnego małżeństwa[2], tym samym przestał być brany pod uwagę jako potencjalny następca tronu. Jego najstarszy brat Jerzy IV w 1820 nie miał męskiego potomka. Sprawa sukcesji po nim pozostawała nadal otwarta.

W 1793, pomimo braku potrzebnego doświadczenia[3], został mianowany dowódcą wojsk brytyjsko-hanowerskich stacjonujących w Holandii. Po zdobyciu Valenciennes rozpoczął oblężenie Dunkierki. Pokonany wycofał się z resztką swoich oddziałów do Wielkiej Brytanii. Mimo niepowodzeń w walce szybko awansował. W 1795 został mianowany marszałkiem, zaś w 1799 uczyniono go dowódcą wojsk brytyjsko-rosyjskich. Walczył ponownie na ziemiach holenderskich. Ponownie pokonany został 18 października i zmuszony do kapitulacji w Alkmaar.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Misztal, Królowa Wiktoria, Wrocław 2010, s. 10
  2. Mariusz Misztal, op. cit., s. 27
  3. Christopher Hibbert, Wellington, Warszawa 2001, s. 23

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Misztal, Królowa Wiktoria, Wrocław 2010.
  • Christopher Hibbert, Wellington, Warszawa 2001.