Fryderyk Leopold Pruski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fryderyk Leopold Pruski
Ilustracja
książę
Dynastia Hohenzollernowie
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1865
Berlin
Data i miejsce śmierci 13 września 1931
Krajenka
Ojciec Fryderyk Karol Pruski
Matka Maria-Anna Anhalt-Dessau
Żona

Luiza Zofia Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg

Dzieci

Wiktoria Małgorzata,
Fryderyk Zygmunt,
Fryderyk Karol,
Fryderyk Leopold

Joachim Karol Wilhelm Fryderyk Leopold książę Pruski (ur. 14 listopada 1865 w Berlinie, zm. 13 września 1931 w Krajence, w powiecie złotowskim).

Rodzina i pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Fryderyk Leopold był synem księcia Fryderyka Karola Pruskiego(niem.) i księżnej Marii-Anny z Anhalt-Dessau, którą poślubił w 1845 roku oraz wnukiem księcia Karola Pruskiego. Miał trzy siostry: Marię Elżbietę (1855–1888), Elżbietę Annę (1857–1895) i Luizę Margaretę (1860–1917).

24 czerwca 1889 roku książę Fryderyk Leopold poślubił w Berlinie księżną Luizę Zofię ze Szlezwika-Holsztynu-Sonderburg-Augustenburg, siostrę niemieckiej cesarzowej Augusty Wiktorii, żony cesarza Wihelma II. Para miała czworo dzieci: córkę Wiktorię Małgorzatę (1890–1923), zamężną z Henrykiem XXXIII Reuß-Köstritz (1879–1942) oraz synów: Fryderyka Zygmunta (1891–1927), Fryderyka Karola (1893–1917) oraz Fryderyka Leopolda juniora (1895–1959).

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Książę Fryderyk Leopold Pruski rozpoczął, odpowiednio do zwyczaju pruskiej szlachty, karierę militarną. Już w wieku dziesięciu lat, w 1875 roku, został kadetem, a potem podporucznikiem 1. Pułku Piechoty Gwardii Cesarstwa Niemieckiego w Poczdamie. Z uwagi na młody wiek brał w udział jedynie w paradach tego pułku. W latach kolejnych nastąpiły kolejne nominacje: w 1885 roku na porucznika, w 1888 roku na kapitana, w 1890 na majora, a w 1893 roku do stopnia pułkownika.

Jeszcze w tym samym roku otrzymał rangę generała brygady i został komandorem pułku Garde du Corps, pułk Kirasjerów 1. Brygady Kawalerii Gwardyjskiej. Poza tym został on w 1893 roku honorowym właścicielem pułku, który otrzymał nazwę jego imienia jako Cesarsko-Królewski Pułk Husarów nr 2, im. Fryderyka Leopolda, Księcia Prus.

W 1898 roku awansował do stopnia generała porucznika. Z tą rangą prowadził inspekcję kawaleryjską w Poczdamie. W 1902 roku został generałem kawalerii. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej (1904–1905) służył jako doradca w kwaterze głównej armii rosyjskiej. W 1907 roku został generalnym inspektorem armii, a 10 września 1910 roku awansował do stopnia generała pułkownika.

Od 1886 roku był książę protektorem obywatelskiego związku strzelców w Wesel.

Masoneria[edytuj | edytuj kod]

Książę Fryderyk Leopold był ponadto ostatnim protektorem pruskiej masonerii rodu Hohenzollernów[1]. Przyjęty w 1889 roku do loży Janugus Fryderyk Wilhem Morgenröte, w 1894 roku został protektorem wszystkich trzech głównych pruskich loży. Od 1895 był również Wielkim Mistrzem Zakonu Wolnomularskiego (Wielka Loża Narodowa Masonerii Nemieckiej). W rewolucji listopadowej w 1918 roku wzbudził powszechne oburzenie wśród wolnomularzy, wywieszając na swojej siedzibie, pałacyku Glienicke czerwoną flagę. Z końcem panowania Hohenzollernów w Prusach, skończyło się także przewodnictwo księcia Fryderyka Leopolda nad wielkimi lożami pruskimi.

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Książę Fryderyk Leopold był częstym gościem kasyn, przez co musiał odsprzedać część swojego majątku. Jednak za pośrednictwem majora Karola Seitza pracującego w zakładach Junkersa, po obejrzeniu ich, postanowił je współfinansować[2].

Kiedy po I wojnie światowej, duże części zachodnich Prus musiały zostać oddane Polsce (korytarz polski), Krajenka została, z częścią okręgu Złotów, wchłonięta przez nową Marchię Graniczną Poznańsko-Zachodniopruską. 21 czerwca 1924 roku w wyniku wyroku wydanego przez Sąd Rzeszy, były majątek księcia Fryderyka Leopolda, m.in. Krajenka, został uznany za własność prywatną. Podjęto tym samym ważną, zasadniczą decyzję w sprawie roszczeń odszkodowań niemieckiej szlachty w Republice Weimarskiej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nicholas M. Railton, The ‘Red Prince’ and Freemasonry. Scenes from the German Revolution of 1918, December 2012, s. 76.
  2. [web.archive.org Biographien rund um Junkers] (niem.). http://www.ju-f13.de:80/F13/person.html.+[dostęp 2018-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 55.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • John Röhl, Skandal in Schloss Glienicke in: Wilhelm II. Der Aufbau der persönlichen Monarchie, 1888-1900. C.H. Beck. München 2001, s. 737–740.
  • Georg Zivkovic, Heer- und Flottenführer der Welt. Biblio Verlag, Osnabrück 1971, ​ISBN 3-7648-0666-4​, s. 427–428.