Günter Kuhnke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Günter Kuhnke
Ilustracja
Korvettenkapitän – Kriegsmarine Konteradmiral – Deutsche Marine KorvettenkapitänKriegsmarine
MDS 62 Konteradmiral Trp.svg Konteradmiral – Deutsche Marine
Data i miejsce urodzenia 7 września 1912
Elbląg
Data i miejsce śmierci 11 października 1990
Schortens
Przebieg służby
Lata służby 1931–1945
1955−1972
Siły zbrojne  Reichsmarine
 Kriegsmarine
 Deutsche Marine
Stanowiska dowódca:
U-28, U-125, U-853
10. Flotylli U-Bootów
33. Flotylli U-Bootów
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca dowódca niszczyciela Z-2 (ex-USS „Ringgold”)
Odznaczenia
DEU EK 1 Klasse BAR.svg DEU EK 2 Klasse BAR.svg DEU EK Ritter BAR.svg Ribbon of War Merit Cross.png GER Bundesverdienstkreuz 6 GrVK Stern Band.svg

Günter Kuhnke (ur. 7 września 1912 w Elblągu, zm. 11 października 1990 w Schortens) – niemiecki oficer, dowódca okrętów podwodnych (U-Bootów) z okresu II wojny światowej, as wojny podwodnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Günter Kuhnke wstąpił do Reichsmarine w kwietniu 1931 roku. Po kilkumiesięcznej służbie na „pancerniku kieszonkowym” „Admiral Scheer” we wrześniu 1935 roku został przeniesiony do odradzającej się floty podwodnej. Po odbyciu standardowego szkolenia w październiku 1938 roku objął dowództwo U-28, okrętu podwodnego typu VIIA, bazującego początkowo w Wilhelmshaven.

Po wybuchu wojny odbył na nim sześć patroli bojowych mających na celu stawianie min i zwalczanie nieprzyjacielskiej żeglugi u wybrzeży Wysp Brytyjskich. Zatopił 12 jednostek o łącznej pojemności 51 829 BRT (w tym jeden o tonażu 9577 BRT uszkodzony na minie, uznany za stratę całkowitą), jeden okręt pomocniczy (okręt-pułapkę HMS „Cape Howe” 4443 BRT) i uszkodził 2 statki (łącznie 10067 BRT). 19 września 1940 roku w uznaniu zasług (część z nich była jednak efektem wyolbrzymianych w raportach sukcesów) został odznaczony Krzyżem Rycerskim.

W styczniu 1941 roku Kuhnke zdał dowództwo U-28, które przejął po nim dotychczasowy pierwszy oficer oberleutnant Friedrich Guggenberger. Dwa miesiące później objął większy okręt typu IXCU-125, na którym odbył dwa bezowocne patrole, w tym dłuższy na wodach środkowego Atlantyku.

W styczniu 1942 roku Kuhnke został mianowany dowódcą 10. Flotylli U-Bootów bazującej w Lorient (Francja). Pomiędzy końcem sierpnia a połową października 1944 roku przeprowadził ostatni ocalały okręt flotylli – U-853 (typu IXC/40) do Norwegii, a później bazy we Flensburgu (Niemcy). Po objęciu dowództwa 33. Flotylli sprawował tę funkcję do końca wojny.

W 1955 roku wstąpił do odradzającej się niemieckiej marynarki (Bundesmarine), do października 1960 roku służył jako dowódca niszczyciela Z-2 (ex-USS „Ringgold”). Później dowódca flotylli niszczycieli, w 1966 roku mianowany został szefem Departamentu Marynarki w Sztabie Generalnym, zaś w 1972 roku odszedł na emeryturę w stopni kontradmirała.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]