Głosiciel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy
 PortalKategoria
Świadkowie Jehowy głoszą od domu do domu (w Portugalii)..
... na ulicy (na Ukrainie)..
... z publikacjami religijnymi na ulicy (we Włoszech)...
...na domowych studiach biblijnych

Głosiciel – kaznodzieja Świadków Jehowy, ochrzczony lub nieochrzczony członek zboru, który nieodpłatnie głosi dobrą nowinę o Królestwie Bożym[1][2].

Głosiciel musi spełniać określone wymagania, dotyczące zagadnień religijnych (organizacyjnych), biblijnych (doktrynalnych) i moralnych. Każdy głosiciel może mieć przydzielony teren do służby kaznodziejskiej, na którym powinien dotrzeć do jak największej liczby jego mieszkańców[3]. Przydzielony teren może po jakimś czasie wymienić. Głosiciel, wyruszając do służby (przeważnie razem z drugim głosicielem[4]), zwykle rozpowszechnia nieodpłatnie czasopisma „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, „Przebudźcie się!” i inne publikacje Świadków Jehowy oraz Biblie, zaprasza na zebrania do miejscowej Sali Królestwa, na wykłady podczas kongresu[5], na doroczną uroczystość Wieczerzy Pańskiej, bierze udział w specjalnych kampaniach informacyjnych, wyświetla krótkie filmy lub proponuje skorzystanie z bezpłatnego kursu biblijnego.

Głosiciel składa comiesięczne sprawozdanie ze służby kaznodziejskiej (ilości czasu poświęconego na rozmowy z innymi osobami niebędącymi Świadkami Jehowy, liczby rozpowszechnionych publikacji, wyświetlonych filmów i prowadzonych z osobami zainteresowanymi tzw. domowych studiów biblijnych).

Nie ma limitu na czas przeznaczony na służbę w danym miesiącu. Jednakże ochrzczeni głosiciele mogą zadeklarować, iż w danym miesiącu lub w dłuższym okresie, przeznaczą określoną ilość czasu na głoszenie, pełniąc służbę w charakterze tzw. pionierów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze przed rokiem 1903 zachęcano wyznawców, aby starali się wręczać publikacje każdej napotkanej osobie. W kilku aglomeracjach amerykańskich odwiedzono każde mieszkanie w promieniu 15 km od centrum. Część wyznawców usługiwała w charakterze kolporterów. Od 1914 roku rozpoczęto zapraszanie na projekcje filmu Fotodrama stworzenia.

Od roku 1919 podkreślano, że w działalności kaznodziejskiej powinien brać udział każdy chrześcijanin. Ważne jest, by „czynnie dostarczać drukowane poselstwo ludowi i tłumaczyć mu przy drzwiach, dając świadectwo, że królestwo niebieskie jest tuż przed nami.” Pomimo tego tylko część Badaczy Pisma Świętego głosiła od domu do domu – w roku 1922 co tydzień składało sprawozdanie z głoszenia 2712 osób. Wielu nie chciało głosić, traktując to zajęcie jako uwłaczające ich godności; niektórzy krytykowali tę metodę ewangelizacji. Z czasem, gdy dalej podkreślano wagę głoszenia, sporo z nich odłączyło się od głównej grupy Badaczy Pisma Świętego.

W 1926 roku najwyższa liczba głosicieli wyniosła 5937. W roku 1927 głosiciele zostali zachęceni do tego, by co niedziela poświęcać czas na działalność kaznodziejską. Od razu pojawiły się przeszkody. Wielu wyznawców w Stanach Zjednoczonych za to aresztowano.

W latach 30. XX wieku organizowano tzw. kampanie dywizjonowe, podczas których głosiciele z okolicznych zborów zjeżdżali się, by opracować teren. W 1932 roku wprowadzono karty świadectwa, a w 1934 roku zaczęto korzystać w działalności ewangelizacyjnej ze specjalnie zaprojektowanych do tego celu gramofonów i płyt z nagranymi kazaniami (90 różnych wykładów).

W 1936 roku głosiciele po raz pierwszy zaczęli używać na szeroką skalę plakatów informacyjnych, które noszono głównie w dzielnicach handlowych. Do szkolenia głosicieli wprowadzono Zaawansowany Kurs Służby Kaznodziejskiej. (późniejsza: teokratyczna szkoła służby kaznodziejskiej; obecnie część zebrania pod nazwą „Chrześcijańskie życie i służba”).

W 1943 roku otwarto Biblijną Szkołę Strażnicy – Gilead.

W 1977 roku wprowadzono dla pełnoczasowych głosicieli Kurs Służby Pionierskiej.

Służba pełnoczasowa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Pionier (Świadkowie Jehowy).
  • Pionier pomocniczy – deklaruje poświęcenie minimum 50 godzin w miesiącu na służbę kaznodziejską.
  • Pionier (inaczej: pionier stały) – poświęca na służbę przeciętnie co najmniej 70 godzin miesięcznie; deklaruje pełnienie takiej służby co najmniej przez jeden rok. Po roku takiej służby pionier stały może skorzystać ze specjalnego szkolenia – Kursu Służby Pionierskiej. Doświadczeni pionierzy w wieku od 23 do 65 lat, po dwóch latach służby pionierskiej oraz gotowi działać na przydzielonych im terenach, mogą skorzystać z dwumiesięcznego Kursu dla Ewangelizatorów Królestwa.
  • Pionier specjalny – na służbę przeznacza ok. 130 godzin w miesiącu.
  • Misjonarz terenowy – na służbę przeznacza ok. 130 godzin w miesiącu; zamianowany przez Komitet Służby Ciała Kierowniczego, a teren do działalności wyznacza mu Komitet Oddziału. Najczęściej są absolwentami Kursu dla Ewangelizatorów Królestwa lub Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

?[potrzebny przypis]

Szkolenia dla głosicieli[edytuj | edytuj kod]

Oprócz wymienionych szkoleń dla pionierów, wszyscy głosiciele korzystają z cotygodniowych zebrań pod nazwą Chrześcijańskie życie i służba oraz ze zbiórek do służby polowej i innych zebrań. Aktualne wskazówki dotyczące służby kaznodziejskiej zamieszczane są w miesięczniku „Chrześcijańskie życie i służba – program zebrań”[6].

Typy głoszenia[edytuj | edytuj kod]

  • od domu do domu (od drzwi do drzwi) – podstawowa działalność kaznodziejska Świadków Jehowy, polegająca na odwiedzaniu wszystkich domów (mieszkań) na wyznaczonym do służby kaznodziejskiej terenie osobistym;
  • głoszenie publiczne – na ulicy i w innych miejscach publicznych (np. na placach targowych, dworcach, lotniskach, parkingach, w punktach handlowych i usługowych, portach, parkach)[7],
  • głoszenie nieoficjalne – prowadzenie nieoficjalnych rozmów ze znajomymi (np. w szkole, w miejscu pracy podczas przerw), krewnymi, sąsiadami lub napotkanymi osobami w różnych miejscach (np. w środkach transportu);
  • głoszenie przez telefon oraz komunikatory internetowe;
  • głoszenie przez pisanie listów;
  • głoszenie w ośrodkach penitencjarnych i więzieniach
  • odwiedziny ponowne u osób okazujących zainteresowanie (lub przyjmujących publikacje Świadków Jehowy);
  • domowe studia biblijne – prowadzenie bezpłatnego kursu biblijnego (osobiście w domu lub w innym miejscu, przez telefon lub internet)[8], m.in. na podstawie podręcznika Czego nas uczy Biblia?)
  • wykład biblijny – 30-minutowe przemówienie publiczne na tym zebraniu (zaliczane przez mówcę do działalności głoszenia, jeśli są na nim obecne osoby niebędące Świadkami Jehowy).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Liczba głosicieli Świadków Jehowy w poszczególnych krajach:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]