GAZ-13 Czajka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
GAZ-13 Czajka
GAZ-13 Czajka
Producent GAZ
Okres produkcji 1959–1981
Miejsce produkcji  ZSRR, Gorki
Poprzednik GAZ-12 ZIM
Następca GAZ-14 Czajka
Dane techniczne
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
4-drzwiowy kabriolet
Silniki V8 5,5 l 195 KM
Skrzynia biegów 3-biegowa automatyczna
Rodzaj napędu tylny
Długość 5600 mm
Szerokość 2000 mm
Wysokość 1620 mm
Rozstaw osi 3250 mm
Masa własna 2100 kg
Poj. zbiornika paliwa 80 l
Liczba miejsc 7
Ładowność 525 kg
Czajka kabriolet

GAZ-13 Czajka, ros. ГАЗ-13 Чайка (pol. mewa) – luksusowa limuzyna, produkowana w ZSRR w zakładach GAZ w latach 1959-1981, wyłącznie dla dygnitarzy krajów bloku wschodniego.

Opis modelu[edytuj | edytuj kod]

Czajka wzorowana była częściowo na amerykańskim samochodzie Packard Caribbean z lat 50[1]. Produkcja Czajek rozpoczęła się 16 stycznia 1959 roku[2].

Czajkę produkowano w dwóch wersjach nadwoziowych: podstawowy sedan (GAZ 13 1959-1981) i małoseryjny kabriolet (GAZ 13B 1961-1962 – około 20 sztuk[2]). Samochód posiadał trzy rzędy siedzeń i mogło nim podróżować 7 osób. Nieliczna odmiana limuzyny GAZ-13A posiadała oddzielony przegrodą przedział pasażerski[2]. Około 10 samochodów było skarosowanych jako rządowe karetki pogotowia (nadwozie kombi) w zakładach RAF[2]. Z uwagi na w miarę komfortową jazdę, niewielką liczbę samochodów dostosowano dla potrzeb filmu, montując w odkrywanym przedziale pasażerskim podstawę dla kamery[2]. Ogółem wyprodukowano 3179 sztuk[1].

Czajka GAZ 13 to zdecydowanie jeden z najładniejszych i najbardziej luksusowych pojazdów produkowanych w ZSRR – pod koniec produkcji był samochodem już bardzo przestarzałym i staromodnym. Produkowany był dla wyższych władz państwowych (np. ministrowie, pierwsi sekretarze partii poszczególnych republik) i przedstawicieli dyplomatycznych ZSRR oraz innych państw. Najwyższe władze używały limuzyn ZiŁ, władze średniego szczebla – Wołg[2]. Z powodu "oficjalnego" przeznaczenia, większość samochodów wykonana była w kolorze czarnym[2]. Samochody te rozdawane były też przez państwo jako nagrody dla szczególnie zasłużonych, m.in. otrzymali je Jurij Gagarin i Michaił Szołochow[2]. Od lat 70. wysłużone egzemplarze trafiały m.in. do pałaców ślubów, dla przewozu nowożeńców (za opłatą dwa razy wyższą od Wołgi)[2].

Nieliczne egzemplarze, jakie dostały się w ręce cywilne i zostały zaadaptowane jako taksówki, często poddane były przez właścicieli pewnym modyfikacjom. Ze względu na duże spalanie rzędu ok. 40 litrów na 100 km zastępowano oryginalne silniki GAZa silnikami Diesla od ciężarówek bądź też od innych luksusowych samochodów z mocnymi silnikami. Pozwalało to zredukować ilość spalanego paliwa nawet do 10 litrów/100km.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W 1979 roku studio filmowe DEFA z NRD nakręciło komedię pod tytułem: Der schwarze Tschaika (Einfach Blumen aufs Dach). Film opowiada historię zwykłego robotnika który zamiast Trabantem – jeździ właśnie Czajką. Obraz ten kilkakrotnie pokazywała polska telewizja w latach 80. XX w.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Silnik[edytuj | edytuj kod]

  • V8 5,5 l (5529 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
  • Średnica cylindra × skok tłoka: 100,00 mm × 88,00 mm
  • Stopień sprężania: 8,5:1
  • Moc maksymalna: 195 KM (143,5 kW) przy 4200 obr/min
  • Maksymalny moment obrotowy: 402 N•m przy 2200 obr/min

Osiągi[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Przełożenie główne: 3,38:1
  • Przełożenia biegów (I / II / III / wsteczny): 2,84:1 / 1,62:1 / 1:1 / 2:1
  • Współczynnik przekładni hydrokinetycznej: 2,4:1
  • Promień skrętu: 7,8 m
  • Rozstaw kół tył / przód: 1530 / 1540 mm
  • Prześwit: 180 mm
  • Opony: 8,2 x 15

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b ГАЗ-13 Чайка: птица из-за океана [dostęp 23-6-2009]
  2. a b c d e f g h i (ros.) A. Nowikow, Ptica sczastia wczeraszniego dnia – awtomobil Czajka w: Igruszki dla bolszych, nr 22/2003, s.32-34

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]