Gabriela von Thun und Hohenstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gabriela von Thun und Hohenstein w 1901 r.

Hrabina Gabriela von Thun und Hohenstein z d. Larisch von Mönnich (ur. 30 listopada 1872 w Wiedniu, zm. 18 października 1957 w Cieszynie) – ostatnia właścicielka pałacu w Kończycach Wielkich, filantropka, fundatorka jednego z pawilonów Szpitala Śląskiego w Cieszynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzona w rodzinie hrabiów Larisch von Mönnich z Karwiny. Jej ojciec hrabia Eugeniusz i matka Maria hrabianka Deym von Střitež zawarli związek małżeński w 1865 i mieli trzy córki. Gabriela była jednocześnie dziedziczką pałacu w Kończycach Wielkich. Matka Gabrieli zmarła w 1878, a ojciec w 1880 i odtąd była wychowywana w domu swego wuja, hrabiego Franciszka Deyma[1]. W 1893 wyszła za mąż za adiutanta cesarza - Feliksa hrabiego von Thuna und Hohensteina.

2 maja 1922 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

W pamięci mieszkańców Śląska Cieszyńskiego zapisała się jako "Dobra Pani z Kończyc Wielkich" - była filantropką, a także fundatorką jednego z pawilonów Szpitala Śląskiego w Cieszynie.

W 1945 jej majątek został skonfiskowany, ale hrabina i tak była zadowolona z tego, że w jej pałacu zlokalizowano Dom Dziecka. Odtąd mieszkała skromnie w Cieszynie, a po śmierci w 1957, odprowadzana przez tłumy mieszkańców, pochowana została na miejscowym cmentarzu katolickim w Kończycach Wielkich. Od 2004 roku patronka Gimnazjum w Kończycach Wielkich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Iwona Nowak: Dama dworu na podcieszyńskich włościach: hrabina Gabriela von Thun und Hohenstein (1872-1957) jako przedstawicielka elit Śląska Cieszyńskiego w pierwszej połowie XX wieku. Wieki Stare i Nowe. Tom specjalny, 2012, s. 149.
  2. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 37.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]